Η Άνδρος συνεχίζει να μπαρκάρει…

Στη γέφυρα του Andros Queen μετά απο κοντά ένα χρόνο. Μπροστά μου τρία νέα παιδιά. Το νεαρό Γιώργο από το Κόρθι, ανθυποπλοίαρχο, τον ξέρω εδώ και μερικά χρόνια. Αριστερά ένας νεαρός δόκιμος και δεξιά του μια νεαρή δόκιμος. Η ίδια με είχε βοηθήσει να βάλω το αυτοκίνητο στο γκαράζ.

Πρώτη ερώτηση: “Όλοι για καπετάνιοι;” Απάντηση: “Ναι.” Δεύτερη ερώτηση: “Από Άνδρο;” Απάντηση: “Ναι”. Συνεχίζω: “Καλά ο Γιώργος είναι από Κόρθι, τον ξέρω, εσείς οι δύο;” Πρώτος απαντά ο νεαρός δόκιμος: “Είμαι ο Λεονάρδος από το Απροβάτου.” Μετά η όμορφη δόκιμος: “Είμαι η Άννα από την Κατάκοιλο.” Καταλήγω: “Τρεις νέοι ανδριώτες που πάνε για καπετάνιοι. Να που η Άνδρος συνεχίζει να μπαρκάρει…”

Αυτή η τελευταία φράση είναι από ένα εξαιρετικό και προφητικό δοκίμιο του Μιχάλη Κοκκίνη που δημοσίευσα το 2014 στο αφιέρωμα του περιοδικού ΔΕΚΑΤΑ για την Άνδρο. Έγραφε ο Μιχάλης για τη νέα δυναμική της Άνδρου στη ναυτιλία, στα καράβια που έχουν αναφορά το νησί, στους νέους που άρχισαν από τότε να στρέφονται στη θάλασσα και στα επαγγέλματα της. Και είχε δίκιο. Ιδού μπροστά μου είχα τρεις νέους επίδοξους καπετάνιους. Δύο αγόρια και μια κοπέλα. Η Άνδρος συνεχίζει λοιπόν να μπαρκάρει…

Τον Γιώργο τον έχω παρουσιάσει σε προηγούμενη ανάρτηση πριν κάποια χρόνια. Εγγονός του πλοιάρχου Γιώργου Μπεκέ από το Κόρθι. Στράφηκα προς τον Λεονάρδο. Είπαμε δύο λόγια. Και γυρνά και λέει ήρεμα και χαμογελαστά: “Είμαι γιός της Μαργαρίτας Στεφανή”. Τον κοίταξα ξαφνιασμένος. Θυμήθηκα το ναυάγιο του πλοίου ΟΔΥΣΣΕΑΣ, το 1988. Χάθηκε αύτανδρο 700 μίλια ανοικτά της Νέας Σκωτίας στον Καναδά. Ο παπούς του, ο πλοίαρχος Λεονάρδος Στεφανής, ήταν ο πλοίαρχος που χάθηκε μαζί του. Την ιστορία του ναυαγίου την συμπεριέλαβα και στο βιβλίο “Ναυτικές Ιστορίες της Άνδρου” το 2024. Όταν λοιπόν συστήθηκε ο νεαρός θυμήθηκα τις λεπτομέρειες αυτής της συγκλονιστικής ιστορίας. Δεν χρειάστηκε να πει τίποτα άλλο.

Τελευταία στη συζήτηση η όμορφη δόκιμος, η Άννα. Κόρη του καπετάν Θανάση Χαλά. Ήταν η δεύτερη έκπληξη της μέρας. Θυμόμουνα μια μικρούλα που είχα συναντήσει στη γέφυρα με την μητέρα της πριν χρόνια. Τώρα είχα μπροστά μου μια εντυπωσιακή και σεμνή κοπέλα που μετά δυσκολίας απάντησε στις δύο-τρεις ερωτήσεις μου. Μια ακόμα περίπτωση της ναυτικής συνέχειας της Άνδρου και η Άννα. Ή, “κατά μάνα, κατά κύρη, κατά γιό και θυγατέρα”, που έλεγαν και οι παλαιοί…

Ιδού λοιπόν η απόδειξη του τίτλου αυτού του χρονογραφήματος και η δικαίωση του τίτλου του δοκιμίου του Μιχάλη Κοκκίνη που δημοσεύσα στο Εν Άνδρω και στα ΔΕΚΑΤΑ το 2014…

ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΜΠΑΣΑΝΤΗΣ