ΠΕΡΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ στις συμπληγάδες της εποχής…

Γράφει ο Κυριάκος Αθ. Θωμάς

Η πολιτική δεν πρέπει να είναι σκηνή, ούτε οι πολίτες θεατές. Δεν πρέπει να είναι εικόνα προς κατανάλωση, ούτε στιγμιότυπο επιδοκιμασίας. Είναι πράξη ευθύνης: ο χώρος όπου η γνώση συναντά το συναίσθημα και δοκιμάζεται η ωριμότητα μιας κοινωνίας.

Η πολιτική χωρίς ιστορική συνείδηση καταντά διαχείριση εντυπώσεων. Η πολιτική χωρίς κατανόηση των συσχετισμών μετατρέπεται σε αυταπάτη. Ο πολιτικός ρεαλισμός δεν είναι κυνισμός, αλλά ηθική της ευθύνης.

Η πολιτική εμπειρία από μόνη της δεν γεννά σοφία. Όταν δεν συνοδεύεται από ανάλυση και αυτογνωσία, γεννά έπαρση. Και η έπαρση οδηγεί στην ύβρη — εκεί όπου η πολιτική εξουσία παύει να είναι υπηρεσία και γίνεται επιβολή.

Η πολιτική εξουσία δεν αλλάζει τον άνθρωπο: αποκαλύπτει το μέτρο του. Αφαιρεί το προσωπείο και φανερώνει τον χαρακτήρα. Δεν είναι το αξίωμα που καθιστά κάποιον σπουδαίο· είναι ο άνθρωπος που προσδίδει κύρος στο αξίωμα. Η αυθαιρεσία δεν αποτελεί ένδειξη δύναμης αλλά αδυναμίας· και η κακοδιοίκηση αρχίζει από τη στιγμή που η αλήθεια γίνεται διαπραγματεύσιμη.

Τα πιο επικίνδυνα πολιτικά ψέματα δεν είναι όσα ακούγονται παράλογα, αλλά όσα μοιάζουν με αλήθειες, που θα θέλαμε να πιστέψουμε. Εκεί δεν εξαπατάται απλώς η κοινωνία — συναινεί. Και όταν η συναίνεση στηρίζεται στην αυταπάτη, η πολιτική εξουσία απομακρύνεται από την αλήθεια και η αλήθεια από τη δικαιοσύνη.

Η αλήθεια είναι η virtus et honestas της πολιτικής εξουσίας. Είναι η αρετή της χρηστής εξουσίας. Δεν μπορεί, δεν πρέπει και δεν επιτρέπεται η πολιτική να βρίσκεται απέναντι από την αλήθεια, γιατί τότε η πολιτική χάνει την ουσία της και την αρετή της υπηρέτησης του κοινού καλού.