Από τα γκρίζα, πέτρινα κτίσματα του 18ου αιώνα μέχρι το αναγκαστικό διάταγμα του Ιωάννη Μεταξά και το νόμο του Καραμανλή της δεκαετίας του 1950. Πότε και πως ο ασβέστης και το λουλάκι έγιναν το τουριστικό brand των Κυκλάδων και του Αιγαίου.

NEWSBEAST – ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

Η ανάγκη αντιμετώπισης θανατηφόρων ασθενειών και όχι κάποια αισθητική αναζήτηση καθόρισε τη σημερινή αρχιτεκτονική ταυτότητα στο Αιγαίο. Το μεγάλο σημείο καμπής για το λευκό χρώμα στα νησιά των Κυκλάδων σημειώθηκε το 1938, όταν η χώρα βρέθηκε αντιμέτωπη με μια σφοδρή έξαρση χολέρας και φυματίωσης.

Η τότε δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά, στερούμενη οικονομικών πόρων για τη δημιουργία αποχετευτικών δικτύων ή την αποστολή φαρμακευτικού υλικού στα νησιά, στράφηκε στην πιο οικονομική λύση της αγοράς εκδίδοντας αναγκαστικό διάταγμα για τη δημόσια υγεία.

Ο ασβέστης, λόγω του υψηλού pH του, λειτουργούσε ως ένα πανίσχυρο αντιβακτηριδιακό και αντισηπτικό μέσο της εποχής. Η υποχρεωτική απολύμανση εφαρμόστηκε καθολικά σε τοίχους, αυλές και καλντερίμια, αφήνοντας ως κληρονομιά το λευκό των Κυκλάδων.

Η απειλή της χολέρας και της φυματίωσης δεν αφορούσε αποκλειστικά το Αιγαίο, καθώς οι συγκεκριμένες ασθένειες μάστιζαν ολόκληρη την ελληνική επικράτεια. Ωστόσο, η καθολική επιβολή του μέτρου στις Κυκλάδες κρίθηκε επιτακτική λόγω της πλήρους έλλειψης νοσοκομειακών υποδομών και αποχετευτικών δικτύων.

Η αρχιτεκτονική ιδιαιτερότητα των οικισμών, με τα σπίτια χτισμένα σε απόσταση αναπνοής το ένα από το άλλο και τα εξαιρετικά στενά σοκάκια, ευνοούσε την ταχύτατη μετάδοση των λοιμώξεων, μετατρέποντας το καθολικό ασβέστωμα στην πιο άμεση και αποτελεσματική υγειονομική ζώνη προστασίας για τους αποκομμένους πληθυσμούς.

Τα «αόρατα» γκρίζα σπίτια και ο φόβος του Αιγαίου

Πριν από αυτή την υγειονομική παρέμβαση, η εικόνα των οικισμών ήταν τελείως διαφορετική. Κατά τον 18ο αιώνα, οι Κυκλάδες χαρακτηρίζονταν από μια σκοτεινή και γκρίζα όψη, καθώς τα κτίσματα κατασκευάζονταν αποκλειστικά με γυμνή πέτρα ώστε να εναρμονίζονται πλήρως με το ξερό τοπίο.

Η επιλογή αυτή αποτελούσε αμυντική στρατηγική απέναντι στους πειρατές που λυμαίνονταν την περιοχή, αφού οποιαδήποτε ανοιχτή απόχρωση θα καθιστούσε τα σπίτια ορατά από χιλιόμετρα μέσα στη θάλασσα, μετατρέποντάς τα σε άμεσο στόχο λεηλασίας.

Η χρήση του ασβέστη ξεκίνησε σταδιακά μόνο μετά την εξάλειψη του πειρατικού κινδύνου, αρχικά ως μέσο θερμομόνωσης, καθώς η λευκή επιφάνεια αντανακλούσε τις ηλιακές ακτίνες και κρατούσε το εσωτερικό των πέτρινων σπιτιών δροσερό.

Από την κρουαζιέρα της Φρειδερίκης στον νόμο Καραμανλή

Η μετατροπή της πρακτικής αυτής σε επίσημο κρατικό brand πραγματοποιήθηκε τη δεκαετία του 1950, με ενέργειες που συνέδεσαν την εγχώρια παράδοση με τη διεθνή προβολή.

Το 1954, η βασίλισσα Φρειδερίκη διοργάνωσε την «Κρουαζιέρα των Βασιλέων», προσκαλώντας περίπου 100 γαλαζοαίματους της Ευρώπης στο Αιγαίο με το πλοίο «Αγαμέμνων». Στο πλαίσιο της προετοιμασίας, δόθηκε εντολή να ασπριστούν απ’ άκρη σ’ άκρη νησιά όπως η Μύκονος και η Σαντορίνη.

Η δημοσίευση των σχετικών φωτογραφιών στον παγκόσμιο τύπο καθιέρωσε τη συγκεκριμένη αισθητική, ωθώντας την κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή να εκδώσει το 1955 τον σχετικό νόμο.

Με το συγκεκριμένο διάταγμα θεσπίστηκε το λευκό και το μπλε ως η αποκλειστική χρωματική παλέτα της περιοχής. Η επιλογή του κυανού χρώματος βασίστηκε επίσης σε οικονομικά κριτήρια, καθώς η «λουλάκη»-μια μπλε σκόνη πλυσίματος που χρησιμοποιούσαν για τα ρούχα – ήταν εξαιρετικά φθηνή και βρισκόταν σε κάθε νησιώτικο νοικοκυριό.