Εις το βουνό ψηλά εκεί… ειν’ ο “Σταυρός του Πελεκητή”

Κατηγορία: ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ Δημοσίευση: 20/12/2020 Σχόλια: 0

Γράφει ο Ι.Π. – Άλκης

Η Τρίτη, 29 Απριλίου 2008, ήταν μια σημαδιακή ημέρα από τα χαράματα. Πρώτα διότι βρήκα την Ροζούλα και – το και σημαντικότερο -ανακάλυψα το εκκλησάκι στο Πετρωτό.

Εξ άλλου την ημερομηνία αυτή γεννήθηκε το 1901 ο αυτοκράτορας της Ιαπωνίας Χιροχίτο και το 1785 ο Γερμανός εφευρέτης Καρλ φον Ντράις. Ακόμη το 1425 η Ιωάννα της Λωραίνης έφθασε στην Ορλεάνη. Εξ άλλου 1417 πέθανε ο Λουδοβίκος Β’ του Ανζού, βασιλιάς της Νάπολης. Η ημερομηνία αυτή είναι αφιερωμένη από την UNESCO στον Χορό.

Στις 07,00 βγήκα στο σκεπό με τον πρωινό καφέ μου, όταν είδα μια κίνηση στα στοιβαγμένα ξύλα για το τζάκι. Πλησίασα και είδα ένα φοβισμένο γατάκι με ένα γλυκύτατο προσωπάκι και ήρεμα ματάκια. Ο έρωτας ήταν αμοιβαίος. Την βαπτίσαμε Ροζούλα. Μας έκανε παιδάκια, εγγονάκια, δισέγγονα, κλπ. . Έζησε κοντά μας για 11 χρόνια.

Αργότερα κατέβηκα στο Γαύριο για να πάρω τυρόπιτες και μηλόπιτες. Εκεί συνάντησα τον φίλο μου τον Αλέκο. Πάνω στην κουβέντα τον ρώτησα αν ήξερε τι ήταν μια άσπρη κουκίδα που έβλεπα ψηλά ανατολικά πάνω στο βουνό . Ήξερε τι ήταν. Ένα εκκλησάκι που ήταν ξεχασμένο. Έτσι το θυμόταν από τα παιδικά του χρόνια. Αυτό ήταν. Ο Σταυρός στην Πελεκητή.

Επιστρέφοντας σπίτι, άφησα τα ψώνια για τους υπναράδες και ξεκίνησα για το βουνό. Από το Νταμάρι προχώρησα και σε κάποιο σημείο πρόσεξα ένα άνοιγμα δεξιά . Το πήρα και ύστερα από 700 μέτρα σε ξερότοπο, αλλά με φανταστική θέα στον κάμπο , το Γαύριο και τον Κάβο Ντόρο, έφτασα στην «κουκίδα».

Ήταν ένα εκκλησάκι , χτισμένο εξωτερικά με λευκή πέτρα, με περίφραξη από την ίδια πέτρα, όλα φρεσκοχτισμένα . Ήταν ένα όμορφο εξωκλήσι. Πρόσεξα ότι για πόρτα είχε κάτι πολυκαιρισμένα σανίδια στερεωμένα με σύρματα. Τα παραμέρισα με προσοχή . Μπήκα με προσοχή διότι ήταν μισοσκότεινα. Και . . . για πολύ ώρα έμεινα μουδιασμένος, ακίνητος. . . Βγήκα έξω για να αναπνεύσω , για να συνέλθω. Ξαναμπήκα, δεν προχώρησα. Ήθελα να συνειδητοποιήσω αυτό που έβλεπα. Όταν συνήλθα , πλησίασα σιγά-σιγά διότι φοβόμουν μήπως χαλάσει η εικόνα, μήπως χαθεί.

Ήταν ακριβώς αυτό που λέει το ποίημα:

Εις το βουνό ψηλά εκεί,/ ειν’ εκκλησιά ερημική,
το σήμαντρό της δε χτυπά/ δεν έχει ψάλτη ούτε παπά.

Για Αγία Τράπεζα είχε 2 πλάκες. Τα εικονίσματα είχαν χάσει τις μορφές. Ήταν «πολυκαιρισμένα σανίδια» που όμως είχαν πολλαπλάσια αξία από τις εικόνες των Ναών. Δεν μπορώ να το περιγράψω. Έβγαλα φωτογραφίες. Αφήνω στην κρίση σας αυτό που έβλεπα.

Από τότε δεν ξαναπήγα. Η πρόσβαση είναι δύσκολη, διότι μια νεροτριβιά κάνει την πρόσβαση από τον κεντρικό δρόμο αδύνατη για μικρά αυτοκίνητα.

Πρόσφατα έμαθα – κατά λάθος – ότι πριν 18 χρόνια, κυκλοφορούσε ένας ξένος , Γερμανός ή Αυστριακός, τριγύρω από το εκκλησάκι. Είχε μαζί του μια μεγάλη τσάντα. Όταν αντελήφθη ότι έγινε αντιληπτός, έφυγε και δεν ξαναπαρουσιάστηκε. Αυτός που τον έβλεπε, ύστερα από λίγες μέρες έκανε μια βόλτα στην περιοχή που τριγυρνούσε ο ξένος. Βρήκε κάτι σημάδια – καρφιά που οριοθετούσαν κάτι. Αμέσως τα έβγαλε , τα εξαφάνισε και έσβησε κάθε υποψία σημαδιού. Τότε δεν το είπε σε κανέναν !!!.

Από ότι έμαθα, το εκκλησάκι «έχει και ψάλτη, έχει και Παπά», αλλά μέχρι τώρα δεν μπορεί να λειτουργήσει. Ακόμη μου είπαν ότι τόσο το εξωτερικό , όσο και το εσωτερικό έχει ανακαινιστεί, με ιδιωτική πρωτοβουλία, « έχει γίνει τώρα πολύ ωραίο» με ό,τι σημαίνει αυτό. . . . Όταν με το καλό λειτουργήσει, σίγουρα θα πάω. Αλλά στα μάτια μου θα είναι η πρώτη μαγική εικόνα της πέτρινης Αγίας Τράπεζας . . .

Σημείωση: Όλες οι φωτογραφίες είναι του Ι.Π. – Άλκη

ΤΑ 800 ΕΞΩΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΑΝΔΡΟΥ

Με αναζήτηση στο Internet στο « ΦΕΚ 65 B /5-2-1992 », θα δείτε στις σελίδες 585-591 , όλες τις εκκλησίες, εκκλησάκια, εξωκλήσια σε ολόκληρη την Άνδρο, κατά πόλη, χωριό και οικισμό. Θα μείνετε έκπληκτοι από τον πολύ μεγάλο αριθμό τους. Πχ Στην Υψηλού (κοιν. Λαμύρων) θα βρείτε 30, στις Χωνες (όρμου Κορθίου ) 6, κλπ.