ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟ ΛΑΔΕΡΟ “ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΣ”

Πάνω το μπριάμ…

Ανάμεσα στη ζέστη και στη θάλασσα, ανάμεσα στο μεσημέρι και στον ήλιο, ανάμεσα στο Νειμποριό και στη Χώρα, είναι το καλοκαιρινό λαδερό στο Αρχιπέλαγος του Βαγγέλη Μενδρινού. Ιδρυτής και θεμελιωτής ο 90χρονος μάγειρας των πλοίων όλων των τύπων μιας άλλης εποχής. Συνεχιστής με άλλους τρόπους ο γιός του ο Γιάννης, μάγειρας εκ πεποιθήσεως και τελικός παραλήπτης ο Βαγγέλης. Ξεκινά τον Μάιο και ολοκληρώνει τις πλεύσεις του στον κόσμο των λαδερών (και όχι μόνο) το Νοέμβριο. Έξι-εφτά μήνες τον χρόνο. Το λαδερό σταθερή αξία.

Καλοκαιρινό, ανάλαφρο, εύγευστο, νόστιμο, ελληνικό κι όχι μόνο. Και βυζαντινό και περσικό και τουρκικό και ιταλικό και μεσογειακό. Το λαδερό. Σταθερή αξία η μελιτζάνα. Από το μπριάμ (ή τουρλού) μέχρι το ιμάμ μπαϊλντί, που ταξίδεψαν από την Μικρά Ασία, που ξεκίνησαν από την Περσία, που νοστίμεψαν το Βυζάντιο και την τουρκική κουζίνα, πριν φτάσουν στις δικές μας καλοκαιρινές ακτές.

Ακολουθεί η φουρτάλια. Ιταλικές οι ρίζες. Το φαγητό των φτωχών του Αγίου Μάρκου στη Βενετία. Ήρθε με τους Βενετούς κι έμεινε στην Άνδρο ως αυγό με ότι μπορεί να προστεθεί σε αυτό. Μετά ήρθε και η πατάτα κι έδεσε. Κι έγινε πιο ανδριώτικο από τους ανδριώτες.

Μετά είναι και τα “παπουτσάκια” όπου πάλι η μελιτζάνα δίνει την βάση και το τυρί δίνει το “εποικοδόμημα”. Κι ακολουθούν τα γεμιστά όλων των ειδών κι όλωντων ποικιλιών. Ντομάτες και πιπεριές γεμιστές. Πέρασαν και τις σάρωσαν οι μεσημεριανοί… Κι απόμειναν οι τέσσερις τελευταίες πάνω από τον μουσακά να θυμίζουν πως ήταν κάποτε άπου εκεί ένα ταψί που δεν έμειναν παρά μόνο αυτές οι ντομάτες. Κι ευτυχώς που υπάρχει και ο Greek Musaka να κυκλοφορεί πια για απομεσήμερο…

Τέλος δύο λόγια και για τα κολοκυθάκια γεμιστά για να μην λένε οι μερακλήδες των γεμιστών πως υπάρχουν μεσ’ το κατακαλόκαιρο μόνο ένα είδος γεμιστά. Αυτό είναι το καλοκαιρινό λαδερό Αρχιπέλαγος του Νειμποριού. Φαγητό τίμιο, καραβίσιο, μεγειρεμένο με την καλοκαιρινή τέχνη του μάγειρα που τάισε στα πελάγη εκατοντάδες ναυτικούς πριν καταλήξει στο μαγέρικο του Νειμποριού για τους ρέκτες των λαδερών και άλλων καλοκαιρινών γεύσεων, μόνιμους, ημιμόνιμους, περαστικούς, διαβατάριδες, πλούσιους και φτωχούς. Στέκι αναφοράς για όλους σε μια παραλία που γεμίζει τα καλοκαίρια και στέκει έρημη τον χειμώνα. Αυτά τα λίγα κι εξαιρετικά για τα καλοκαιρινά λαδερά – και όχι μόνο – στην Άνδρο τέλη Ιουλίου πια…

“ΕΝ ΑΝΔΡΩ”