ΟΙ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΓΡΑΦΟΥΝ: “Απογοήτευση για τη γιορτή της Θεοσκεπάστου…”
Ιδού ο χώρος και η κατάσταση για το χορευτικό του Σαββάτου 28/3
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΝΑΓΝΩΣΤΡΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΟΡΓΑΝΩΣΙΑ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΗΣ ΘΕΟΣΚΕΠΑΣΤΟΥ
Καλημέρα σας
Θα ήθελα να μοιραστώ κάποιες σκέψεις και ένα παράπονο σχετικά με τη φετινή γιορτή της Παναγίας Θεοσκέπαστης. Το Σάββατο βρέθηκα κι εγώ στη Χώρα, μαζί με πλήθος κόσμου — ντόπιους αλλά και επισκέπτες — στο πλαίσιο μιας γιορτής που κάθε χρόνο αποτελεί σημείο αναφοράς για τον τόπο μας.
Δυστυχώς, φέτος κάποια γεγονότα άφησαν μια πικρία και δημιούργησαν αρκετά ερωτήματα. Μια εκδήλωση που παραδοσιακά προάγει τη συλλογικότητα, την αγάπη για την παράδοση, τα ήθη και τα έθιμά μας, μέσα σε μια βαθιά κατανυκτική ατμόσφαιρα, φέτος δεν κατάφερε να ανταποκριθεί στις προσδοκίες.
Λόγω των έντονων καιρικών συνθηκών, πάρθηκε αρχικά η απόφαση να μεταφερθεί η εκδήλωση σε κλειστό χώρο. Ωστόσο, στη συνέχεια ο καιρός βελτιώθηκε, κάτι που θα μπορούσε να επιτρέψει την πραγματοποίηση της εκδήλωσης όπως είχε αρχικά σχεδιαστεί.
Παρόλα αυτά, η εκδήλωση παρέμεινε σε έναν χώρο εμφανώς μικρό και ακατάλληλο για το μέγεθος και τη σημασία της διοργάνωσης. Η αίθουσα του λυκείου δεν μπορούσε να φιλοξενήσει το σύνολο του κόσμου που επιθυμούσε να παρακολουθήσει τις χορευτικές ομάδες του νησιού.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να αδικηθούν τα χορευτικά σχήματα που συμμετείχαν, αλλά και το κοινό. Χαρακτηριστικά, ένα από τα σχήματα «Φλόκς ανγκλε» επέλεξε να αποχωρήσει κατά τη διάρκεια της παρουσίασης και να μεταφερθεί στο προαύλιο χώρο της εκκλησίας όπως αρχικά ήταν το πρόγραμμα μαζί με τους μουσικούς του, έχοντας αυτή τη δυνατότητα. Οι υπόλοιποι, όμως, αναγκάστηκαν να προσαρμοστούν σε συνθήκες που δεν ταίριαζαν ούτε στην προσπάθειά τους ούτε στη σημασία της εκδήλωσης.
Η εμπειρία για το κοινό ήταν ιδιαίτερα δύσκολη. Ο χώρος ήταν χαμηλός και ασφυκτικά γεμάτος, με αποτέλεσμα πολλοί να μην μπορούν να δουν σχεδόν τίποτα. Μεγάλες ομάδες χορευτών, όπως αυτή του Χορευτικού Ομίλου Υδρούσας με περίπου 80 άτομα, βρέθηκαν ουσιαστικά στριμωγμένες, χωρίς τη δυνατότητα να παρουσιάσουν όπως θα άξιζε τη δουλειά τους — μια δουλειά που κάθε χρόνο γίνεται ολοένα και πιο αξιόλογη.
Αξίζει, ωστόσο, να σημειωθεί πως, παρά τις δυσκολίες, η συγκεκριμένη ομάδα κατάφερε να ξεσηκώσει το κοινό, εντός και εκτός της αίθουσας. Με το πάθος, τη συνοχή και την αγάπη τους για την παράδοση, απέδειξαν πως όταν υπάρχει μεράκι, τίποτα δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο.
Επίσης, ήταν πραγματικά απογοητευτική η εικόνα ανθρώπων που προσπαθούσαν να δουν από τα παράθυρα, απ’ έξω, σαν να μην υπήρχε χώρος για όλους σε μια γιορτή που θα έπρεπε να είναι ανοιχτή.
Το μεγαλύτερο, όμως, παράπονο είναι ότι με λίγη περισσότερη ευελιξία, συνεννόηση και προσαρμογή στα δεδομένα της στιγμής, ίσως να είχε αποφευχθεί αυτή η κατάσταση. Όλοι όσοι συμμετέχουν σε τέτοιες δράσεις έχουν έναν κοινό στόχο: να αναδείξουν τον τόπο και την παράδοσή μας.
Όταν, όμως, η οργάνωση δεν υποστηρίζει αυτή την προσπάθεια, το αποτέλεσμα τελικά αδικεί τους πάντες. Στο τέλος, αντί για μια ανοιχτή γιορτή για όλους, η εκδήλωση κατέληξε να απευθύνεται σε λίγους, κυρίως «επίσημους», χάνοντας τον χαρακτήρα που θα έπρεπε να έχει.
Ένα ακόμα θέμα που θα ήθελα να αναφέρω είναι το γεγονός ότι στο τέλος ο τρόπος που μας ζήτησαν να φύγουμε από τον χώρο ήταν επιεικώς απαράδεκτος! Η κυρία που ήταν υπεύθυνη για να κλειδώσει μίλησε με τρόπο απότομο και αρκετά αγενή, τόσο σε μας όσο σε κάποιους από τους συμμετέχοντες που έτυχε να ήταν δίπλα μας κάτι που δεν ταίριαζε καθόλου με το κλίμα της γιορτής.
Υπήρχε μια έντονη βιασύνη να αδειάσει ο χώρος, με αποτέλεσμα ο κόσμος και οι χορευτές να αποχωρούν άρον άρον, χωρίς να υπάρχει η απαραίτητη ηρεμία και ο σεβασμός της στιγμής. Η εικόνα αυτή άφησε σε πολλούς μια άσχημη αίσθηση, ειδικά για το κλείσιμο μιας τέτοιας εκδήλωσης.
Ελπίζω στο μέλλον να υπάρξει καλύτερος σχεδιασμός, περισσότερη συνεργασία και κυρίως ευελιξία, ώστε τέτοιες όμορφες προσπάθειες να βρίσκουν τον χώρο και τον τρόπο που πραγματικά τους αξίζει.