Περί ρατσισμού και άλλων εξωτικών ιστοριών

Του καπετάν Αντώνη Διαβατίδη

 

Πολλά ακούγονται και γράφονται τον τελευταίο καιρό, λόγω της οικονομικής κρίσης πού περνά η xώρα μας, εναντίον των Ελλήνων. Μας είπαν ότι είμαστε τεμπέλιδες, μπαταχτσίδες, αγενείς. Μας είπαν και ρατσιστές! Ποίοι τα λένε αυτά; Ποιοι μιλάνε για «ρατσισμό»; Μα κάποιοι «φίλοι» μας Ευρωπαίοι! Αγανακτώ και ανασύρω από την μνήμη μου ένα γεγονός πού μου συνέβη όταν ναυτικός ταξίδευα τον κόσμο.

Ήταν το 1965. Ήμουν ανθυποπλοίαρχος στο καράβι YANXILAS. Φορτώναμε ρύζι στο λιμάνι Τζακάρτα της Ινδονησίας. Το λιμάνι γεμάτο από ευρωπαϊκά καράβια και πέντε ανδριώτικα. Στην Ινδονησία «βασίλευε» τότε ο δικτάτορας Σουεκάρνο και μαζί του και η απόλυτη φτώχεια. Ούτε ταξί δεν υπήρχαν. Αντί αυτών υπήρχαν τα «ρέτσος», οι χειράμαξες δηλαδή, πού σύρονταν από τους φουκαράδες ιθαγενείς.

Κάθε βράδυ η ανδριώτικη παρέα, ο καπετάν Αντώνης Σύμπουρας, ο καπετάν Λεωνίδας Πολέμης, ο καπετάν Γιώργος Κοντός, ο καπεταν Γιάννης Διαβατίδης, ο μάστρο-Γιώργος Παλαιοκρασσάς και πολλοί άλλοι συναντιόμαστε έξω από το λιμάνι πού ήταν η «πιάτσα» των «ρέτσος» για να πάμε στο CHINA LAU TENNIS CLUB, πού ήταν ένας όμορφος χώρος εστιατόριο μόνο για Ευρωπαίους όμως.

Την πρώτη φορά λοιπόν πού πήγα και εγώ να χρησιμοποιήσω ένα «ρέτσος», μόλις κάθισα στην χειράμαξα, ο οδηγός μου έδωσε ένα μαστίγιο το οποίο, όπως μου εξήγησε, ήταν για να τον κτυπάω όταν θα ήθελα να πηγαίνει πιο γρήγορα.

Έτσι τους είχαν μάθει οι «πολιτισμένοι» Ευρωπαίοι αποικιοκράτες. Πολύ στεναχωρημένος από το θέαμα, έβαλα φυσικά το μαστίγιο στη θήκη του μέχρι που φθάσαμε στον προορισμό μας. Όταν πήγα να πληρώσω τον οδηγό, αυτός με ένα πλατύ χαμόγελο με ρώτησε:

–         — Έλληνας είσαι;

–         — Ναι, του απάντησα, πώς το κατάλαβες;

Κι εκείνος τότε μού είπε:

–         — OI MONOI ΛΕΥΚΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΤΟ ΜΑΣΤΙΓΙΟ ΕΊΣΑΣΤΕ ΕΣΕΙΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ. Σας αγαπάμε.

Από τότε δεν έπαυσα ποτέ να νοιώθω υπερήφανος πού γεννήθηκα Έλληνας.