“Και εξεδιώχθησαν οι διαβόλοι άρον-άρον!…”

Του Διαμαντή Μπασαντή

29 Αυγούστου. Του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου. Έφτασα στο επιβλητικό σπίτι του Καπετάν-Γιαννούλη Καμπάνη στις Στενιές γύρω στις 11:00. Νυσταγμένος. Μόνο και μόνο για να παραλάβω το βιβλίο του: “Από τα Liberty στα LD 14”. Σκοπός να γράψουμε το επόμενο διάστημα για την εποποιία της ελληνικής και της ανδριώτικης ναυτιλίας μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Με το που παρκάραμε μάς ξάφνιασε η φωταγωγημένη κι ορθάνοιχτη ιδιωτική εκκλησιά. Αφιερωμένη στον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο που γιόρταζε. Εικόνα εντυπωσιακή, αλλά κι εξώκοσμη: άδεια, φωτισμένη μέσα κι έξω, με ορθάνοιχτες πόρτες. Μια θεατρική σκηνογραφία σε ένα κατασκότεινο σύμπαν.

Πάρκαρα και προχώρησα προς τα εκεί τραβώντας μερικές εντυπωσιακές νυχτερινές φωτογραφίες. Φωτογραφικά στιγμιότυπα από διάφορες γωνίες. Όντως στα όρια της μεταφυσικής το νυχτερινό σκηνικό. Ξάχασα το βιβλίο και τον σκοπό της επίσκεψης. Η εικόνα καθήλωνε τη σκέψη. Τα ταξίδια των Liberty χάθηκαν μακριά. Είχε απομείνει μόνο η νυχτερινή, μυστήρια, άδεια κι ορθάνοιχτη εκκλησιά. Τη νύχτα της γιορτής Του… 

Κάπου εκεί πλησίασε ο άνθρωπος που άνοιξε την εξώθυρα και με ειδοποίησε: “ο καπετάνιος σας περιμένει”. Προσπεράσαμε την ερώτηση και ρωτήσαμε: “τι άραγε συμβολίζει η εορτάζουσα, ολόφωτη, νυχτερινή εκκλησιά;”. Δεν περιμέναμε απάντηση. Όμως ο άνθρωπος του σπιτιού απάντησε με έναν ήσυχο και απροσδόκητο τρόπο: “ο καπετάνιος λέει πως είναι που εξεδιώχθησαν οι διαβόλοι από το σπίτι άρον-άρον!!!” 

Πάντα οι ανδριώτες είχαν μια διάσταση μεταφυσική. Και μάλιστα οι ναυτικοί ήταν λίγο περισσότερο μεταφυσικοί. Ακόμα θυμάμαι το ναυτικό πατέρα να μιλά για “νεραΐδες” στον κατασκότεινο – κάποτε – ποταμό στα Λειβάδια. Ίσως κι ο καπετάνιος με την παράξενη φράση του να είχε μια τέτοια διάσταση στην ψυχή του. Όμως καθώς απομακρυνόμουν από την παράξενα ολόφωτη εκκλησιά αναρωτήθηκα: “μήπως πίσω από την μεταφυσική διάσταση των πραγμάτων των ανδριωτών υπάρχει κάπου και μια αδιόρατη φυσική διάσταση των πραγμάτων; Μήπως πίσω από την μεταφυσική εξήγηση του καπετάνιου υπάρχει κάπου και μια πραγματική διάσταση των λεχθέντων;”