Γίνε παιδί μου σύμβουλος και πάρε σκάφος!…
(Εντυπωσιακό σχόλιο σε φιλοκυβερνητικό ιστότοπο, το Liberal.Gr, το αναδημοσιεύουμε για την αυτοκριτική στάση του)
Όταν το παιδί σας ζητήσει συμβουλή για το τι επάγγελμα θα ακολουθήσει, η πιο σοβαρή απάντηση είναι «σύμβουλος». Σύμβουλος επιχειρήσεων, σύμβουλους επικοινωνίας. Αν και το καλύτερο είναι σύμβουλος σε υπουργείο. Τα λεφτά που έχει ξοδέψει το ελληνικό δημόσιο σε συμβούλους τα τελευταία χρόνια πλησιάζουν τα 1,5 δισεκατομμύρια ευρώ. Λογικό ως ένα σημείο, λόγω Ταμείου Ανάκαμψης. Και το κερασάκι στην τούρτα! Υπάρχουν δύο παίκτες που μεγάλωσαν απότομα, η Choose και η Bright. Θεμιτό. Άλλη μια απόδειξη ότι η αγορά αυτή δεν έχει κλείσει όπως άλλες. Προλαβαίνει να μπει και το παιδί σας!
Ο ρόλος ενός συμβούλου σε ένα υπουργείο είναι κομβικός. Είναι η ψυχή της ομάδας στους διαγωνισμούς του δημοσίου και στην εκτέλεσή τους. Ενίοτε συμμετέχουν και οι ίδιοι σε έργα. Είναι δηλαδή σύμβουλοι σε ένα υπουργείο και έχουν εταιρείες που εκτελούν έργα σε άλλα υπουργεία. Έργα πληροφορικής κατά κύριο λόγο, αλλά και οργάνωσης. Ακόμη και χρηματοοικονομικές εργασίες. Θεμιτό κι αυτό. Δεν παίρνουν δα και έργα σε υπουργεία που είναι ταυτόχρονα και σύμβουλοι. Δεν υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων.
Την μερίδα του λέοντος της έχουν βέβαια οι Big Four: Deloitte, PwC (PricewaterhouseCoopers), EY (Ernst & Young), KPMG. Διεθνείς παίκτες. Πραγματικά μεγάλοι και αξιοθαύμαστοι. Κι είναι χαρακτηριστικό της μεγάλης και δικαιολογημένης εκτίμησης που τυγχάνουν στον ιδιωτικό τομέα, το γεγονός ότι στελέχη ιδιωτικών επιχειρήσεων μοιάζουν σαν να ανήκουν σε έναν αόρατο στρατό θαυμαστών. Λογικό! Στον δύσκολο και ανθρωποφάγο ιδιωτικό τομέα όλο και θα χρειαστεί, θα φανεί χρήσιμη, η συμβουλή ενός συμβούλου.
Σας λέω με απόλυτη βεβαιότητα ότι είναι μια πολύ καλή δουλειά. Ιδιοκτήτες μικρής εταιρείας λέγεται ότι αγόρασαν και μεγάλο σκάφος αναψυχής. Στην Ελλάδα ζούμε, είναι αμαρτία να μην χαίρεται κανείς τον ήλιο και την θάλασσα. Γι αυτό σας λέω. Όταν το παιδί σας ζητήσει την γονική συμβουλή σας, απαντήστε ελεύθερα: «Σύμβουλος παιδί μου, με κλειστά τα μάτια».
Θανάσης Μαυρίδης