F/B ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ: Το ναυάγιο που βύθισε την Άνδρο στο πένθος
Επιμέλεια αφιερώματος Διαμαντής Μπασαντής
Το “Χρυσή Αυγή” αποπλέοντας από την Ραφήνα…
(Την Τετάρτη 23 Φεβρουαρίου 2016 συμπληρώνονται 33 χρόνια από εκείνη την μοιραία νύχτα που το F/B ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ βούλιαξε στον Καβο Ντόρο παρασέρνοντας στον υγρό τάφο του 28 ανθρώπους βυθίζοντας δεκάδες ανδριώτικες οικογένειες στο πένθος. Από το πλήρωμα του μοιραίου πλοίου σώθηκαν 3 άνδρες. Ο Σίμος Λάβδας, Β’ μηχανικός τότε, ήταν ένας από τους τρεις. Για πρώτη φορά αφηγείται δημόσια την συγκλονιστική ιστορία της διάσωσης του. Με το αφιέρωμα αυτό το Εν Άνδρω αποτίει φόρο τιμής σε όσους χάθηκαν, αλλά και σε όσους επέζησαν από την κόλαση της φωτιάς και της παγωμένης θάλασσας. Συνάμα το αφιέρωμα αυτό είναι μια ακόμα αναφορά ιστορία της ναυτικής Άνδρου για την οποία πολλά ακούμε, αλλά πολύ λίγα ξέρουμε – ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΜΠΑΣΑΝΤΗΣ).
“Γύρισα από τον άλλο κόσμο…”
Ο Σίμος Λάβδας λίγο πριν το ναυάγιο σε ποντοπόρο πλοίο
Είχα ξεμπαρκάρει από ένα πλοίο-αυτοκινητάδικο στα τέλη του Σεπτέμβρη 1982. Βρισκόμουν στην Άνδρο. Στα τέλη του Οκτώβρη με πήρε τηλέφωνο ο καπετάν-Αυγουστής Πολέμης, ιδιοκτήτης του ΧΡΥΣΗ ΑΜΜΟΣ και του ΗΠΕΙΡΟΣ. Κάθε χρόνο τα δύο μεγάλα πλοία πήγαιναν για επισκευή και άφηνε στη γραμμή το ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ. Τότε με την κρίση ήταν υποχρεωτικό όλοι οι αξιωματικοί να έχουν ανάλογα διπλώματα. Επειδή δεν είχε διπλωματούχο Β΄ μηχανικό με παρακάλεσε να πάω, έστω για 15 μέρες, για να κάνουμε μερικά δρομολόγια. Μετά θα κανόνιζε την αντικατάσταση μου. Αφού ξεκινήσαμε τα δρομολόγια σκέφτηκα να μείνω στο πλοίο να ξεχειμωνιάσω. Τα δρομολόγια γίνονταν κανονικά μέχρι που άρχισαν οι μεγάλες κακοκαιρίες.]
Εκείνο τον Φεβρουάριο είχαμε πολλά απαγορευτικά. Αλλά και πολλά χιόνια. Επειδή δεν υπήρχε άλλο πλοίο στη γραμμή μας πιέζανε από το γραφείο και πολλές φορές φεύγαμε με απαγορευτικό. Κάθε Τετάρτη το πλοίο έκανε μεταφορές καυσίμων με βυτία. Δεν υπήρχαν τότε τα βαποράκια μεταφοράς καυσίμων όπως τώρα. Επειδή είχε συχνά απαγορευτικό το πλοίο έφευγε με υπογραφή καπετάνιου με αποτέλεσμα κάποιες να φορές να κινδυνεύει. Την είχαμε γλυτώσει δύο-τρεις φορές με απλά μπαταρίσματα: μέχρι που ήρθε η μοιραία Τετάρτη και βουλιάξαμε.
Θυμάμαι είχαμε φύγει Τετάρτη πρωί από Τήνο για Άνδρο και Ραφήνα. Η θάλασσα έβγαζε φίδια. Πριν φύγουμε από Τήνο είχα πει στα παιδιά να κάνουν εξαέρωση στις μηχανές. Εγώ πετάχτηκα στην Παναγία να ανάψω ένα κερί. Μόλις γύρισα ξεκινήσαμε. Όταν φτάσαμε στην Ραφήνα μας είπαν πως είχε πάλι απαγορευτικό και το πλοίο δεν θα έφευγε για ταξίδι. Όμως από την εταιρεία είχαν δώσει αναχώρηση για τις 16:00. Έτσι, με υπογραφή καπετάνιου αποφασίστηκε να γίνει το δρομολόγιο και αρχίσαμε να φορτώνουμε.
Φύγαμε με θάλασσα 9 μποφόρ. Τα χιόνια ήταν μέχρι την Ραφήνα. Το λεωφορείο του ΚΤΕΛ δεν μπόρεσε να περάσει την Αγία Παρασκευή. Αποτέλεσμα ήταν να μην έχουμε κόσμο. Το φορτίο μας ήταν καύσιμα και λίγοι επιβάτες, οι περισσότεροι οδηγοί φορτηγών. Ξεκινήσαμε στις τέσσερις το απόγευμα. Το πλοίο φτάνοντας στον Κάβο Ντόρο ζορίστηκε και άρχισε τις πλαγιοκοπήσεις και τα βουτήγματα. Εγώ βρισκόμουν στο σαλόνι με τον Λεονάρδο Πέτσα και βλέπαμε ποδόσφαιρο. Κάποια στιγμή ακούγεται ένας παράξενος θόρυβος και το πλοίο μπατάρισε από τη δεξιά μεριά. Φεύγω για την μηχανή που είχαν βάρδια ο τρίτος μηχανικός, ο Αντώνης Κοκκίνης, ο λαδάς, Παναγιώτης Μπαρούς και ο ηλεκτρολόγος, Μάριος Μπαρμούνης. Τους ρωτάω:
– — Τι έγινε παιδιά; Καμιά ειδοποίηση από γέφυρα;
Μου είπαν πως δεν είχαν. Χτυπάω τον τηλέγραφο και το τηλέφωνο: καμία απάντηση. Γυρνάω και λέω:
– — Αντώνη βάλε 80 στροφές την μια μηχανή.
Βάζω κι εγώ 80 στροφές στην άλλη, για να μπορεί να τιμονέψει ο καπετάνιος. Το κανονικό ταξίδι ήταν 680 στροφές. Και φεύγουμε όλοι για πάνω γιατί αισθανόμαστε πως θα βουλιάξουμε. Ανεβαίνοντας περάσαμε με μεγάλη δυσκολία από το γκαράζ και είδαμε όλα τα βυτία μπαταρισμένα: χυνόντουσαν βενζίνες και πετρέλαια. Η κλίση του πλοίου εκείνη την ώρα ήταν 45 μοίρες δεξιά όπως είχαμε δει στο κλινόμετρο της μηχανής.
Βγήκαμε επάνω και πήγαμε στην πρύμνη του πλοίου. Εκεί ήταν ο ναύτης Πολύκαρπος Χορευτής και έδινε σωσίβια στον κόσμο. Προσπαθήσαμε να λύσουμε τις βάρκες αλλά δεν γινόταν. Λόγω του μπαταρίσματος του πλοίου τα βαρελάκια δεν πέφτανε γιατί δεν λυνόντουσαν τα σχοινάκια. Είχαν κολλήσει με την μπογιά. Έπρεπε να φέρουμε από την κουζίνα τσεκούρι. Αλλά φοβόμασταν να πάμε επειδή οι οδηγοί των βυτιοφόρων μας έλεγαν πως το καύσιμα θα εκραγούν και το πλοίο θα βουλιάξει. Ειδοποίηση από την γέφυρα στα μεγάφωνα δεν είχαμε για το πώς να ενεργήσουμε. Με τον τρίτο μηχανικό που είχαμε κάνει μαζί και στα ποντοπόρα πλοία συνεννοηθήκαμε πως αν βουλιάξει το πλοίο να πέσουμε στη θάλασσα από την βορεινή πλευρά.
Όλο το πλήρωμα έβαζε σωσίβια. Στο σαλόνι μέσα ήταν ο Σπυριδάκης, ο καμαρώτος. Προσπαθούσε να βάλει σωσίβια σε δύο παιδιά και στην μητέρα τους, την Ματούλα Λάβδα. Εκεί θυμήθηκα πως πριν φύγουμε από Ραφήνα διάφοροι επιβάτες μπαινόβγαιναν στο πλοίο κι εμείς τους λέγαμε πως έχει απαγορευτικό και να μην ταξιδέψουν. Ανάμεσα τους και η Ματούλα με τα δύο παιδιά της. Είχε συνοδέψει τον άνδρα της που έφευγε με φορτηγό και ήθελε να γυρίσει πίσω για να πάνε τα παιδιά σχολείο. Της λέγαμε να μην μπει. Εκείνη έμπαινε και έβγαινε στο πλοίο. Στο τέλος έμεινε μέσα. Αντίθετα με την Ματούλα στο πλοίο ήταν και ο Ζαγοραίος από το Κόρθι με το φορτηγό του. Την τελευταία στιγμή, την ώρα που σηκώναμε την πόρτα, αυτός πήδηξε έξω.
To πρωτοσέλιδο και το ρεπορτάζ της εφημερίδας ΕΘΝΟΣ
Μείναμε στην πρύμνη όσοι είμασταν εκεί για λίγο. Δεκαπέντε λεπτά από την στιγμή που το πλοίο πήρε μόνιμη κλίση έγινε μια τρομερή έκρηξη. Το πλοίο κυκλώθηκε από φωτιά. Όσοι είμαστε ακόμα στην πρύμνη αρχίσαμε να πέφτουμε στην θάλασσα όπως μπορούσε ο καθένας. Πέφτοντας κοίταξα την Εύβοια. Η Άνδρος ήταν πολύ μακριά. Πριν πέσω πρόλαβα κι έκανα τον σταυρό μου κι είπα:
– Βόηθα Παναγιά. Εγώ το πρωί ήρθα σπίτι σου…
Μετά πήδηξα αλλά λόγω της κλίσης του πλοίου έπεσα στο κάτω ντεκ που καιγόταν! Με πρόλαβε η φωτιά κι άρχισα να καίγομαι. Ότι ήταν έξω από την στολή, κεφάλι και χέρια, καιγόντουσαν. Με τις τελευταίες δυνάμεις μου ξέφυγα από την φωτιά και ξαναπήδηξα. Κι έπεσα στην παγωμένη και φουρτουνιασμένη θάλασσα.
Με το που έγινε η έκρηξη και πέσαμε στην θάλασσα άρχισαν να πέφτουν από τον ουρανό ρόδες αυτοκινήτων και άλλα αντικείμενα. Για λίγο το πλοίο έγινε λαμπάδα και φώτιζε όλο τον Κάβο Ντόρο. Όμως μέσα σε λίγα λεπτά το πλοίο απομακρύνθηκε από κοντά μας, μετά τουμπάρισε και η φωτιά έσβησε. Όσοι βρισκόμασταν στην θάλασσα μείναμε εντελώς στο σκοτάδι και σκεφτήκαμε ότι κάπου εδώ τελειώσαμε. Γύρω στα 100 μέτρα μακριά ήτανε ένα φωτάκι σε μια κουλούρα. Κολυμπώντας ο Αντώνης Κοκκίνης πήγε και την μάζεψε. Αυτό το φωτάκι ήταν μια ελπίδα μιας και μπορεί να μας έβλεπε κανείς από τον αέρα. Όμως δεν γνωρίζαμε αν ο καπετάνιος είχε δώσει προλάβει να δώσει SOS. Αργότερα μάθαμε πως ο Γαρδέλης είχε δώσει ένα SOS που το έπιασε ένας παράκτιος σταθμός στο Λαύριο.
Το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας ΑΝΔΡΙΑΚΗ
Μαζευτήκαμε όλοι κοντά μέσα στη θάλασσα. Ήμασταν καμιά 20αριά. Υπήρχε μεγάλος κυματισμός και χτύπαγε ο ένας πάνω στον άλλο. Στο βάθος βλέπαμε ένα φως. Σαν να ήταν από καράβι. Σκεφτήκαμε πως κάποιος ερχόταν να μας σώσει και αρχίσαμε να κολυμπάμε προς το φως. Όμως γύρω στις οχτώ και μισή το βράδυ το φωτάκι εξαφανίστηκε και πλέον ο καθένας κολύμπαγε όπου νάτανε. Η θερμοκρασία στην ατμόσφαιρα ήταν μηδέν βαθμούς και στη θάλασσα πέντε!
Μετά από δύο περίπου ώρες είχα παγώσει και ένοιωθα τον εαυτό μου να πεθαίνει. Δεν μπορούσα πια να κουνηθώ. Φώναξα «βοήθεια» και άκουσα κάποιον δίπλα μου να μου λέει: «κουράγιο Μάριε»! Ήταν ο Μπαρμπούνης, ο Συριανός, νόμισε πως ήμουν ο αδελφός του ο Μάριος, που όπως έμαθα αργότερα εκείνη την ώρα είχε ήδη πεθάνει. Συνέχισα να κολυμπάω κοντά του. Όμως, κάποια στιγμή άρχισα να χάνω τις αισθήσεις μου. Λίγο πριν τις χάσω είδα έναν προβολέα που χτύπαγε προς το ναυάγιο. Κάπου εκεί όλα έσβησαν και δεν θυμάμαι τίποτα.
Το ρώσικο πλοίο που έσωσε τους 11 ναυαγούς (φωτο: Syrostoday)
Με ανέβασαν στο πλοίο, που μας έσωσε σαν νεκρό. Και ανένηψα!! Έναν έλεγαν τον ανέβασαν ζωντανό και πέθανε στο κατάστρωμα! Ξύπνησα μετά από ώρες. Ήμουν στο ρώσικο πλοίο Σάμπυ Ράμπατ. Μου είπαν πως ήταν ωκεανογραφικό. Από πάνω μου είδα νοσοκόμες και γιατρό. Γύρω ήταν μερικά από τα παιδιά που είχαν σώσει οι Ρώσοι. Ο Αντώνης Κοκκίνης, που ήταν εκεί, μου είπε πως είχε ειδοποιήσει την μάνα μου στο Αλαδινού μέσω του Ράδιο Λούτσα, γιατί τότε δεν υπήρχαν τηλέφωνα.
Το ρώσικο πλοίο έσωσε έντεκα ανθρώπους από ότι μου είπε ο Λινάρδος Πέτσας. Τους περισσότερους τους μάζεψαν με ειδικό σύστημα από την θάλασσα. Εμένα, όπως είπα, με μάζεψαν σχεδόν πεθαμένο με μαύρο χρώμα. Όμως ανέπνεα ακόμα και με πήρανε αμέσως οι νοσοκόμες και οι γιατροί του πλοίου. Τις πρωινές ώρες της Πέμπτης μας φέρανε στην Ραφήνα. Εκεί μας παρέλαβε ένα ψαράδικο γιατί το ρώσικο ωκεανογραφικό δεν μπορούσε να δέσει στο λιμάνι. Αποχαιρετιστήκαμε με τους Ρώσους πολύ συγκινημένοι. Οι Ρώσοι μας είχαν βοηθήσει πάρα πολύ και μας είχαν δώσει και ρούχα. Τα δικά μας τα είχαν βάλει σε μια σακούλα.
Μετά το ψαράδικο μας έβγαλε στη στεριά και μας πήγαν στο λιμεναρχείο. Στο λιμεναρχείο ήρθαν τα ασθενοφόρα και μας πήγαν στο Γενικό Κρατικό. Ορισμένοι όπως ο Πέτσας και ο Κοκκίνης έφυγαν αμέσως. Οι υπόλοιποι μείναμε στο νοσοκομείο. Εγώ έμεινα 16 μέρες με ειδική θεραπεία γιατί τα πνευμόνια μου ήταν γεμάτα αλάτι και πετρέλαιο. Έζησα την κόλαση. Αυτά που περάσαμε εκείνο το βράδυ ούτε ο εχθρός μας. Πέθαναν 28 άνθρωποι χωρίς λόγο. Και ήταν από τα καλύτερα παιδιά γιατί ο Πολέμης διάλεγε τα πληρώματα και δεν έβαζε όποιον να ‘ναι. Ο καπετάν Αυγουστής Πολέμης δεν άντεξε και μετά λίγο καιρό πέθανε.
Ο ναύτης Γιώργος Μπαρμπούνης θυμάται και συμπληρώνει… (SyrosToday.gr – 23/2/2013)
Συμπληρώνουμε την παραπάνω συγκλονιστική αφήγηση του ανδριώτη Σίμου Λάβδα με μερικά μέρη από την αφήγηση του συριανού Γιώργου Μπαρμπούνη, που μαζί κατάφεραν να σωθούν, δίνοντας πιο ολοκληρώμένη εικόνα εκείνης της μοιραίας βραδιάς στον Κάβο Ντόρο.
Ο Γιώργος Μπαρμπούνης στη Σύρο 30 χρόνια μετά το ναυάγιο κρατώντας την φωτογραφία του ρώσικου πλοίου που τον έσωσε (φωτο: SyrosToday.gr)
“…Από μακριά άκουγα μια φωνή, ένα βογγητό πόνου και αυτή η φωνή πίστεψα ότι είναι του αδερφού μου του Μάριου. Του φώναζα διαρκώς για να του δίνω κουράγιο και ελπίδα ότι θα τα καταφέρουμε. Και παρότι αυτό με εξαντλούσε συνέχιζα κάνοντας την αγωνία μου για να σωθεί ακόμα μεγαλύτερη. Μετά από 3 ώρες είδα ξαφνικά φώτα. Ήταν ένα ρώσικο ερευνητικό πλοίο. Μόλις είδα τα φώτα και πλησιάζαμε προς το πλοίο φώναξα στον αδερφό μου: «Μάριε σωθήκαμε». Τότε άκουσα να μου λέει ότι δεν είναι ο Μάριος αλλά ο Σίμος. Αυτό ήταν ακόμα ένα σοκ…
Αργότερα ο Σίμος μου είπε ότι ακούγοντας τη φωνή μου έπαιρνε κουράγιο και κρατήθηκε στη ζωή δίνοντας μου τουλάχιστον την ικανοποίηση ότι βοήθησα έναν συνάδελφο να σωθεί…
…Το ρώσικο πλοίο έριξε δίχτυα και προσπαθώντας να ανέβω κατάλαβα ότι πλέον δεν ένιωθα τα πόδια μου. Ανεβαίνοντας στο πλοίο όλοι χτυπιόμασταν σαν τα ψάρια από την υποθερμία. Μάλιστα ένας πέθανε εκείνη την ώρα…
…Η περίθαλψη που είχα στο ρώσικο πλοίο ήταν καταπληκτική. Το ερευνητικό πλοίο ήταν γεμάτο επιστήμονες πολλοί από αυτούς γιατροί. Οι γιατροί μας έκαναν ενέσεις και μασάζ και εκτός από τα βασικά μας έδωσαν και τα ρούχα τους…
…Συγκλονιστική ήταν η στιγμή που φεύγαμε από το ρώσικο πλοίο. ‘Όλο το πλήρωμα είχε παραταχθεί σε στάση προσοχής και μας χαιρετούσε και μας αγκάλιαζε. Δεν Θα τους ξεχάσω πότε όσο ζω…”
Οι 28 που χάθηκαν
Το μνημείο του ναυαγίου στην Ραφήνα
1.Γαρδέλης Αντώνιος του Ιωάννου (Πλοίαρχος) από το Συνετί
2.Τζουμέζης Αντώνιος του Αριστείδη (Ύπαρχος) από τις Στενιές
3.Βαλμάς Δημήτριος του Νικολάου (Πλοίαρχος Γ΄) από τις Στραπουργίες
4.Κωνσταντίνου Ζαχαρίας του Φιλίππου (Ναύκληρος)
5.Χαραστιάρης Ευστράτιος του Ιωάννου (Ναύτης)
6.Σκαλίμης Ευάγγελος του Γεωργίου (Ναύτης)
7.Χορευτής Πολύκαρπος του Ευαγγέλου (Ναύτης) από το Γαύριο
8.Μπαφαλούκος Θεόδωρος του Κωνσταντίνου (Ναύτης) από το Ζαγανιάρη
9.Μιχαήλ Αντώνιος του Μαρίνου (Ναυτόπαις) από το Κόρθι
10.Χριστάκης Γεώργιος του Ιωάννου (Α΄ Μηχανικός) κάτοικος Άνδρου
11.Σαμανιός Βασίλειος του Ευστρατίου (Πρακτικός Μηχανικός)
12.Μπαρμπούνης Μάριος του Ευσταθίου (Λιπαντής)
13.Μπαρούς Παναγιώτης του Μιχαήλ (Λιπαντής) από το Απροβάτου
14.Αρώνης Παναγιώτης του Διαμαντίου (Λιπαντής)
15.Λαμπρινίδης Περικλής του Γιαννούλη (Β΄ Θαλαμηπόλος) από τις Στραπουργίες
16.Κοζανίτης Δημήτριος του Ηλία (Επίκουρος) από τον Αμμόλοχο
17.Καλαμπούκης Νικόλαος του Θεοδώρου (Επίκουρος) από το Υψηλού
18.Καπόλας Σωκράτης του Νικολάου (Α΄ Μάγειρας)
19.Σκούφης Γεώργιος του Κωνσταντίνου (Οδηγός)
20.Φλιατούρας Βασίλειος του Ανδρέα (Οδηγός)
21.Κασιδώνης Μιχαήλ του Αντωνίου (Οδηγός) από την Παλαιόπολη
22.Σταμέλος Λουκάς του Ευαγγέλου (Οδηγός)
23.Σταμουλακάτος Πολύκαρπος του Θεοδώρου (Οδηγός)
24.Λάβδα Αδαμαντία του Κωνσταντίνου (Επιβάτης) από τις Στενιές
25.Λάβδα Ελέγκω του Μιχαήλ (Επιβάτης) από τις Στενιές
26.Λάβδας Νικόλαος του Μιχαήλ (Επιβάτης) από τις Στενιές
27.Σπυριδάκης Θεοχάρης του Μιχαήλ (Επιβάτης) από την Κουμανή
28.Θωμάς Αθανάσιος του Ιωάννη (Επιβάτης) από το Μπατσί
Από το ρεπορτάζ εκείνης της ημέρας
Το μνημείο του ναυαγίου του πλοίου ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ στο Γαύριο
Το Χρυσή Αυγή: Το πλοίο ναυπηγήθηκε το 1970 για τον Αυγουστή Πολέμη στην Ιαπωνία. Ήταν ένα σύγχρονο Ε/Ο πλοίο για την εποχή του μήκους 59 μέτρων. Το πλοίο το μοιραίο βράδυ είχε 21 άτομα πλήρωμα και 21 επιβάτες. Το πλοίο πήρε κλίση λόγω μετακίνησης φορτίου όταν μπήκε στον Κάβο Ντόρο. Η μεγάλη θαλασσοταραχή μετακίνησε και έριξε κάτω τα βυτιοφόρα. Η χυμένη βενζίνη και τα πετρέλαια με την τριβή των αυτοκινήτων προκάλεσαν έκρηξη κατά την οποία σκοτώθηκαν όσοι από το πλήρωμα είχαν κατέβει στο γκαράζ. Από όλο το πλήρωμα σώθηκαν μόνο τρεις: Οι μηχανικοί Σίμος Βαλμάς και Αντώνης Κοκκίνης από το Γαύριο και ο ναύτης Γιώργος Μπαρμπούνης από την Σύρο. Όλοι οι υπόλοιποι χάθηκαν. Το πλοίο αναχώρησε από Ραφήνα στις 16.05′ και βούλιαξε γύρω στις 18:30. Οι 12 ναυαγοί που σώθηκαν έμειναν στην παγωμένη θάλασσα σχεδόν τρεις ώρες.
Το άλλα πλοία: Στο ναυάγιο προσέτρεξαν αρκετά ελληνικά πλοία, όπως το ΧPYΣH AMMOΣ, το KAΣTPIANH KEAΣ, το ΗΠΕΙΡΟΣ και δύο πολεμικά. Δυστυχώς τα ελληνικά πλοία δεν είχαν τρόπο να μαζέψουν τους ναυαγούς από την θάλασσα και σε ορισμένες περιπτώσεις περισσότερο κακό έκαναν παρά καλό. Οι Ρώσοι ήταν εκπαιδευμένοι και κατάφεραν και μάζεψαν 12 σώζοντας τους 11. Κι αυτό γιατί είχαν τον τρόπο να πιάνουν τους ναυαγούς και τους ανεβάζουν πάνω στο πλοίο.
Στη Ραφήνα: Μετά το ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ εκείνο το μοιραίο βράδυ έφευγε από Ραφήνα και το «Νήσος Χίος» για τα Μεστά. Το πλοίο αναχώρησε κανονικά μέσα σε δύσκολες συνθήκες. Όμως λίγη ώρα μετά την αναχώρηση επέστρεψε πάλι στο λιμάνι όπου είδε κι έπαθε να δέσει. Κάποια στιγμή έφτασε στην Ραφήνα η είδηση πως βούλιαξε το ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ. Στο λιμάνι υπήρξε μεγάλη αναταραχή και κόσμος άρχισε να τρέχει φωνάζοντας, όπως μας είπε η Αλ. Σκαμάγκα, αυτόπτης μάρτυρας, που ήταν στο καράβι για τα Μεστά της Χίου. Το πλοίο για την Χίο έφυγε με κακοκαιρία την επόμενη μέρα το πρωί.
Στον Φελλό: Πολλοί κάτοικοι του Γαυρίου εκείνο το μοιραίο βράδυ ακούγοντας για το ναυάγιο του ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ βγήκαν πάνω στον Φελλό και κοίταγαν με αγωνία την θάλασσα. Έβλεπαν από ένα σημείο και μετά τα άλλα πλοία να φτάνουν, αλλά μην καταλαβαίνοντας ακριβώς τι συνέβαινε. Έβλεπαν προβολείς να φωτίζουν τα σκοτεινά νερά και φωτοβολίδες να κάνουν την μέρα νύχτα. Ήταν ένα τρομερό θέαμα, όπως μας είπε η Μαρία Μαμάη που νέα κοπέλα τότε είχε τρέξει από το Γαύριο στον Φελλο.
ΤΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΣΤΟ ΓΑΥΡΙΟ ΕΧΕΙ ΦΤΙΑΧΤΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΥΡΙΑΚΟ ΘΩΜΑ. ΠΕΙΤΕ ΤΟ ΚΑΙ ΑΥΤΟ.Ο ΜΟΝΟΣ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΑΣΧΟΛΗΘΗΚΕ ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ
Αγαπητέ Γαυριώτη μάλλον είστε ο μόνος από τους πολλές χιλιάδες αναγνώστες μας που δεν είδατε πως το αφιέρωμα μας δεν αναφερόταν… στις δημοτικές αρχές και στα μνημεία τους! Αλλά ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΑΝ ΑΔΙΚΑ!!! ΚΑΙ ΣΕ ΑΥΤΟΫΣ ΤΟΥΣ ΛΙΓΟΥΣ ΠΟΥ ΕΠΕΖΗΣΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΦΡΙΚΗ ΦΤΑΝΟΝΤΑΣ ΣΤΑ ΟΡΙΑ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΥ!
Αλήθεια μιας και σας ενδιαφέρουν τα ονόματα αυτών που στήνουν μνημεία πέστε μας να μάθουμε ποιος έστησε και το μνημείο του ναυαγίου στην ΡΑΦΗΝΑ; Για το ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ είναι κι αυτό…
Φίλε μου είναι προφανές πως δεν σας ενδιαφέρει η μνήμη, αλλά προσπσθείτε να πουλήσετε πολιτικά ακόμα και σήμερα μια τραγωδία!! Καλήνύχτα σας….
Δεν είχα σκοπό να σχολιάσω..μπήκα στην ανάρτηση γιατί με συγκινεί το ζήτημα καθώς ένας από τους νεκρούς ήταν ο παππούς που δεν γνώρισα ποτέ.. ο Αθανάσιος Θωμάς, πατέρας του Κυριάκου Θωμά οπότε οποιαδήποτε αναφορά δεν θα είχε να κάνει με τις δημοτικές αρχές! Η ταπεινή μου άποψη παρόλα αυτά εξαιρετικό άρθρο,χρειαζόταν κάτι καθως οι διαδικτυακές αναφορές είναι ελάχιστες !
Μπράβο Διαμαντή για την απάντηση σου ακόμα και σε μια τέτοια τραγωδία προσπαθούνε να πουλήσουνε βλαχοπολιτική ο κόσμος ξύπνησε !!
Διώχτε τους να δούμε και καμμιά άσπρη μέρα !!
Αγαπητή Ηλέκτρα συστήνεις “κάτι” που κι εσύ δεν έχεις προσδιορίσει! Πράγμα άτοπο! Τι μπορεί να είναι οι “διαδικτυακές αναφορές” σε μια συγκλονιστική, σχεδόν κινηματογραφική, μαρτυρία; Τι “διαδικτυακές αναφορές” ζητάς πέρα από μια ολοκληρωμένη έρευνα για ανθρώπους που χάθηκαν, οικογένειες και χωριά που ορφάνεψαν και που όλα αναφέρονται: Και πως δεν είδες την “διαδικτυακή αναφορά” του άλλου επιζώντα που διασταυρώσαμε και συπληρώνει την μαρτυρία εκεί που χάνει τις αισθήσεις του ο αφηγητής; Πως και δεν είδες τις “διαδικτυακές αναφορές” από ζωντανές μαρτυρίες εκείνης της βραδιάς από Ραφήνα, Γαύριο και από καπεταναίους πλοίων; Τι περισσότερες “διαδικτυακές αναφορές” λες πέρα από τις σπάνιες φωτογραφίες και τα δημοσιογραφικά ντοκουμέντα του ναυαγίου που παρουσιάζουμε;
Ίσως να ήθελες κάτι περισσότερο για τους δικούς σου ανθρώπους. Όμως το θέμα δεν ήταν ο καθένας ξεχωριστά. Αλλά όλοι όσοι έζησαν ή χάθηκαν εκείνη την μοιραία βραδιά προσθέτωντας με τον τρόπο τους κι άλλο στο “ειδικό βάρος” της μακράς και δύσκολης ναυτικής ιστορίας της Άνδρου. Κάτι που γράφουμε ευκρινώς στον πρόλογο μας και τον οποίο μάλλον δεν πρόσεξες.
Δεν πειράζει. Νάσαι καλά…
Μαθητής τοτε της Γ Λυκείου θυμάμαι με συγκίνηση τις μέρες εκείνες. Συνχαρητήρια για το αφιέρωμα που κάνατε. Είναι ένα σεμνό μνημόσυνο στους θανόντες, πολλούς από τους οποίους γνώριζα προσωπικά……..
Κύριε Μπασαντή με τις ιστορίες σας, της θάλασσας και των ναυτικών που θαλασσοδέρνονται στους ωκεανούς και μερικοί δεν ξαναγυρίζουν στην Άνδρο ποτέ, μας “ξυπνάτε” μνήμες τραγικές.
Συνεχίστε όμως γιατί έτσι “ανακουφίζονται” οι ψυχές τους,ότι δεν τους ξεχάσαμε…ότι είναι μακρυά αλλά και τόσο κοντά μας.
Οι Ανδριώτες Ναυτικοί, που δεν γύρισαν πίσω ποτέ, Ζουν όσο είναι στη καρδιά και στην μνήμη μας.
Αιώνια η μνήμη των 28 που χάθηκαν με την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ την
πνιγμένη πριγκίπισσα .-
Κύριε Μπασαντή σας συγχαίρω για το αφιέρωμα που κάνατε στους αδικοχαμένους ναυτικούς.
Τώρα αν ορισμένοι προσπαθούν να εκμεταλευτούν μια τραγωδία πολιτικά, τι να πω, το σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία δεν έχει τέλος.
Θα ήθελα να σας επισημάνω βάσει των σχολίων των επισκεπτών. 1) Παραλείψατε να πείτε στον κ Γαυριώτη, ότι ναι ο κ.Κυριάκος Θωμάς έφτιαξε το μνημείο όταν ήταν Δήμαρχος Υδρούσας με τα χρήματα των φορολογούμενων.Θα έπρεπε, πιστεύω, να το αναφέρατε αν το μνημείο ήταν κατασκευασμένο με δικά του έξοδα.
2) Αφού καταφέρατε και ερμηνεύσατε το σχόλιο της κ Η.Γιαννάκη είστε και πάλι άξιος συνχαρητήριων για τις μαντικές σας ικανότητες.
Δεν έχω την πρόθεση να ειρωνευτώ την κυρία αλλά να τις υπενθυμίσω ότι χάθηκαν 28 άνθρωποι και όχι μόνο ο παππους της,(ο πατέρας, του πατέρα της κ. Κυριάκου Θωμά) για να γίνει αναφορά μόνο σε αυτόν.
Αν κάνω κάπου λάθος,ας μας το διευκρινίσει και θα ζητήσω συγνώμη.
Ευχαριστώ για την φιλοξενία.
Λάβδας Μιχάλης
Κύριε Μπασαντή τα καταφέρατε…να μας δακρύσετε.
Συγχωριανός μου ο Σπυριδάκης και αιώνια η μνήμη του γιατί παρόλο που οι συνθήκες ήταν απίστευτες, αγωνίστηκε να σώσει ανθρώπους….
Από τους λίγους ανθρώπους που γνώρισα ποτέ μου με τέτοιο ήθος και αξιοπρέπεια! Θεός να συγχωρέσει όλους του συμπατριώτες μας!
Αυτό το πλοίο το έψαξα σε όλες τις βάσεις δεδομένων του πλανήτη (ένα από τα χόμπυ μου), συμπεριλαμβανομένου του Ιαπωνικού Ναυπηγείου που το κατσκεύασε και δεν υπάρχουν φωτογραφίες!!! Πραγματικά με εντυπωσίασε πολύ, ειδικά όταν όταν έχω στα χέρια μου φωτογραφίες από την πιο μικρή ασήμαντη βάρκα “Μαρία”, “Μαρουλιώ”, κ.ο.κ που ο καθένας έχει από τον πόλεμο και μετά και να μην μπορώ να βρω φωτογραφίες αυτού του πλοίου;
Θάλεγε κανείς ότι αυτό το πλοίο δεν υπήρξε ποτέ, παρά για μόνο ένα σκοπό. Ήλθε σαν φάντασμα, εκτέλεσε το σκοπό του και εξαφανίστηκε…χωρίς να αφήσει ίχνη της παρουσίας του…αλλά με πολλά ίχνη στις μνήμες ολονών μας.
Φεβρουάριος του 1983 .Καιρός βαρύς, χιονιάς, από εκείνους τους χειμώνες που δεν βλέπεις πια στις μέρες μας. Ήταν απόγευμα Τετάρτης όταν παρακολουθώντας το απογευματινό δελτίο ειδήσεων της ΕΡΤ στις 18.30 η Έλλη Στάη ανακοίνωσε πως κάτι είχε συμβεί με το πλοίο “Χρυσή Αυγή” στον Κάβο Ντόρο.
Το υπόλοιπο βράδυ το θέμα στην τηλεόραση είχε πάρει μεγάλες διαστάσεις. Δεν θα ξεχάσω τον υπουργό Ναυτιλίας Γιώργο Κατσιφάρα να κάνει δηλώσεις το βράδυ από την αγριεμένη Ραφήνα.
Τα νέα δεν άργησαν να κυκλοφορήσουν, ναυάγησε το πλοίο, αγωνία για τους αγνοούμενους. Γνωστοί και φίλοι στα θύματα. Η τραγικότητα όλων ο χαμός της Μαντούλας Λάβδα με τα δυο της παιδιά, την Ελέγκω και τον Νίκο. Είχαν πάει στην Αθήνα να συνοδέψουν τον πατέρα τους που μπάρκερνε στο πλοίο.Τραγική φιγούρα ο ίδιος να τον βλέπεις να επιστρέφει πίσω μετά από κάποιες μέρες ένα βράδυ στο άδειο του πια σπίτι.
Εγώ μαθητής στην ΄Α Λυκείου. Την επόμενη ημέρα μόνο μάθημα δεν κάναμε. Η λίστα των χαμένων μεγάλωνε και η αγωνία κάποιων είχε κορυφωθεί αν οι δικοί τους είχαν επιβιβαστεί στο τραγικό πλοίο.
Το νησί έμεινε αποκλεισμένο χωρίς συγκοινωνία για κάποιες ημέρες. Η ενημέρωσή μας περιοριζόταν στην τηλεόραση. Θυμάμαι όταν μετά από κάποιες μέρες ήρθαν οι εφημερίδες μαζεμένες, ήμουν στο βιβλιοπωλείο του Αντώνη Πολέμη βοηθώντας στην παραλαβή τους. Βλέπαμε τα τραγικά πρωτοσέλιδα και προσπαθούσα με να ρουφήξουμε κάθε είδηση.
Έτσι βιώσαμε τότε εμείς στο νησί το τραγικό ναυάγιο. Οι μνήμες και τα συναισθήματά μας ας ακολουθούν τα αδικοχαμένα θύματα μιας ανείπωτης ναυτικής τραγωδίας που έπληξε το νησί μας.
Δυστύχημα συγκλονιστικό που ακόμα και μετά από 33 χρόνια προκαλεί ανατριχίλα σε όλους μας.
Θυμάμαι την αντίδρασή μου ακούγοντας την Στάη να ενημερώνει για τον εντοπισμό του ναυαγίου του Χρυσή Αυγή: ΤΙ ΒΛΑΚΕΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΕΣ………….ΤΩΡΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΓΑΥΡΙΟ. Δυστυχώς για όλους δεν ήταν βλακείες, δεν ήταν ψέμα. Τέτοιο χιονιά λίγες φορές έχουμε ζήσει, όπως και τέτοια τρεμούλα από στενοχώρια και αγωνία. Συγκλονίστηκε το νησί από τον χαμό τόσων ανθρώπων του, φίλων, συγγενών, της τραγικής οικογένειας και την συνταρακτική θυσία του Θεοχάρη…………………………………….
Αγαπητό Εν Άνδρω,
Με μεγάλη μου λύπη παρατηρώ το φαινόμενο ανθρώπων που προσπαθούν να αποκομίσουν όφελος από μια τέτοια τραγωδία.
Παρακαλώ σας δίνω το ελεύθερο να λογοκρίνετε τέτοια σχόλια, Συμπεριλαμβανομένου και του δικού μου.
Δεν είναι δυνατόν ένα τόσο καλό άρθρο να συνοδεύεται με τέτοια σχόλια.
Σήμερα είδαμε και το Δήμαρχο να μας το “[b]παίζει[/b]” δημοσιογράφος στις πλάτες “[b]άλλων ανθρώπων[/b]” και συγκεκριμένα αναφέρομαι στο συχνό φαινόμενο που παρατηρούμε τον τελευταίο καιρό, αυτό της Λογοκλοπής ή πλαγιαρισμού ή κλοπής πνευματικής ιδιοκτησίας. Όλοι μας κατά καιρούς χρησιμοποιούμε πληροφορίες από το διαδίκτυο με την προϋπόθεση ότι κάπου αναφέρουμε την πηγή.
Είναι δυνατόν για ένα τόσο θλιβερό γεγονός, να εμφανίζεται στον τοίχο του ο Δήμαρχος στο facebook και να κάνει Copy/Paste πληροφορίες από το διαδίκτυο (χωρίς να ανφέρει την Πηγή;). Ως Επιστήμονας και εγώ, ένα από τα πρώτα θέματα που διδαχτήκαμε στο πανεπιστήμιο ήταν αυτό του πλαγιαρισμού ή της Λογοκλοπής.
Μάλλον φαντάζομαι ο Δήμαρχος παρέλειψε να παρακολουθήσει το συγκεκριμένο μάθημα.
Αντέγραψε λοιπόν το https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A7%CF%81%CF%85%CF%83%CE%AE_%CE%91%CF%85%CE%B3%CE%AE_(%CF%80%CE%BB%CE%BF%CE%AF%CE%BF)… και έστελνε τις ευχές του..
Του αφιερώνουμε το εξής βιντεάκι σχετικό με τη Λογοκλοπή, μήπως και ο Άνθρωπος προστατευτεί από καμία μήνυση περί Λογοκλοπής. Εσείς ως Δημοσιογράφος γνωρίζετε καλύτερα από όλους τι σημαίνει αυτό:
https://www.youtube.com/watch?v=yKXmHmCtm5Q
Τέλος, αφού σας υπενθυμίσω για άλλη μια φορά ότι σας δίνω το ελεύθερο να λογοκρίνετε το άρθρο μου διότι δεν έχει θέση σε ένα τόσο τραγικό γεγονός, να ζητήσω να το κάνετε θέμα κάποια φορά το θέμα της Λογοκλοπής.
Σας Ευχαριστώ για τη φιλοξενία.
Σωστό ένα μνημόσυνο για τους αδικοχαμένους ναυτικούς ,αλλά ο ηθικός αυτουργός δεν τολμάτε να πείτε ποιος είναι;;;;η εταιρεία που πίεζε και πιέζει πάντα να γίνει το δρομολόγιο με 9 μποφώρ με την ……σέσουλα την βαρκούλα για το μανιασμένο καβοντόρο……….
Ποιος ήταν ο ηθικός αυτουργός του ναυαγίου;;γιατί δεν το γράφετε;;η εταιρεία που αναγκάζει τον καπετάνιο να περάσει με την …….σέσουλα το μανιασμένο καβοντόρο……..
Φίλε ξεκαθαρίσαμε από την αρχή πως το αφιέρωμα ήταν μια αναφορά μνήμης για τους 28 αδικοχαμένους, αλλά και μια αναφορά στην Άνδρο των θαλασσών. Δεν είπαμε να κάνουμε δίκη μετά 33 χρόνια. Γι’ αυτούς που πίεσαν τον καπετάνιο ρωτήσαμε και μάθαμε. Ίσως κάποιος που ξέρει τα πράγματα καλά γράψει κάποια φορά. Αλλά επώνυμα. Όχι ανώνυμες φιγούρες.
Κύριε Μπασαντή η ανωνυμία σας πείραξε;;;είτε η αλήθεια;;μην θίξουμε αυτόν που πίεσε το συμμαθητή μου τον Γαρδέλη να φύγει με 9 μποφόρ επαναλαμβάνω με την σέσουλα να περάσει το καβοντόρο…..Και βέβαια αυτό δεν είναι ……δίκη……..η αλήθεια είναι Κύριε Μπασαντή…….και τελικώς αν δεν είχε πιεστεί να φύγει δεν θα κάναμε αφιερώματα σε ΑΔΙΚΟΧΑΜΕΝΟΥΣ συμπατριώτες μας………
ΠΡΟΣ ΚΟΡΘΙΑΝΟ
Έχετε δίκιο ως προς το γεγονός το ότι πιέστηκε ο καπετάνιος πολύ για να αναχωρήσει το πλοίο. Όμως ο αφηγητής Σίμος Λάβδας που μίλησε πρώτη φορά μετά 33 χρόνια δεν ήθελε να εκφέρει αξιολογικές κρίσεις. Και αυτά που είπε δύσκολα τα είπε. Το ψυχολογικό φορτίο που “πήγε και ήρθε” ήταν μεγάλο. Δεν μπορούσα να τον πιέσω. Έζησε μετά μια ακόμα δύσκολη κατάσταση με την δίκη. Δεν ήθελε να θυμάται. Τον σεβάστηκα. Όπως σεβάστηκα και την αφήγηση του Μπαρμπούνη που βρήκα και αυτός είπε ακόμα λιγότερα. Ένα αφιέρωμα ως προς τις ευθύνες πάει στο δικαστικό μέρος. Μου ζήτησε και ο Γιώργος Δαρδανός να συνεχιστεί το θέμα με αυτή την πλεύρα. Του είπα να γράψει αυτός που το αποκάλυψε. Δεν έγραψε. Ίσως δεν μπόρεσε κι αυτός ψυχολογικά. Εγώ 3-4 μήνες μετά το ναύαγιο έφυγα για μεταπτυχιακά στην Αγγλία. Γύρισα πίσω μετά από κάποια χρόνια. Δεν το παρακολούθησα καθόλου το θέμα.
Κατάληξη: Ο Σίμος μίλησε δύσκολα γιατί ήθελε να ξεφύγει από τον εφιάλτη. Ο Δαρδανός που ήξερε δεν μπόρεσε ψυχολογικά κι αυτός. Κι εσείς μονότονα ζητάτε από εμένα να γράψω κάτι που άκουσα και το οποίο είναι σωστό, αλλά δεν το έχω ποτέ παρακολουθήσει. Να σκεφτείτε ρώταγα ποιος είναι ο ένας και ο άλλος. Έτσι φίλε μου δεν γίνεται ρεπορτάζ. Όποιος ξέρει και έχει γνώση ας γράψει. Δεν μπορώ να εμπλακώ σε ένα τέτοιο θέμα με δύο κουβένττες που άκουσα χωρίς να έχω καμία γνώση της δίκης κλπ. Εσείς αν ξέρετε πρόσωπα και πράγματα γράψτε μας. Αυτά.
Κύριε Μπασαντή τελικώς συμφωνήσαμε, τουλάχιστον αυτό καταλαβαίνω από την πρώτη πρόταση της απάντησης στο σχόλιο μου.Και βέβαια δεν θα κάνουμε δίκη,όμως, όπως καλώς γνωρίζετε ότι και ”οι κρίνοντες κρίνονται”και ο νοών νοείτω.Για τα υπόλοιπα που γράφετε στην απάντηση σας ουδέν σχόλιο εκ μέρους μου.Μου φθάνει η αρχική πρόταση σας. Εξ άλλου όλοι οι Ανδριώτες που έχουμε ανθρώπους μας στην θάλασσα αυτά τα ξέρουμε από πρώτο χέρι,ασχέτως αν κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας για τους ευνόητους λόγους,ειδικώς στο παρελθόν με την κατά καιρούς επικρατούσα ανεργία στην θάλασσα.Πάντως σας τιμά αυτό που κάνατε,ένα πνευματικό μνημόσυνο, μετά 33 χρόνια, για τους άτυχους ανθρώπους που χάθηκαν τόσο άδικα,αλλά και για τους επιζώντες με τα βιώματα εκείνης της βραδυάς που κουβαλούν μια ζωή.Σας ευχαριστώ για την φιλοξενία….
Προς Κορθιανό
Δεν έχω κανένα πρόβλημα να συμφωνήσω μαζί σας σε πολλά. Όμως δεν ήθελα και δεν θέλω και σήμερα ένα πνευματικό μνημόσυνο που συγκίνησε χιλιάδες αναγνώστες σε Άνδρο, Ραφήνα, Κάρυστο, Πάρο Σύρο κλπ (μου έγραψαν από όλα αυτά τα μέρη) να αλλάξει χαρακτήρα. Σε ότι λέτε μου τα επιβεβαίωσαν δύο καπετάνιοι. Και μετά μου είπαν: άστο τι να πούμε τώρα. όσοι ζουν από αυτούς που πίεσαν ας ζουν με τις τύψεις τους. Το σεβάστηκα. Δεν νομίζω άλλωστε πως ειμαι ο αρμόδιος, σας το ξανάπα, να γράψω γι’ αυτό το θέμα. Ξέρω τα όρια μου και τα περιθώρια μου. Σας ευχαριστώ για τη συζήτηση μας. Νάστε καλά…
Ε/Γ-Ο/Γ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ
Στις 11 Ιουνίου 2016 η ομάδα του Αντώνη Γράφα καταδύθηκε σε έναν νέο στόχο, ο οποίος είχε επιβεβαιωθεί κατά την διαδικασία επαλήθευσης ενδεικτικών στιγμάτων στις αρχές του ίδιου μήνα. Η κατάδυση, με μέγιστο βάθος τα 112 μέτρα, έδειξε ότι στο συγκεκριμένο στίγμα βρίσκεται ένα τμήμα του επιβατηγού-οχηματαγωγού πλοίου ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ (πρώην HAYABUSA, 499 ΚΟΧ, μήκους 59 μέτρων) το οποίο βυθίστηκε την 23η Φεβρουαρίου 1983 πλησίον της νησίδας Μαντήλι.
33 χρόνια μετά το ιδιαίτερα τραγικό αυτό συμβάν, η ομάδα του Αντώνη Γράφα έφερε στην επιφάνεια εικόνες οι οποίες δείχνουν για πρώτη φορά ένα κομμάτι του ναυαγίου. Πρόκειται για την υπερακτασκευή του πλοίου η οποία βρίσκεται αποκομμένη και αναποδογυρισμένη στον βυθό, ενώ επ’ αυτής βρίσκονται πεσμένα έξι βυτιοφόρα οχήματα και δυο φορτηγά. Κάτω από το πλέγμα των οχημάτων διακρίνονται καθαρά στον βυθό το άνω τμήμα της υπερκατασκευής, τα χαρακτηριστικά πλαϊνά παράθυρα και τα ρέλια του καταστρώματος. Πιθανολογείται ότι ένας από τους πλησίον βρισκόμενους στόχους, ο οποίος επίσης επαληθεύτηκε από την ομάδα του Αντώνη Γράφα, ταυτίζεται με το κυρίως τμήμα του Ε/Γ-Ο/Γ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ. Για τον στόχο αυτόν έχουν ήδη τεθεί τα οργανωτικά πλαίσια για την κατάδυση του.
Υποβρύχια πλάνα απο το ναυάγιο http://www.grafasdiving.gr/nauagia2.php?lang=gr&id=62
ΚΑΘΑΡΑ ΔΕΥΤΕΡΑ 2016! ΤΑΞΙΔΕΨΑΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΟΥ 6 ΣΥΝΟΛΙΚΑ ΑΤΟΜΑ , ΑΠΟ ΑΝΔΡΟ ΠΡΟΣ ΡΑΦΗΝΑ ΜΕ ΤΟ ΣΟΥΠΕΡ ΦΕΡΥ ΣΤΙΣ ΤΕΣΣΕΡΙΣΗΜΙΣΗ ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ.
Η ΚΟΡΗ ΜΟΥ ΛΙΠΟΘΥΜΗΣΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΗΓΑΜΕ ΣΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΚΡΑΤΙΚΟ ΟΠΟΥ ΥΠΟΒΛΗΘΗΚΕ ΣΕ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ. ΟΛΟΙ ΚΛΑΙΓΑΜΕ , Ο ΚΟΣΜΟΣ ΦΩΝΑΖΕ , ΤΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΑΡ ΕΠΕΦΤΑΝ ! ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΡΑΓΙΚΗ ΠΑΡΑ ΛΙΓΟ!!!!!!!!!!!!
ΜΑΘΑΜΕ ΟΤΙ ΤΑ ΜΠΟΦΟΡ ΣΤΟΝ ΚΑΒΟ ΝΤΟΡΟ ΗΤΑΝ 11!
ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ;
Το Ρώσικο πλοίο με την την σύνθεση πληρώματος και τον εξοπλισμό που είχε, κατάφερε να περισυλλέξει 12 ναυαγούς και τελικά να σώσει 11 . 33 χρόνια μετά από το τραγικό ναυάγιο του ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, ποια από αυτά που συνετέλεσαν στην εν λόγω διάσωση έχουν ενσωματωθεί στα Ελληνικά πλοία; Δυστυχώς όσο το μόνο μέλημα είναι το κέρδος, θα υπάρχουν αθώα θύματα.
είμουν 5-6 ετών τότε θυμάμαι (ανατριχιάζοντας) το εξής σκηνικό το οποίο έχει χαρακτεί στην μνήμη μου:…όταν μάθαμε για το ναυάγιο ήταν αργά το βράδυ ο Θείος μου Σίμος Λάβδας ήταν Β΄Μηχ/κος μέσα. Χίονιζε,κρύο πολύ,θυελλώδεις άνεμοι 9-10 bf. Η γιαγιά μου Κασσάνδρα Λάβδα (δεν υπάρχει στη ζωή πλέον) βγήκε στην βεράντα μαζί με την μητέρα μου (αδερφή του Σίμου) και στράφηκε προς την Εκκλησία του χωριού μας την Αγία Τριάδα , Τραβώντας κυριολεκτικά τα μαλλιά της και κλαίγοντας παρακάλεσε την Παναγία γονατιστή να σώσει το παιδί της , κάνωντας τάμα να αντικαταστήσει την σκεπή της εκκλησίας η οποία ήταν υπο κατάρευση και έμπαζε νερά. Τότε δεν υπήρχαν τηλέφωνα ….ούτε καν σταθερά. Το παιδί της σώθηκε (το μάθαμε την άλλη μέρα)…και η σκεπή της Αγίας Τριάδας αντικαταστάθηκε ολοσχαιρώς με έξοδα της Οικογένειας.Μεγάλη η χάρη της …Ο Θεός ας αναπαύσει τις ψυχές των αδικοχαμένων.