Καπετάν Ισίδωρος: "Εκείνο το τρομερό πρωινό στο Γαύριο…"

 

Ο καπετάν Ισίδωρος Λιγνός στη γέφυρα του Andros (φωτ. Εν Άνδρω).

Το πρωινό της 31ης Αυγούστου 2017 στο Γαύριο θα το θυμάται για καιρό ο καπετάν Ισίδωρος Λιγνός. Ο Σαντορινιός καπετάνιος του Andros FAST FERRIES μπορεί να ταξιδεύει από 15 χρονών, μπορεί να έχει κάνει απίστευτα ρεμέτζα στην άγονη γραμμή των Κυκλάδων, ρεμέτζα που έγιναν viralσε όλο τον κόσμο. Όμως το να παλεύει με 11άρι μέσα στο κλειστό λιμάνι του Γαυρίου δεν ξεχνιέται.

enandro
Read More 6 Hits: 7987

Η μεγαλύτερη και πιο επικίνδυνη κόντρα της ακτοπλοΐας!

Η ιστορική κόντρα των δύο πλοίων: του Παναγία Τήνου και του Ναΐας ΙΙ.

Η ακτοπλοΐα στην Ελλάδα έχει την δική της μεγάλη ιστορία και ένα τεράστιο παρασκήνιο,  που το γνωρίζουν λίγοι. Βαπόρια, καπετάνιοι, εφοπλιστές, πράκτορες, τύποι του λιμανιού και παράξενοι επιβάτες αποτελούν ένα μωσαϊκό ανθρώπων και καταστάσεων που έχει γράψει απίστευτες ιστορίες κάποιες από τις οποίες έχουν περάσει στην σφαίρα του μύθου…

enandro
Read More 2 Hits: 6380

Ο χαιρετισμός…

Του Φραγκίσκου Κρουσίνσκυ

 

(Ο Φραγκίσκος Κρουσίνσκυ, εργαζόμενος επί δεκαετίες στα "ΝΕΑ", κάποια στιγμή που συναντηθήκαμε είπε πως έχει κι αυτός μια ναυτική ιστορία. Την έστειλε. Συνέβη στον Ινδικό κι την διηγιόταν ένας ο καπετάν Χρήστος από το Γαλαξείδι. Όταν την διάβασα θυμήθηκα μια αντίστοιχη, αλλά με άλλο τέλος στον Ατλαντικό, την οποία είχε γράψει ο καπετάν Γιώργης από το Κόρθι. Τελικά κατέληξα πως όλοι οι ναυτικοί έχουν μια κοινή πατρίδα, την θάλασσα. Γι' αυτό και οι ιστορίες τους γειτονεύουν, αλληλοσυμπληρώνονται και δεν απέχουν η μια από την άλλη – Εν Άνδρω)

Το Γαλαξείδι είναι αυτό που λένε «νησί της στεριάς».  Πράγματι το κεντρικό λιμάνι δίνει την εντύπωση πως βρίσκεσαι σε νησιώτικο περιβάλλον. Το δεύτερο και παλιότερο λιμάνι του, δίπλα, λέγεται και «Χηρόλακας». Όχι αναίτια. Εκεί έκλαιγαν οι χήρες τους ναυτικούς που χάνονταν στα ταξίδια. Βλέπεις ο τόπος παραδοσιακά έβγαζε ναυτικούς…

Ο καπετάν Χρήστος - μακρινός συγγενής εξ΄αγχιστείας - συνταξιούχος καπετάνιος, δένει τη βάρκα του στο Χηρόλακα. Από κει βγαίνει και ψαρεύει συχνά. Μια μέρα την ώρα που έδενε τα σχοινιά γύρισα και τον ρώτησα για τον καιρό. Και μου απαντά:

-       Τώρα πλέον αντί για τα παλιά ναυτικά σημάδια που δείχνουν τι καιρό θα κάνει, βλέπω τις ανεμογεννήτριες στο βουνό. Ανάλογα με την γωνία και την φορά των πτερυγίων καταλαβαίνω αν θα ‘χουμε γαρμπή ή σοροκάδα...

Όπως τον έβλεπα σκυμμένο στα σχοινιά μου ήρθε μια ιδέα και τον ξαναρωτάω:

-    Χρήστο μήπως θυμάσαι καμιά ιστορία που σε συντάραξε μετά από τρεις δεκαετίες στην γέφυρα; 

Ο καπετάν Χρήστος σταματά. Κοιτάζει τη θάλασσα. Κάθεται σε μια άκρη κι ανάβει τσιγάρο. Μετά άρχισε αργά:

-     Ήταν στη δεκαετία του 70΄. Ήμουν δόκιμος σ΄ ένα ελληνικό φορτηγό. Ταξιδεύαμε στον Ινδικό. Νύχτα με καλή θάλασσα. Κοιμόμουν στην κουκέτα μου μετά από μια κουραστική βάρδια. Ξαφνικά ακούγεται ένας δυνατό σφύριγμα που κατάλαβα ότι προερχόταν από το δικό μας καράβι. Σφύριγμα πλοίου μέσα στη νύχτα, χωρίς αιτία, σημαίνει συναγερμός! Σηκώθηκα, ντύθηκα γρήγορα κι ανέβηκα αλαφιασμένος στην γέφυρα. Εκεί ήταν μόνο ο τιμονιέρης και ο καπετάνιος, ένας Χιώτης. Τι συμβαίνει καπετάνιο, ρωτάω ανήσυχος. Εκείνος δεν απάντησε. Ο τιμονιέρης μου έκανε νόημα να περιμένω…

Σταματά παίρνει μια ανάσα και συνεχίζει:

-    Μετά είδα ότι τα μάτια του καπετάνιου ήταν υγρά. Στεκόταν όρθιος δίπλα στο τζάμι της γέφυρας και κοίταζε προς την πλώρη με άδειο βλέμμα. Δεν είπα τίποτα. Πέρασε αρκετή ώρα. Κάποια στιγμή ο καπετάνιος γύρισε πίσω στη θέση του. Κάθισε κι άρχισε να μιλάει σιγά…

Ξαναπαίρνει μια ανάσα ο καπετάν Χρήστος, πετά το τσιγάρο, και συνεχίζει την αφήγηση:

-    Πριν από αρκετά χρόνια, μου είπε, ήμουν και εγώ δόκιμος σε ένα γκαζάδικο, ταξιδεύαμε σε αυτό το μήκος και πλάτος. Ήταν μια άγρια νύχτα, ο δικός μου καπετάνιος ζήτησε δυο εθελοντές. Έπρεπε να βγουν στο κατάστρωμα και να ασφαλίσουν το καπάκι μιας υπόγειας εισόδου στην πλώρη, γιατί η θάλασσα αγρίευε και μια τέτοια κατάσταση θα έθετε το καράβι σε κίνδυνο. Πολλή περισσότερο που ήταν και γκαζάδικο. Διστάσαμε. Τότε ο τρίτος καπετάνιος, ένα θαυμάσιο και φιλότιμο παιδί - ανδριώτης νομίζω - προσφέρθηκε. Είπα ότι θα πάω μαζί του. Ήταν δύσκολη δουλειά. Τα κύματα είχαν αρχίσει να σαρώνουν το κατάστρωμα. Παρόλα αυτά αποφασίσαμε να μη δεθούμε και γιατί το καπάκι ήταν κοντά και γιατί αν μας χτύπαγε ένα κύμα δεμένους στη λαμαρίνα θα μας τραυμάτιζε σοβαρά. Καθώς βγαίναμε γυρνάω και του λέω πως δεν ξέρω κολύμπι...

-    Πάμε μη φοβάσαι, απάντησε ο τρίτος. Ξέρω να κολυμπώ καλά και για τους δυο μας…

-    Βγήκε και τον ακολούθησα. Η δουλειά έγινε γρήγορα και αρχίσαμε να γυρίζουμε πίσω. Εκείνη τη στιγμή η πλώρη βυθίστηκε και ένα τεράστιο κύμα σάρωσε το καράβι. Σαν πούπουλα μας σήκωσε ψηλά και μας πέταξε στην αγριεμένη θάλασσα. Για μια στιγμή έχασα τα πάντα. Την επόμενη στιγμή ένα άλλο κύμα με πέταξε πίσω στο κατάστρωμα! Το πλήρωμα βγήκε και με τράβηξε μέσα. Σαν από θαύμα γλύτωσα με δύο σπασμένα πλευρά. Όμως, ο τρίτος χάθηκε για πάντα στη μέση του ωκεανού... Τον πήρε η θάλασσα μαζί της… Η μοίρα έπαιξε άσκημο παιχνίδι μαζί του. Εκείνος που ήξερε να κολυμπά χάθηκε και εγώ που δεν ήξερα σώθηκα... Έτσι κάθε φορά που η ρότα με φέρνει και περνάω από αυτό το σημείο, χαιρετάω τον φίλο μου. Είναι το μόνο που μπορώ να κάνω γι΄ αυτόν...

Εδώ ο Χρήστος σταμάτησε. Άναψε δεύτερο τσιγάρο και μονολόγησε:

-    Τώρα που το σκέφτομαι πρέπει να αλλάξω αραξοβόλι για τη βάρκα μου…

-    Γιατί, τον ρώτησα...

-      Μα εδώ είναι η Χηρόλακα. Κι εμένα δεν μ’ έχει κλάψει ακόμη κανείς!

enandro
0 Hits: 7026

«Ναυμαχία» στην Άνδρο! Όταν η νύχτα έγινε μέρα…

 

Πολέμικό πλοίο της άσκησης στην περιοχή του πεδίου βολής Άνδρου

Διεξήχθη η άσκηση «ΑΣΤΡΑΠΗ 3/17»  στη θαλάσσια περιοχή του κεντρικού Αιγαίου - στο πεδίο βολής Άνδρου - από το βράδυ της 20ής Μαρτίου 2017 έως το βράδυ της 22ας Μαρτίου 2017.  Στην άσκηση συμμετείχαν φρεγάτες, πλοία γενικής υποστήριξης, υποβρύχια και πυραυλάκατοι.

enandro
Read More 0 Hits: 8391

F/B ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ: Κατά λάθος επιβάτης... για την κόλαση!!!...

Επιμέλεια αφιερώματος: Διαμαντής Μπασαντής

Οι σκληρές αναμνήσεις εκείνης της νύχτας... (φωτ. σύνθεση Εν Άνδρω)

Μερικά πράγματα προκύπτουν μάλλον τυχαία. Όπως τυχαία προέκυψε η κατεύθυνση του εφετεινού αφιερώματος στο μεγάλο ναυάγιο του πλοίου ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ. Μια φθινοπωρινή μέρα, καθώς καθόμουν με τον Πέτρο στο καφέ της Ευτυχίας, ένας κύριος γυρνά και λέει ευγενικά: «το αφιέρωμα στο ναυάγιο του πλοίου ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ χρειάζεται μερικές προσθήκες...».

enandro
Read More 0 Hits: 24361

Η Ραφήνα και τα δύο ναυάγια της ("Χειμάρρα" & "Χρυσή Αυγή"). Ο καϊκτσής Περικλής Περικλέους θυμάται...

Του Αντώνη Λαζαρή

 

Το καΐκι "Αγ. Χαράλαμπος" στο λιμάνι της Ραφήνας. Του Στυλιανού Περικλέους εξαδέλφου του Περικλή Περικλέους. Η φωτογραφία είναι του Ανδρέα Εμπειρίκου (λεύκωμα Καϊρείου Βιβλιοθήκης Άνδρου).

Μια διαδρομή στο χτες και σε δύο σκληρές στιγμές μιας άλλης εποχής. Η μία αποτελεί και σήμερα μνήμη σκληρή του νησιού μας. Αναμνήσεις του καϊκτσή Περικλή Περικλέους που κατέγραψε ο καθηγητής Αντώνης Λαζαρής στα πλαίσια του Περιβαλλοντικού Προγραμματος του 1ου Γυμνασίου Ραφήνας. Ο Περικλής Περικλέους γεννήθηκε το 1930 στην Ερέτρια της Εύβοιας. Η καταγωγή του ήταν από τον Μαρμαρά της Προποντίδας. Υπήρξε τρίτης γενιάς ψαράς και ιδιοκτήτης της μηχανότρατας «Άγιος Κωνσταντίνος» και του γρι-γρι «Άγιος Δημήτριος». Το «Άγιος Κωνσταντίνος»  ήταν δεκαεπτά μέτρα καΐκι. Ψάρευε μέχρι Άνδρο, Τήνο, Μύκονο, αλλά και πιο μακριά. Συνέβαλε στα δύο μεγάλα ναυάγια που συγκλόνισαν την Ραφήνα και την Ελλάδα: του "Χειμάρρα" και του "Χρυσή Αυγή" - Εν Άνδρω)
enandro
Read More 0 Hits: 11147

O καπετάν-Γιαννούλης Χαζάπης από τις Στενιές

Του Αντώνη Λαζαρή

Ο καπετάν-Γιαννούλης Χαζάπης με τον καπετάν-Τάσο Τρέσσο στη φιλόξενη γέφυρα του "Superferry II" τον Μάρτιο του 2014 (φωτο: Αντώνης Λαζαρής)

(Από τον συνεργάτη μας Αντώνη Λαζαρή λάβαμε το ακόλουθο κείμενο που διορθώνει σχετική παράλειψη στο μικρό αφιέρωμα μας στους τελευταίους ανδριώτες καπετάνιους της γραμμής μας – Δ.Μπ.)

Νομίζω ότι στο μικρό αφιέρωμα που έκανες για Ανδριώτες καπετάνιους στα πλοία της γραμμής Ραφήνας-Άνδρου-Τήνου-Μυκόνου λησμόνησες τον καπετάν-Γιαννούλη Χαζάπη από τις Στενιές της Άνδρου. Ο καπετάν-Γιώργης Σαμιωτάκης σταμάτησε τον Ιούνιο του 1998. Ο καπετάν-Γιαννούλης Χαζάπης καπετάνεψε στη γραμμή μέχρι το φθινόπωρο του 1999. Τότε ήταν καπετάνιος στο SuperCat "Χαρούλα" του Γιώργη Γούτου.

enandro
Read More 1 Hits: 20021

Ανδριώτες καπεταναίοι στη γραμμή: Από τον Γιώργο Σαμιωτάκη στους Γιώργο Κολίτσα και Θανάση Χαλά

Του Διαμαντή Μπασαντή

Δίπλα-δίπλα στη Ραφήνα: αριστερά το "Andros" που έχει πλοίαρχο τον καπετάν-Γιώργο Κολίτσα και δεξιά το "SuperFerry II" που θα έχει πλοίαρχο τον καπετάν-Θανάση Χαλά.

Μιλούσα με τον ανδριώτη Δημήτρη Τ. για το νέο καπετάνιο της γραμμής μας, τον Θανάση Χαλά και γυρνά και μου λέει: "σήμερα έχουμε δύο ανδριώτες πλοιάρχους στη γραμμή μας. Και οι δύο νέοι. Έχεις αναλογιστεί πόσα χρόνια πέρασαν από τον καπετάν-Γιώργη Σαμιωτάκη, που ήταν ο τελευταίος ανδριώτης πλοίαρχος μέχρι να αναλάβει πάλι ένας ανδριώτης;"

Έκανα τον λογαριασμό και βρήκα πως πέρασαν 14 ολόκληρα χρόνια από το 1998 που συνατξιοδοτήθηκε από το "Μπάρι Εξπρές" ο Γιώργης Σαμιωτάκης μέχρι το 2012 όταν ο 32χρόνος τότε Γιώργος Κολίτσας ανέλαβε την πλοιαρχία στο "Αικατερίνη"! Στη συνέχεια ο ίδιος 35χρόνος το 2015 ανέλαβε το "Andros". Και να που σήμερα φτάσαμε να έχουμε και δεύτερο ανδριώτη πλοίαρχο τον 33χρόνο Θανάση Χαλά, που αναλαμβάνει σε λίγο το "SuperFerry II.  Οι δύο νεαροί πλοίαρχοι συνεχίζουν μετά από πολύ καιρο τη ναυτική παράδοση της Άνδρου στην ακτοπλοΐα.

Ο καπετάν-Γιώργης Σαμιωτάκης στη Χώρα, χειμώνας 2016. Ο καπετάν-Γιώργης έγραψε ιστορία στη γραμμή μας με το πλοίο "Μπάρι Εξπρές" του Βεντούρη. Συνταξιοδοτήθηκε το 1998 (φωτο: Εν Άνδρω)

Τρεις ανδριώτες καπεταναίοι στη γραμμή μας. Καθένας με την διαδρομή του. Ο καπετάν-Γιώργης Σαμιωτάκης από την Χώρα έγραψε ιστορία στην ακτοπλοϊα, αλλά και στην γραμμή μας. Ακόμα θυμάμαι την φοβερή αφήγηση του καπετάν-Γιώργη από μια περιπετειώδη επιστροφή με το "Μπάρι Εξπρές" από Άνδρο για Ραφήνα το 1997. Ήταν ένα χρόνο πριν συνταξιοδοτηθεί και το περιστατικό ήταν στον Κάβο Ντόρο.

Το "Μπάρι Εξπρές" σε φορτούνα...

Όπως μου είπε: "Ερχόμουν από Μύκονο. Είχε πατημένο εννιάρι. Στο Γαύριο μου έδωσαν καιρό για Κάβο Ντόρο εννιά μποφώρ. Υπέγραψα και φύγαμε. Όταν μπήκαμε στον Κάβο Ντόρο ήταν 11αρι! Το κύμα βουνό. Πήρα το λιμεναρχείο και τους το είπα. Και μετά συνέχισα ανεβαίνοντας προς τα πάνω την Ευβοια. Από ένα σημείο και μετά όμως το βαπόρι δεν γύριζε.  Ο καιρός μου είχε σπάσει και μια σκάλα. Μιλάμε για χοντρή θάλασσα. Η πλώρη να πέφτει και να μην βγαίνει από το κύμα. Και να μην γυρίζει το βαπόρι στα πρύμνα. Κόντευα τα βράχια. Κάπου εκεί το γύρισα, αλλά  αναγκάστηκα να περάσω ανάμεσα Εύβοια και το Μαντέλο. Είναι το νησάκι που είναι ο φάρος. Εκεί τα νερά είναι ρηχά, αλλά εγώ τα ήξερα από τα καΐκια. Μετά όλα πήγαν καλά μέχρι τη Ραφήνα. Εκεί πάλι μας ζόρισε να δέσουμε».

\

Ο καπετάν-Γιώργος Κολίτσας, από το Απροβάτου, μιλά στον κόσμο που στο Γαύριο υποδέχτηκε και ανέβηκε στο "Andros" στο πρώτο δοκιμαστικό ταξίδι του στη γραμμή μας το καλοκαίρι του 2015 (φωτο: Εν Άνδρω).

Ο καπετάν-Γιώργος Κολίτσας από το Απροβάτου, ήταν αυτός που ξανάπιασε το νήμα των ανδριωτών καπεταναίων της γραμμής μας το 2012 με το "Αικατερίνη". Και συνεχίζει σήμερα με το "Andros" του Παναγιωτάκη. Η μέχρι σήμερα παρουσία είναι θετική. Έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη όσων ταξίδεψαν μαζί του. Και την φιλία όσων των γνώρισαν. Τον πρωτοσυνάντησα στην γέφυρα του "Αικατερίνη". Και τον ξανασυναντήσαμε στη γέφυρα του "Andros". Την δικιά του ιστορία θα την γράψει σε βάθος χρόνου. Και κάποια στιγμή θα έρθει η ώρα να αφηγηθεί κι αυτός τις δικές του ιστορίες από την γραμμή μας.

Ο καπετάν-Θανάσης Χαλάς σε μανούβρα στο Γαύριο. Τον Ιούνιο θα σκατζάρει τον καπετάν-Τάσα Τρέσσο στο SuperFerry II (φωτο: Εν Άνδρω).

Στον 33χρόνο καπετάν-Θανάση Χαλά έλαχε ο κλήρος να αναλάβει το κλασικό, μετά απο δεκαετίες στη γραμμή μας, SuperFerry II. Μετά τον καπετάν-Κώστα Τζώρτζη, που άφησε εποχή με το SuperFerry II και τον καπετάν-Τάσο Τρέσσο, που έγραψε τη δική του ιστορία στη γραμμή και στο συγκεκριμένο πλοίο ο καπετάν-Θανάσης, από την Κατάκοιλο, είναι αυτός που θα συνεχίσει το νήμα των ανδριωτών καπεταναίων στην γραμμή μας. Η εμπιστοσύνη που του δείχνουν οι αδελφοί Στεφάνου και οι συνάδελφοι του, καθώς και ο έμπειρος καπετάν-Τάσος είναι θετικά στοιχεία για να ξεκινήσει την πλοιαρχία του.  

 

 

που φιλοδίξησε πολλά  

enandro
3 Hits: 19539

Πασχαλινό γαλακτομπούρεκο στον Ειρηνικό…

Του καπετάν Λεωνίδα Μουστάκα

 

Το φορτηγό πλοίο (bulk carrier) LIRYC, "το πλοίο με το λάθος όνομα". Όπως φάινεται οι υπερκατασκευές του πλοίου (γέφυρα, νηχανή κλπ) ήταν όλες στην πρύμη.

Πάσχα του 1965. Ήμουνα πλοίαρχος του νεότευκτου μπαλκ-κάριερ LIRYC. Επειδή υπήρχε και άλλο βαπόρι με λιβεριανή σημαία, όπως και το δικό μας, οι αρχές της Λιβερίας δεν επέτρεπαν να νηολογηθή κι άλλο με το ίδιο όνομα. Όμως ο μακαρίτης Κώστας Μ. Λεμός, πλοιοκτήτης του LIRYC, άνθρωπος που δεν έκανε πίσω σε τίποτα, ήθελε το βαπόρι να ονομαστεί έτσι και σκαρφίστηκε τη γραφή του ονόματος με αναγραμματισμό, ανατρέποντας τις αντιρρήσεις των λιβεριανών αρχών. Έτσι σε κάθε λιμάνι που προσεγγίζαμε, οι διάφοροι με τους οποίους συναλλασσόμαστε το αποκαλούσαν: «το βαπόρι με το λάθος όνομα».

Ο καπετάν-Λεωνίδας Μουστάκας από το Κόρθι μπροστά στην προτομή του μακρινού προγόνου του

Είχαμε φύγει, λοιπόν, από το Νόρφολκ φορτωμένοι κάρβουνο και μέσω της διώρυγας του Παναμά πηγαίναμε για την Τσίμπα της Ιαπωνίας από την οποία απείχαμε αρκετές μέρες ακόμα.

Το πρωί της Κυριακής του Πάσχα έκανα την βόλτα μου στους διάφορους χώρους όπως συνήθιζα και για να ανταλλάξουμε ευχές με όποιους συναντούσα. Είχε προηγηθεί κάποιος δυνατός καιρός, κάπου στον Ειρηνικό ωκεανό και άφησε πίσω του αρκετό μπότζι.

Φτάνοντας έξω από την κουζίνα βλέπω τον καμαρότο με ένα ταψί άψητο γαλακτομπούρεκο έτοιμος να το ρίξει στο μπουγέλο των σκουπιδιών ανταλλάσοντας κάποια «γαλλικά» με τον Χριστό: «τι ήθελες και αναστήθηκες σήμερα;» Και άλλα τέτοια.

Μόλις που πρόλαβα να τον σταματήσω και να τον ρωτήσω πόση ώρα θέλει για να ψηθεί. Στην απάντηση του «είκοσι λεπτά περίπου» του είπα να περιμένει. Και από το τηλέφωνο της ρεσπέτζας τηλεφώνησα στον ανθυποπλοίαρχο να γυρίσει το βαπόρι δέκα μοίρες αριστερά για να μετριάση το μπότζι. Κι αυτό γιατί χυνόταν το γαλακτομπούρεκο μέσα στον φούρνο και γι’ αυτό ήθελε να το πετάξει!

Το βάζει πάλι στο φούρνο αλλά αυτό συνέχισε να χύνεται. Κρατώ το τηλέφωνο ανοικτό και γυρίζω το καράβι άλλες δέκα μοίρες. Αυτό όμως συνέχισε να βγαίνει από το ταψί. Άλλαξα κι άλλο την πορεία, συνολικά 40 μοίρες έξω από την γραμμή μας, μέχρι να ψηθεί το γλυκό!

Και όντας σε ετοιμότητα μόλις ψηθεί το γλυκό να ξαναπάμε στην πορεία μας. Ανέβηκα στην γέφυρα όπου ο ανθυποπλοίαρχος με περίμενε για να μάθει τους λόγους της στροφής, γιατί φοβήθηκε μήπως είχα δει κάτι εγώ από την πρύμη και δεν το είχε αντιληφθεί αυτός από την γέφυρα. Τον καθησύχασα πως έκανε καλά την δουλειά του και ότι υπήρξε λόγος: «ανωτέραςβίας» (δεν θα τρώγαμε γλυκό στο πασχαλινό τραπέζι)!

Μόλις ψήθηκε το γαλακτομπούρεκο ξαναγυρίσαμε στην κανονική μας πορεία και στη συνέχεια επακολούθησε τρικούβερτο γλέντι με όσα καλά διέθετε το βαπόρι.

Ήταν ένα αξέχαστο Πάσχα…   

enandro
1 Hits: 21116

ΠΛΟΙΟ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ: «Όσο τους θυμόμαστε, θα ζουν. Αν τους ξεχάσουμε, θα πεθάνουν...

 

"Τί μπορεί να θυμάται μια φλόγα; Α θυμηθεί λίγο λιγότερο απ' ό,τι χρειάζεται, σβήνει· α θυμηθεί λίγο περισσότερο απ' ό,τι χρειάζεται, σβήνειΝα μπορούσε να μας διδάξει, όσο ανάβει, να θυμόμαστε σωστά." - Γιώργος Σεφέρης (Ο κ. Στρατής Θαλασσινός περιγράφει έναν άνθρωπο). 

Ήταν μια γαλήνια νύχτα με πανσέληνο η 23η Φεβρουαρίου 2016. Πριν 33 χρόνια σαν σήμερα ήταν ένα ανταριασμένο απόβραδο όταν χανόταν το Χρυσή Αυγή στον φουρτουνιασμένο Κάβο Ντόρο. Δύο διαφορετικές στιγμές που η Άνδρος και τα γύρω νησιά και λιμάνια έζησαν πολύ διαφορετικά. Τότε μέσα στην αγωνία και στον θρήνο. Σήμερα μέσα σε περίσκεψη και μνήμη.

Η αγρύπνια και το μνημόσυνο στην Πανάχραντο

Οι ιερείς στην αγρύπνια/μνημόσυνο στο μαναστήρι της Παναχράντου.

Μέσα σε μια κατανυκτική ατμόσφαιρα ολοκληρώθηκε στις 01:00 το πρωί η αγρύπνια και το μνημόσυνο με λίγα ζεστα λόγια για τους χαμένους ναυτικούς και επιβάτες του ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ στο μοναστήρι της Παναχράντου. Στην μακρά λειτουργία παραβρέθηκαν αρκετοί συγγενείς των αδικοχαμένων ναυτικών. Ήταν εκεί ο γιός του πλοιάρχου Αντώνη Γαρδέλη, ο γιός του καμαρότου Θεοχάρη Σπυριδάκη, ο γιός και η σύζυγος του ναύτη Πολύκαρπου Χορευτή,  η γυναίκα του Περικλή Λαμπρινίδη, συγγενείς του οδηγού Μιχαήλ Κασιδώνη, ο Σίμος Λάβδας από τους ελάχιστους διασωθέντες, ο δήμαρχος και ο έπαρχος Άνδρου, τρεις αντιδήμαρχοι και δημοτικοί σύμβουλοι του Δήμου Άνδρου και πολλές δεκάδες κάτοικοι της Άνδρου.

Πρώτος αριστερά στο ψαλτήρι ο γιός του Θεοχάρη Σπυριδάκη.

Στο τέλος της λειτουργίας μέσα σε κλίμα συγκίνησης μίλησαν για το ναυάγιο ο πατέρας Αντώνιος Χορευτής, ο δήμαρχος Άνδρου Θεοδόσης Σουσούδης, ο ηγούμενος της Μονής πατέρας Ευδόκιμος και εκ μέρους του Εν Άνδρω ο διαχειριστής του Διαμαντής Μπασαντής. Ο έπαρχος, αν και εκκληθεί να πει δύο λόγια, δεν μπόρεσε από συγκίνηση. Αρχικά ο πατέρας Αντώνιος Χορευτής έκανε προσκλητήριο των απολεσθέντων με την βοήθεια του δημάρχου. Στη συνέχεια είπε και μερικά λόγια σε ένα εκκλησιαστικό κλίμα. Μετά ο δήμαρχος εμφανώς τρακαρισμένος έκανε μια λιτή αναφορά. Ακολούθησε ο γέροντας Ευδόκιμος θύμισε με τον δικό του τρόπο, λίγες από τις δραματικές στιγμές που έζησε εκείνη τη νύχτα η Άνδρος. Τέλος ο Διαμαντής Μπασαντής ανέφερε το πόσο συγκίνησε το αφιέρωμα για το ναυάγιο σε Άνδρο, Ραφήνα και Κάρυστο. Ιδίως στη Ραφήνα που το θεωρούσαν και δικό τους πλοίο. Και κατέληξε με μια φράση άγνωστου ηλικιωμένου σε ένα κοιμητήριο: «Όσο τους θυμόμαστε θα ζουν. Αν τους ξεχάσουμε θα πεθάνουν».

Το δείπνο μετά το μνημόσυνο, ξημερώματα της 23ης Φεβρουαρίου 2016.

Ο Σίμος Λάβδας, από τους ελάχιστους επιζώντες της μοιραίας νύχτας. Τότε τον έβγαλαν μισοπεθαμένο από την θάλασσα. Τώρα ήταν παρών για να τιμήσει τους χαμένους συναδέλφους και συμπατριώτες του.

Η βραδιά έκλεισε με μνήμη και περίσκεψη, σε ένα ανοιχτό δείπνο στην τραπεζαρία της Μονής στο οποίο, παρά το προχωρημένο της ώρας παραβρέθηκαν περίπου 100 άτομα.

Τρισάγιο και φόρος τιμής του SuperFerryII στον Κάβο Ντόρο 

Πάνω από μια γαλήνια θάλασσα ο πατέρας Αντώνιος ανάγνωσε τα ονόματα των απωλεσθέντων στο ίδιο σημείο του Κάβο Ντόρο, την ίδια μέρα και σχεδόν την ίδια ώρα με αυτή του ναυαγίου. Το πλοίο με μειωμένη ταχύτητα διέσχιζε μια εντελώς διαφορετική θάλασσα. 

Το SuperFerry II, εκτελώντας το απογευματινό δρομολόγιο προς Ραφήνα βρέθηκα γύρω στις 17:05 στο σημείο όπου βυθίστηκε το Χρυσή Αυγή. Στο σημείο εκείνο ο πλοίαρχος Τάσος Τρέσσος έκοψε ταχύτητα και ανήγγειλε προς τους επιβάτες το γεγονός και το τρισάγιο στην βαρδιόλα στην γέφυρα για όλους τους χαμένους του μοιραίου πλοίου. Μετά από αυτή την ανακοίνωση εκατοντάδες επιβάτες που βγήκαν στα πάνω καταστρώματα για να παρακολουθήσουν συγκινημένοι το τρισάγιο και το προσκλητήριο των νεκρών.

Ο καπετάν Τάσος ανακοινώνει το στίγμα του πλοίου και το τρισάγιο....

Σε όλη την διάρκεια της σύντομης τελετής ο κόσμος παρακολουθούσε και συμμετείχε με την σιωπή του στην τελετή μνήμης. Κατά την ολοκλήρωση της τελετής το πλοίο απέτισε φόρο τιμής σφυρίζοντας, ενώ ρίφθηκαν δάφνινα στεφάνια στην μνήμη των χαμένων ναυτικών και επιβατών. Ήταν μια στιγμή βαθιάς συγκίνησης καθώς ακουγόταν το σφύριγμα του σημερινού πλοίου προς το χαμένο πλοίο της γραμμής μιας άλλης εποχής και οι ιερείς έψελναν το "Αιωνία η μνήμη". Πολλοί δάκρυσαν. Το σημερινό πλοίο "χαιρετούσε" το άλλο που κείτεται στο βυθό. Ο καπετάν Τάσος Τρέσσος απέτιε φόρο τιμής στον χαμένο συνάδελφό του Αντώνη Γαρδέλη. Οι δύο στιγμές απείχαν μεταξύ τους 33 χρόνια. Τότε ήταν μια άγρια ανταριασμένη νύχτα σήμερα ήταν ένα ειρηνικό απόβραδο. Πόσο πολύ μπορούν να απέχουν τα πράγματα στη ζωή μερικές φορές; 

Ένα ρίγος διαπέρασε όλους τη στιγμή του σφυρίγματος "χαιρετισμού" του πλοίου καθώς σκέπαζε την ψαλμωδία. Οι εκατοντάδες βουβοί επιβάτες, σε όλα τα κατασρώματα της δεξιάς πλευράς του SuperFerry II θύμιζαν κάτι από χορό αρχαίας τραγωδίας... 

Μέσα στη νηνεμία της σημερινής μέρας εκείνη η τρομερή βραδιά φάνταζε βγαλμένη από εφιάλτη. Ένας ήρεμος και φιλικός Κάβο Ντορός δεν θύμιζε σε τίποτα τις σκληρές σκηνές που έλαβαν χώρα σαν σήμερα πριν 33 χρόνια. Λες και η φύση απέτιε κι αυτή με τον δικό της τρόπο φόρο τιμής δίνοντας απλόχερα γαλήνη και ηρεμία για να μπορέσουν να γίνουν όλα σωστά. Μέσα σε αυτό το σκηνικό κυριάρχησε η περισυλλογή...

Οι ιερείς, ένας από την Άνδρο και ένας από την Μύκονο, τελούν το τρισάγιο. Ο καπετάν Παύλος κρατά το στεφάνι. Το πλήρωμα και οι επιβάτες παρατεταγμένοι και βουβοί παρακολουθούν. Μια στιγμή που όσοι την έζησαν θα την θυμούνται για πάντα...

Άλλη μια σκηνή του "χορού αρχαίας τραγωδίας", ενός ρόλου που ανέλαβαν μόνοι τους οι εκατοντάδες βουβοί επιβάτες, απλώνοντας σε όλη την δεξιά πλευρά του πλοίου... 

Μακριά η Κάρυστος γλυκιά και θωπευτική. Τίποτα δεν θύμιζε εκείνη την άγρια νύχτα που έζησε η κόρη του μάγειρα Σωκράτη Καπόλα, η οποία έβλεπε με οδύνη και σπαραγμό από την Κάρυστο το πλοίο που ήταν μέσα ο πατέρας της να φλέγεται, να αναποδογυρίζει και να βουλιάζει.

Κλείνουμε εδώ την περιγραφή της 23ης Φεβρουαρίου 2016 που ξεκίνησε από την παραμονή με αγρυπνία και με λιγα ζεστά λόγια στο ξημέρωμα της επετειακής μέρας ψηλά στο μοναστήρι της Παναχράντου στην Άνδρο για να καταλήξει στο τρισάγιο μνήμης και στον φόρο τιμής στον γαλήνιο Κάβο Ντόρο με το σύντομο σημείωμα της κόρης του χαμένου αρχιμάγειρα:

«Γεια σας Είμαι η κόρη του μάγειρα από την Κάρυστο Σωκράτη Καπόλα.... Δεν ήρθα ποτέ στο μνημόσυνο, που κάνετε κάθε χρόνο, αν και καλέστηκα, γιατί δεν μπαίνω πια από τότε στο καράβι.... Βλέπετε εγώ είδα από το λιμεναρχείο της Καρύστου με κιάλια. .. Όλα... ακόμα και την ώρα που το πλοίο γύρισε ανάποδα... Αυτά... Δεν έμαθα ποτέ αν είδε που βρισκόταν ο αγαπημένος μου, ο λατρευτός μου πατέρας».

"Εν Άνδρω"

enandro
3 Hits: 16852