Το “Εν Άνδρω” η διαδρομή του και οι ανδριώτες καλλιτέχνες που το αποτύπωσαν…
Το χάλκινο καραβάκι του Στρόφιλα και η νέα ξύλινη σκαλιστή βάση του. Σήμα κατατεθέν του “εν Άνδρω” εδώ και 12 χρόνια…
Εν αρχή ην ο λόγος… Η παρουσία του “εν Άνδρω” ορίστηκε και σχηματοποιήθηκε μέσα από τον λόγο του για την Ανδρο. Ήταν τα γραπτά μας που άπλωσαν και μάς ταξίδεψαν. Ήταν ο λόγος για την Άνδρο, που πιστοποίησε την παρουσία μας. Και μετά ήρθε το σύμβολο. Ήταν το καραβάκι του Στρόφιλα! Το ταξιδέψαμε μια εποχή μόνοι μας. Στην Άνδρο που ηθελημένα το αγνοούσε κι απέστρεφε το βλέμμα της…
Ο Ευτύχης Τσιγουράκης στο Μπατσί χαρίζει το δημιούργημα του στον διαχειριστή του “Εν Άνδρω”…
Πριν μερικά χρόνια ο χρυσοχόος και επεξεργαστής μετάλλων Ευτύχης σμίλεψε στο “καρνάγιο” του στο Μπατσί το χάλκινο καραβάκι προσφορά στο “εν Άνδρω”. Μάς προσκάλεσε σε μια γιορτή – πριν μερικά χρόνια με τυχαία παρουσία συνεργείου της ΕΡΤ – και μάς το απένειμε. Σε μια σεμνή τελετή λίγων φίλων γύρω από ένα γιορταστικό τραπέζι. Ήταν ένα ξεχωριστό δώρο, αλλά συνάμα και μια μικρή αναγνώριση μας στις ρότες της Άνδρου…
Το αρχικό καραβάκι στο καρνάγιο του Ευτύχη στο Μπατσί…
Το σκαλισμένο στην πέτρα καραβάκι το είχε αφήσει χαραγμένο στα προϊστορικά τείχη του νεολιθικού οικισμού του Στρόφιλα ο άγνωστος ανδριώτης καλλιτέχνης, πριν περίπου 6.000 χρόνια, με την ελπίδα να το βρουν οι επόμενοι από αυτόν και να ταξιδέψουν μαζί του. Το βρήκε η αρχαιολόγος Χριστίνα Τελεβάντου πριν 30 χρόνια. Και το ξανάριξε στο πέλαγος της Ιστορίας. Όμως δεν πήγε μακριά. Το κόλλησαν τα σκουπίδια των νεωτέρων κατοίκων του νησιού. Το καραβάκι ταξίδευε μόνο στο αρχαιολογικό μουσείο και στις δέλτους των αρχαιολογικών επιστημονικών περιοδικών. Κάποια στιγμή το βρήκαμε στο διαδίκτυο να “πλέει” μόνο του. Το πήραμε και το κάναμε σήμα κατατεθέν μας. Ήταν μια προσπάθεια ενός νέου ταξιδιού στο ανοιχτό πέλαγος της κοινής γνώμης.
Το ξυλόγλυπτο του Γιώργου Ελευθερίου για βάση στο “εν Άνδρω”…
Τα χρόνια πέρασαν. Το χάλκινο καραβάκι του Ευτύχη ταξίδευε στην βιβλιοθήκη μας και στην ιστοσελίδα μας. Μια μέρα ο ξυλόγλυπτης Γιώργος Ελευθερίου ανέλαβε στο δικό του “καρνάγιο”, ψηλά στις Στενιές, να επεξεργαστεί την ξύλινη βάση του χάλκινου αντιγράφου του καραβιού του Στρόφιλα. Ο Γιώργος Ελευθερίου από το δικό του “καρνάγιο” διαμόρφωσε την βάση του αντιγράφου του μικρού πλοιαρίου. Και μάς το πρόσφερε για την παρουσία μας στην Άνδρο και στις εκθέσεις του.
Ο Γιώργος Ελευθερίου μπροστά στο “καρνάγιο” του στις Στενιές…
Ήταν μια ευτυχής συγκυρία. Υποσχεθήκαμε να “ταξιδέψουμε” την προσφορά τους, αλλά και την ΠΡΟΣΦΟΡΑ του σπουδαίου άγνωστου προϊστορικού καλλιτέχνη της Άνδρου στους απογόνους του. Την ΠΡΟΣΦΟΡΑ του άγνωστου σπουδαίου καλλιτέχνη της Άνδρου (ή, όπως αλλιώς ονομαζόταν το νησί τότε) την διακονούμε κοντά 12 χρόνια τώρα μέσω του “Εν Άνδρω”…
Το μαρμάρινο ανάγλυφο για το “εν Άνδρω” του Γιώργου Χλη…
Όμως δεν ήταν μόνο ο Ευτύχης και ο Ελευθερίου που πρόσφεραν τα έργα της τέχνης τους στο “Εν Άνδρω”. Ήταν και εξαιρετικός μαρμαρογλύπτης Γιώργος Χλης, εκ Τήνου ορμώμενου και στην Άνδρο διαπρέψας, που τον γνωρίσαμε πριν αρκετά χρόνια στο εξαιρετικό μαρμαρογλυφείο του στην Χώρα. Κάποτε του δώσαμε ένα κομμάτι φθαρμένο μάρμαρο που είχαμε μαζέψει από έναν χείμαρρο κοντά στη θάλασσα στην Παλαιόπολη και του ζητήσαμε να χαράξει το σήμα μας επάνω. Ο Γιώργος Χλης, καλλιτέχνης ευαίσθητος, έκανε το καλύτερο δυνατό. Κι απέδωσε στο παλιό φθαρμένο από τον χείμαρρο μάρμαρο με τον δικό του τρόπο το σήμα κατατεθέν του “εν Άνδρω”. Το σήμα χρωμάτισε – κατά πως οι αρχαίοι χρωμάτιζαν τα γλυπτά τους – ο νεαρός Οδυσσέας…
Ο Γιώργος Χλης στο μαρμαρογλυφείο του μερικά χρόνια πριν…
Σήμερα που ετοιμαζόμαστε να αλλάξουμε ρότα στο νέο περιβάλλον της Άνδρου με τις αλλεπάλληλες ιστορικές εκδόσεις μας και την βοήθεια τόσων πολλών φίλων-συνταξιδιωτών σκεφτήκαμε να αναφερθούμε στα καλλιτεχνήματα των ανδριωτών καλλιτεχνών που συνόδεψαν τις διαδρομές μα κατά καιρούς. Να προβάλουμε τα έργα τους και την τέχνη τους, που μάς πρόσφεραν με περίσσια καρδιάς. Και να τους ευχαριστήσουμε δημόσια. Το “εν Άνδρω” – με τον δικό τους τρόπο – είναι κι αυτοί. Κι οφείλουμε να τους το αναγνωρίσουμε δημόσια και να τους ευχαριστήσουμε. Ας είναι πάντα έτσι δημιουργικοί για την Άνδρο στην οποία πρόσφεραν και προσφέρουν πολλά χρόνια τώρα.
“ΕΝ ΑΝΔΡΩ”