Ένα debate με ελάχιστο πολιτικό περιεχόμενο
Του Νίκου Χρυσόγελου
Προέδρου Πρασίνων-Αλλυλεγγύη
Πρώην ευρωβουλευτή των Πράσινων
Η τηλεόραση επιχαίρει γιατί κατάφερε να οργανώσει το αυτονόητο, ένα πιο διαδραστικό debate. Αυτοθαυμάζεται στον καθρέφτη της μάλλον. Αλλά συζήτηση επί της ουσίας ελάχιστα έγινε. Δεν υπήρξαν πραγματικά συγκεκριμένες δεσμεύσεις για τα μεγάλα θέματα ή νέες ιδέες, ενώ τα βασικά θέματα του περιβάλλοντος, της κλιματικής αλλαγής, της υγείας απουσίαζαν πλήρως από το λόγο και των δύο.
Προφανώς δεν αποτελεί πολιτική να λες “καλώ τους νέους να μείνουν για να το παλέψουν εδώ». Πολιτική θα ήταν αν έλεγες ποια είναι η συγκεκριμένη πολιτική σου ώστε να μπορέσουν οι νέοι άνθρωποι να μείνουν εδώ και να το παλέψουν, και γιατί αυτό δεν έγινε ή έστω γιατί δεν τέθηκαν οι βάσει τόσα χρόνια (ΝΔ) είτε στους 7 μήνες (ΣΥΡΙΖΑ).
Δεν είναι πολιτικά υπεύθυνο να λες “προετοιμάσαμε το ΕΣΠΑ” αφού και οι δύο ευθύνονται που δεν τελειώνει το ΕΣΠΑ 2007-2013 εγκαίρως (κίνδυνος να χαθούν 2 δις) και δεν έχει ξεκινήσει ακόμα το ΣΕΣ 2014-2020 και δεν πρόκειται να ξεκινήσει πριν το 2016 (κι άρα δεν θα μπουν στην οικονομία 3-4 δις που θα ήταν εφικτό να μπουν).
Είναι αστείο να λες ότι «φέραμε 35 δις», αφού αυτά αφορούν στα χρήματα που θα πάρει η Ελλάδα από τα Ευρωπαϊκά Διαρθρωτικά κι Επενδυτικά Ταμεία (πολιτική συνοχής και αγροτικό ταμείο) την περίοδο 2014-2020 ή το Ταμείο για την Ανεργία των Νέων ή το Ευρωπαϊκό Ταμείο για το Άσυλο, τους Μετανάστες, την ένταξη, εφόσον μπορέσει να ανταποκριθεί σωστά στις απαιτήσεις των Κανονισμών των Ταμείων. Αλλά το βασικό είναι ότι δυστυχώς δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα η προετοιμασία ώστε να τρέξουν αυτά τα προγράμματα (2 χρόνια καθυστέρηση) που τα περισσότερα έπρεπε να ξεκινήσουν από 1/1/2014.
Προσωπικά το βρήκα, επίσης, πολύ βαρετό. Από την μία, ο Β. Μεϊμαράκης δεν απαντούσε επί συγκεκριμένων θεμάτων (μόνο κατ’ εξαίρεση), πέταγε την μπάλα εκτός γηπέδου (πχ πρόσφυγες), δεν ανέλαβε κανένα από τα λάθη του παρελθόντος (να πει συγνώμη εκεί κάναμε λάθος) και επαναλάμβανε εξυπνακίστικα επιχειρήματα για τις αποτυχίες του Α. Τσίπρα. Από την άλλη, ο πρώην πρωθυπουργός επαναλάμβανε κλισέ και συνθήματα, που μετά από την 7μηνη διακυβέρνηση και την 5ετία αντιμνημονιακής πολιτικής μοιάζουν πολύ κούφια. Μπορεί, ίσως, έτσι να συσπειρώνει την κομματική βάση, αλλά δεν συνιστούν συγκεκριμένες πολιτικές.
Ε, αυτό το «έμαθα από τα λάθη και τώρα απέκτησα εμπειρία» μοιάζει ωραίο αν αφορά εσένα και μόνο, αλλά αν τον λογαριασμό των 14 δις τον πληρώνει η κοινωνία και όχι εσύ, τότε είναι σαδιστικό να μαθαίνεις στην πλάτη των άλλων.
Φυσικά και δεν είναι πολιτική να …ανακαλύπτεις ότι χρειάζεται «καινοτομία, επένδυση στη γνώση και στην έρευνα». Ακόμα και σε σχολικά βιβλία αναφέρονται αυτά. Εξάλλου αυτά είναι υποχρέωση της χώρας στο πλαίσιο του ΣΕΣ 2014-2020, αλλιώς ένα μεγάλο ποσό από τους ευρωπαϊκούς πόρους δεν θα έρθει στη χώρα και δεν θα επενδυθεί. Τα αυτονόητα, λοιπόν, δεν αποτελούν πολιτική. Το πώς θα προωθηθούν τα αυτονόητα μέσα από συγκεκριμένες προτάσεις παρέμεινε αναπάντητο. Όπως, επίσης το ποια στρατηγική απαιτείται για έρευνα, τεχνολογία, καινοτομία, το ποια εθνική και περιφερειακή πολιτική θα συμβάλλει στην δημιουργία θέσεων εργασίας και στη μείωση της φτώχειας. Πολύ εύκολο είναι να λες «εμείς θα φέρουμε επενδύσεις», αλλά όπως έχει αποδειχθεί τα εύκολα λόγια δεν φέρνουν και πραγματικό αποτέλεσμα στην πράξη. Πολιτική σημαίνει να λες τι είδους επενδύσεις θέλεις ως χώρα και πώς θα έρθουν αυτές αλλά και πώς θα επωφεληθεί η κοινωνία και το περιβάλλον, όχι απλώς αυτοί που κάνουν τις «επενδύσεις».
Και γι αυτό όλη η συζήτηση επικεντρώνεται μετά το debate στις εντυπώσεις (επικοινωνία) και όχι στην ουσία των προτάσεων (πολιτική). Το μόνιμο πρόβλημα της χώρας είναι η έλλειψη πολιτικής πρότασης από τα κόμματα με δεδομένο ότι επικεντρώνουν συνεχώς σε “επικοινωνιακού τύπου» κινήσεις και μόνο.
ΥΓ: Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ δεν συμμετέχουν στις εκλογές αυτές όπως και δεν υποστηρίζουν κανένα ψηφοδέλτιο. Εργαζόμαστε για την επόμενη μέρα, προσπαθώντας να συγκροτηθεί ένας νέος πολιτικός χώρος αλλά και ένα κύμα αλλαγών από τα κάτω που θα συμβάλλουν στην οικολογική, κοινωνική και οικονομική-συγκρότηση της χώρας.
Σημείωση: Ο Νίκος Χρυσόγελος υπήρξε δραστήριος Ευρωβουλευτής των Πρασίνων. Είναι φίλος κυκλαδίτης και εκ των πρώτων συνεργατών του “εν Άνδρω”. Στο παραπάνω άρθρο καταγράφει την πιο σημαντική παθογένεια της ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας: την επικράτηση της επικοινωνίας επί της πολιτικής με ότι αυτό συνεπάγεται για την χώρα.