Η ΑΚΤΟΠΛΟΪΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΟΝΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ ΕΙΝΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ…

Γράφει ο ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΜΠΑΣΑΝΤΗΣ

Έχουμε ασχοληθεί κατ’  επανάληψη με τα ζητήματα της ακτοπλοΐας και  τις θαλάσσιες μεταφορές από τις οποίες εξαρτώνται ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ τα ελληνικά νησιά. Γιατί «τα πλοία είναι οι δρόμοι μας» όπως εξηγούσε κάποτε ο περιφερειάρχης του Νοτίου Αιγαίου. Ως εκ τούτου η ακτοπλοΐα είναι η βάση της οικονομικής και κοινωνικής ζωής των Ελληνικών νησιών. Ιδίως στο Αιγαίο που ήταν και παραμένει ο πλέον κρίσιμος εθνικός παράγοντας ύπαρξης της Ελλάδας ως όλον.

Και βεβαίως το υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής δεν είναι ένα απλό περιφερειακό υπουργείο όπως το αντιμετωπίζουν χρόνια τώρα όλοι οι κυβερνώντες στρέλνοντας σε αυτό υπουργούς περιορισμένης αντίληψης για να κάνουν απλώς διαχείριση των τρεχόντων κι όχι για να χαράξουν πολιτικές που άπτονται της θαλάσσιας ύπαρξης της Ελλάδας. Το υπουργείο Ναυτιλίας θα έπρεπε να αντιμετωπίζετραι ως ένα υπουργείο χάραξης εθνικής πολιτικής γιατί είναι αυτό που διασφαλίζει μέσω της ακτοπλοΐας την εθνική ύπαρξη της Ελλάδας στη θάλασσα του Αιγαίου. Μια ύπαρξη, που έχει τεράστια οικονομική, κοινωνική, εθνική και γεωστρατηγική σημασία και είναι η ακτοπλοΐα που συνδέει τα νησιά μεταξύ τους και με την ηπειρωτική Ελλάδα.

Άλλωστε για το Αιγαίο και για τα νησιά του γίνονται οι μεγάλες επενδύσεις στο πολεμικό ναυτικό και την πολεμική αεροπορία. Στόχος όλων αυτών είναι η διασφάλιση των νησιών από κάθε απειλή και επιβουλή. Τα νησιά του Αιγαίου είναι η εθνική ανάσα της Ελλάδας. Πληροφοριακά, το Αιγαίο έχει περίπου 1200 – 2000 νησιά και μαζί με τις βραχονησίδες φτάνουν 6.000. Από αυτά κατοικούνται – σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ – περίπου 50 (χωρίς της Κρήτη, την Γαύδο και μερικά εποχιακά κατοικημένα νησιά). Και όλα μαζί έχουν περίπου 560.000 κατοίκους. Αυτά  τα νησιά και οι κάτοικοι τους αποτελούν την πρώτη γραμμή εθνικής ύπαρξης της χώρας.

Τα νησιά αυτά και τους κατοίκους τους καλείται να διαχειριστεί – μέσω της ακτοπλοΐας – ένα γραφειοκρατικό και συχνά μπερδεμένο υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, όπου στερείται νησιωτική πολιτική και συνήθως στέλνεται σε αυτό κι ένας μέτριος ή και ανεπαρκής υπουργός, που σχεδόν ποτέ δεν στοχεύει σε κάτι περισσότερο πέρα από μια τρέχουσα διαχείριση χωρίς κανένα πολιτικό όραμα. Τα παραδείγματα τέτοιων υπουργών αφθονούν εδώ και πολλά χρόνια. Και έχουμε γράψει πολλά για πολλούς εξ αυτών κατά καιρούς. Οι περισσότεροι υπουργοί στο συγκεκριμένο υπουργείο επιβεβαιώνουν τον κανόνα ως πολιτικών διαχειριστών μιας μίζερης καθημερινότητας. Και μερικοί εξ αυτών κατάφεραν και πέρασαν και δεν ακούμπησαν καταδικάζοντας σε μαρασμό την ελληνική ακτοπλοΐα και τα ελληνικά λιμάνια.

Αν θέλουμε να αναφέρουμε κάποιους υπουργούς που ξεχώρισαν όλα αυτά τα χρόνια θα σταθούμε μόνο σε δύο εξ αυτών που έκαναν πολιτικό έργο στο υπουργείο ανοίγοντας διεθνείς δρόμους με την πολιτική του ο πρώτος και διαχειριζόμενος με περίσκεψη την ακτοπλοΐα ο δεύτερος.

Ο πρώτος ήταν ο Μανώλης Κεφαλογιάννης, ο οποίος επιχειρησε τομές και έσπασε τη συντεχνίες που περιόριζαν τον Πειραιά σε ένα κοστοβόρο και περίκλειστο εθνικό λιμάνι, που αργόσβηνε. Ο Μ. Κεφαλογιάννης κατάφερε με τα πολιτικά του ανοίγματα και την τόλμη του και μετέτρεψε τον Πειραιά σε ένα πανευρωπαϊκό διαμετακομιστικό κέντρο μέσω τηςπροσέλκυσης της κινεζικής COSCO. Κι έτσι μπήκε ο Πειραιάς ως διεθνές κέντρο στον χάρτη της Ευρώπης. Ο δεύτερος ήταν ο αείμνηστος Νεκτάριος Σαντορινιός, ο οποίος στην ολιγόμηνη παρουσία του προσπάθησε να ανοίξει τον περίκλειστο χώρο της ελληνικής ακτοπλοΐας επιτρέποντας τον οργανωμένο και σωστό ανταγωνισμό δίνοντας τη δυνατότητα σε όλες τις επιχειρηματικές παρουσίες με στόχο να δώσει ανοίξει το συχνά σημαδεμένο παιχνίδι της ελληνικής ακτοπλοΐας. Συνάμα ήταν αυτός που καθιέρωσε και τη νησιωτικότητα ως ιδιότητα των μονίμων κατοίκων των νησιών μας.

Η ΑΚΤΟΠΛΟΪΑ ΕΙΝΑΙ ΕΘΝΙΚΟΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ

Χωρίς οργανωμένη ακτοπλοΐα και χωρίς λειτουργικά λιμάνια στο Αιγαίο η Ελλάδα ακρωτηριάζεται οικονομικά, κοινωνικά, εθνικά και στρατηγικά. Χωρίς σταθερή, αξιόπιστη, σύγχρονη ακτοπλοΐα σβήνει η εθνική ανάσα της χώρας. Περιορίζεται εντελώς η εθνική και γεωπολιτική σημασία της Ελλάδας και οικονομικά η χώρα στερείται την πολλαπλή δυναμική που τις προσδίδουν τα νησιά με τον τουρισμό και τις πολλαπλές δράσεις του, αλλά και ο πλούτος και οι δυνατότητες της θάλασσας που τα περιβάλει.

Καλούνται, λοιπόν, οι αρμόδιοι σήμερα να κατανοήσουν πως οι νησιώτικες κοινωνίες δεν είναι στατικές και καταδικασμένες στον μαρασμό, αλλά είναι αυτές που δίνουν δύναμη στην εθνική οικονομία, στην εθνική γεωγραφία, στην ύπαρξη της χώρας. Και πως ο τουρισμός εμπεριέχει και όλες τις πολλές συναφείς δραστηριότητες γύρω από αυτόν (αγροτικές, εμπορικές και υπηρεσίες) ήταν και παραμένει ένας από τους τρεις βασικούς οικονομικούς κλάδους που συνεισφέρει στην ελληνική οικονομία και στη εθνική μας ύπαρξη. Και συνεπώς η ακτοπλοΐα δεν μπορεί να είναι οι περιστασιακοί καλοκαιρινοί ενίοτε καταστροφικοί αυτοσχεδιασμοί του εκάστοτε περαστικού Κικίλκια, αλλά και τα σχέδια επί χάρτου κάποιων αδιάφορων γραφειοκρατών του υπουργείου Ναυτιλίας.

Η ακτοπλοΐα την οποία καλούνται να διαχειριστούν συχνά υπουργοί με ελάχιστο πολιτικό βάρος και ακόμα λιγότερη γνώση και περίσκεψη, αλλά και γραφειοκράτες χωρίς να ασκούν πραγματικό έλεγχο στους κανόνες ασφαλείας, στους νόμους και στις διατάξεις, που καθορίζουν τη ναυσιπλοΐα, τον ελεύθερο και οργανωμένο ανταγωνισμό.

ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΟΝΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ ΕΙΝΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ

Μπορεί λοιπόν όλοι αυτοί με την όποια άγνοια, παράλειψη, να διαστρεβλώσουν έναν εκ των πλέον κρίσιμων κλάδων της εθνικής μας ύπαρξης. Κι αν αυτό ισχύει για κρίσιμα και σημαντικά νησιά των Κυκλάδων και της Δωδεκανήσου, τα πράγματα μπορεί να γίνουν καταστροφικά για τα περιφερειακά νησιά του Βορείου και Ανατολικού Αιγαίου και ιδίως αυτών των άγονων γραμμών που ορίζουν την εθνική περίμετρο της Ελλάδος.

Ότι απόφαση παίρνεται για τις περιεφερειακές και αγονες γραμμές δεν μπορεί να είναι υπόθεση αυτοσχεδιασμού ή περιστασιακών επιλογών αδιάφορων γραφειοκρατών. Είναι υπόθεση εθνικής σημασίας. Και δεν μπορεί οι αποφάσεις να παίρνονται στο ποδάρι ενός περαστικού ή περιοδεύοντος υπουργού, που σήμερα είναι και αύριο ΔΕΝ  ΕΙΝΑΙ! Γιατί μερικές αποφάσεις είναι καθοριστικές για την συνέχιση της ύπαρξης των νησιώτικων κοινωνιών που ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΑΥΡΙΟ. Και η διασφάλιση τους είναι «εκ των ων ουκ άνευ».

Συνεπώς, ας προσέξουν πολύ αυτοί που παίρνουν τις πολιτικές και διοικητικές αποφάσεις σήμερα για να μην βρεθούν «κρεμασμένοι στα μανταλάκια» αύριο. Και μαζί με αυτούς θα βρεθούν δυστυχώς κρεμασμένες στο πουθενά και οι νησιώτικες κοινωνίες από τις αποφάσεις των οποίων εξαρτώνται. Υπάρχουν αποφάσεις που μερικές φορές εμπεριέχουν σκάνδαλα, που όσο μικρά κι αν φαίνονται μπορεί να έχουν πολύ μεγάλη σημασία για την ύπαρξη των τοπικών κοινωνιών και για την ορθή διαχείριση της ναυσιπλοΐας, καθώς μπορεί κάποιες να διαλύσουν την επιχειρηματικότητα στην ακτοπλοΐα.

Αυτά ως πρώτη αναφορά σε ένα πολύ σοβαρό θέμα για το οποίο θα επανέλθουμε…