ΑΝΔΡΟΣ – ΜΥΚΟΝΟΣ 5-2! Ή, αθλητισμός… με δόντια!…
Κυριακή απόγευμα. Βόλτα στην Χώρα. Ήλιος με δόντια. Όπως περπατώ περνά ο Γιάννης με την μοτοσυκλέτα. Χαιρετά και αποχαιρετά με τη μια κατηφορίζοντας σφαίρα για Παραπόρτι. Το σκέφτομαι. Να δεις που έχει ποδόσφαιρο, λέω. Και κατεβαίνω Παραπόρτι. Όντως παίζουν μπάλα δύο ομάδες. Όμως, οι φανέλες άγνωστες. Η μια ομάδα στα μαύρα! Η άλλη στα σκούρα μπλε και κίτρινα. Ποιος είναι άραγε ο Ανδριακός; Οι παίκτες άγνωστοι. Μέσα από το αυτοκίνητο και από απόσταση. Έχω να πάω και γήπεδο χρόνια. Αλλά η αίσθηση του παιχνιδιού, το ηλιόλουστο κυριακάτικο απόγευμα, και καμιά εκατοστή άτομα στην εξέδρα με παρακινούν. Βγαίνω κατευθυνόμενος στον χώρο.
Παρατήρηση πρώτη. Όντως έπαιζε ο Ανδριακός. Με την Μύκονο. Πρωτάθλημα Κυκλάδων! Τηλεφωνώ στον Γιάννη. Όντως είναι κάπου στην εξέδρα. Το σκορ είναι ήδη 1-0. Κερδίζει η Άνδρος, που παίζει με σκούρα μπλε και κίτρινα. Με το που λέω δύο λόγια στον πορτιέρη μπαίνει και δεύτερο γκολ. Προχωρώ και μπαίνω στον γήπεδο. Με βάζουν στον αγωνιστικό χώρο. Να πάρω και δύο φωτογραφίες μιας και ήρθα. Και κόλλησα. Γύρισα πίσω χρόνια. Έχει αυτή τη μαγεία το πράσινο καρπέτο και το παιχνίδι. Σε κάνει παιδί. Άρχισα να περπατώ πάνω κάτω βλέποντας και ψάχνοντας για κάποια καλή φωτογραφία. Όμως το ματς παίζεται στην άλλη μεριά. Είμαι στο τέρμα που έχει η Μύκονος. Και ο αγώνας παίζεται σε αυτό της Άνδρου. Η Μύκονος έχει ανέβει. Νέα παιδιά. Τρέχουν. Πιέζουν. Έχουν δοκάρι. Βάζουν κι ένα γκολ. Έχω μείνει στην μια μεριά του γηπέδου. Και το κρύο δυναμώνει. Ημίχρονο.
Παρατήρηση δεύτερη. Δεύτερο ημίχρονο. Ο ήλιος πέφτει. Το κρύο αυξάνει. Έχω πιάσει το ένα τέρμα. Όμως ο αγώνας παίζεται στο άλλο. Κάπου εκεί βάζει ένα ακόμα γκολ η Άνδρος. Ζεστάθηκε η κρύα ατμόσφαιρα. Γίνονται μια-δύο φάσεις. Βγάζω 3-4 φωτογραφίες. Αναγνωρίζω ελάχιστους. παίκτες. Ρωτάω έναν παράγοντα. Και μου λέει: λογικό, οι 5 στους 11 είναι από Τήνο! Ενώνονται με την ομάδα κάθε Σάββατο! Δεν κλείναμε ομάδα εμείς! Δεν έκλειναν ομάδα αυτοί! Εμείς είμαστε περισσότεροι. Είχαμε και καλύτερο γήπεδο. Κάναμε μια μικτή Άνδρου-Τήνου υπό την σκέπη του Ανδριακού. Και παίζουμε. Έχουμε δύο νίκες στα δύο ματς. Αν κερδίσουμε και σήμερα παραμένουμε πρώτοι. Δίνουμε παιχνίδια εδώ κι εκεί. Σε Αθήνα, Σύρο, Άνδρο. Από ένα. Δεν υπάρχουν χρήματα. Μόνο μεράκι για ποδόσφαιρο. Θέλουμε να βγούμε πρώτοι να περάσουμε στον δεύτερο γύρο. Στα νοκ-άουτ ματς. Ελπίζουμε…
Παρατήρηση τρίτη. Το βράδυ προχωρά. Οι προβολείς ανάβουν. Το κρύο αυξάνει. Τα γκολ συνεχίζουν εκατέρωθεν. Το σκορ φτάνει στο 4-1. Στο τέλος βάζει από ένα η κάθε ομάδα. Τελικό σκορ 5-2. Το εκπληκτικό της βραδιάς. Το ήρεμο φιλικό κλίμα. Κάθε φορά που έπεφτε παίκτης όλοι κοίταγαν μήπως χτύπησε. Μια παρέα όλοι. Χωρίς φωνές. Χωρίς διαμαρτυρίες. Ένα αγγλικό ποδοσφαιρικό κλίμα! Η ομάδα της Άνδρου όλες οι ηλικίες. Από πιτσιρικάδες μέχρι 45ρηδες. Η Μύκονος πιτσιρικάδες. Από 16 μέχρι 19 ετών, όπως εξηγεί μετά τον αγώνα ο αρχηγός της Άνδρου, ο Βαγγέλης Ζαννάκης. Τον θυμόμουνα πιτσιρικά. Γύρω στα 19. Τώρα είναι 37. Καλός παίκτης. Τεχνίτης. Μεσοεπιθετικός. Έπαιξε και στην Τριγλία Ραφήνας. Έφτασε Β’ Εθνική. Συνεχίζει κι αυτός, όπως κι ο μεγάλος κατά τέσσερα χρόνια αδελφός του, ο Γιώργος, στον Ανδριακό.
Παρατήρηση τέταρτη. Το παιχνίδι είναι παιχνίδι σε όλες τις ηλικίες. Έφτασα ακόμα κι εγώ που απλώς περπατούσα πλάι στο χορτάρι να έχω την αίσθηση πως μπορούσα ακόμα να παίξω. Ω, Θεέ μου. Το “ω Θεέ μου” εδώ δύο φορές. Η μια για το παιχνίδι. Η άλλη για το γήπεδο της Άνδρου. Ο σημερινός (και επί 7,5 χρόνια) δήμαρχος, που ήρθε κι αυτός κάποια στιγμή στο παιχνίδι, το παρέδωσε στον προηγούμενο, το 2019, άθλιο χωράφι! Το παρέλαβε το 2024 εντελώς καινούριο! Πως τα κατάφερε και το έκανε πάλι λίγο σαν χωράφι; Και υποτίθεται ότι του αρέσουν τα σπορ. Σκέψου δηλαδή να μην του αρέσανε; Ευτυχώς όμως οι προβολείς, που τους παρέδωσε κατεστραμμένους το 2019 και τους πήρε καινούριους το 2024, λειτουργούν άψογα!!!…
Αυτά τα σεμνά. Και ολίγον ποδοσφαιρικά, κοινωνικά και πολιτικά: μια Κυριακή απόγευμα, στην έρημη και μοναχική Άνδρο, που πλέον δεν μπορεί να βρει νέους για να φτιάξει ούτε μια ποδοσφαιρική ομάδα…
“ΕΝ ΑΝΔΡΩ”