Infallibilitas Papalis: Έχει άραγε το «παπικό αλάθητο» ο δήμαρχος Σουσούδης;

Περιγραφές μιας εικονικής πραγματικότητας, αφηγήματα χωρίς αντίκρισμα και αποφυγή κάθε ερώτησης η διοίκηση Σουσούδη

Γράφει ο Κυριάκος Αθ. Θωμάς

π. Δήμαρχος, π. Πρόεδρος ΔΣ Άνδρου

Σε μια δημοκρατική κοινωνία, η υποβολή ερωτημάτων προς τη διοίκηση και ο πολιτικός διάλογος δεν αποτελούν πράξη αντιπαράθεσης, αλλά υποχρέωση κάθε ενεργού πολίτη και δικαίωμα κάθε δημοτικής παράταξης. Η διαφάνεια, η λογοδοσία και ο δημόσιος διάλογος προϋποθέτουν την ύπαρξη ερωτήσεων και, κυρίως, την παροχή τεκμηριωμένων απαντήσεων. Υπάρχουν πλήθος ερωτήματα για τα οποία ο κ. Σουσούδης δεν δλεχεται συζήτηση και δεν δίνει απαντήσεις. Για παράδειγμα:

• Μπορούμε να μάθουμε πώς αποφασίστηκε η ιεράρχηση των έργων για την αντιμετώπιση της λειψυδρίας και με ποια κριτήρια επιλέχθηκαν οι θέσεις εγκατάστασης των μονάδων αφαλάτωσης, καθώς και η σειρά προτεραιότητας με την οποία θα υλοποιηθούν;
• Μπορούμε να πληροφορηθούμε το χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης του δρόμου στα Γυάλια, τις αποφάσεις που έχουν ληφθεί, τις αναθέσεις που έχουν πραγματοποιηθεί και το κόστος των εργασιών μέχρι σήμερα;
• Μπορούμε να έχουμε απαντήσεις για την οικονομική κατάσταση του Δήμου, όταν οι ανταποδοτικές υπηρεσίες εμφανίζουν ελλείμματα που φτάνουν το 60%, ενώ κάθε αναφορά στην ανάγκη περιστολής δαπανών χαρακτηρίζεται ως κινδυνολογία;
• Μπορούμε να πληροφορηθούμε τι συμβαίνει με τον ΧΥΤΥ, πού καταλήγουν σήμερα τα απορρίμματα και ποιες είναι οι συνέπειες αυτής της κατάστασης για το περιβάλλον και τη δημόσια υγεία;
• Μπορούμε να ζητήσουμε εξηγήσεις για τις μεταβαλλόμενες θέσεις της διοίκησης σε κρίσιμα ζητήματα, όπως οι ανεμογεννήτριες, και να ρωτήσουμε ποια από τις κατά καιρούς τοποθετήσεις της αποτελεί τελικά την επίσημη θέση του Δήμου;
• Μπορούμε να διερευνήσουμε πώς αντιλαμβάνεται η διοίκηση το θέμα της υγείας; Για παράδειγμα, όταν η διοίκηση εισηγήθηκε ψήφισμα με 16 σημεία, η αντιπολίτευση ζήτησε τη διαφοροποίηση ενός μόνο από αυτά. Και η διοίκηση μίλησε για… “τοξικότητα”. Πως αντιλαμβάνεται η διοίκηση Σουσούδη να μην συζητά μία διαφοροποίηση σε σύνολο δεκαέξι σημείων;
• Μπορούμε να ρωτήσουμε πού που βρίσκεται η μελέτη για το λιμάνι του Γαυρίου;
• Μπορούμε να ζητήσουμε να μάθουμε γιατί ο σχεδιασμός για τη δημιουργία κλειστού γηπέδου μετατράπηκε σε κλειστό γυμναστήριο, μια επιλογή μια σαφής υποβάθμιση με σημαντικές επιπτώσεις για τις αθλητικές υποδομές του νησιού και όχι μόνο;
• Μπορούμε, τέλος, να ρωτήσουμε πώς είναι δυνατόν να υπογράφεται μια σύμβαση για το ΞΕΝΙΑ που δεσμεύει το μέλλον του Δήμου χωρίς να έχει προηγηθεί οικονομοτεχνική μελέτη, χωρίς εισήγηση της οικονομικής υπηρεσίας και χωρίς σαφές χρονοδιάγραμμα υλοποίησης;

Αν όλα τα παραπάνω δεν μπορούμε να ρωτήσουμε ή δεν έχουν δοθεί κάποιες συγκεκριμένες απαντήσεις, τότε τι νόημα έχει ο υποτιθέμενος διάλογος που καταλκήγει σε συνεχείς προσωπικές αντιπαραθέσεις, από την μεριά του κ. Σουσούδη, στα δημοτικά συμβούλια; Τελικά, το ένα και μοναδικό πραγματικό ερώτημα είναι τι συμβαίνει όταν οι ερωτήσεις αυτές δεν απαντώνται ή όταν κάθε διαφορετική άποψη αντιμετωπίζεται ως πρόβλημα αντί ως αναγκαίο στοιχείο της δημοκρατικής λειτουργίας. Και κάπου εδώ γεννιέται ένα ακόμη ερώτημα: μήπως στην τοπική πολιτική έχει αρχίσει να επικρατεί μια αντίληψη πολιτικού αλάθητου;

Εδώ και δυόμιση χρόνια που διοικεί την Άνδρο ο κ. Σουσούδης όποιος διαφωνεί με αυτόν “κάνει λάθος”. Μήπως δεν πρέπει να διαφωνούμε σε τίποτα για το καλό του τόπου; Ακόμα και όταν ο δήμαρχος και η διοίκηση του αποδεδειγμένα κάνουν συνολικά κάνουν λάθος; Ή μήπως μπορούμε να διαφωνούμε, αλλά να μην το λέμε δημόσια;

Μέχρι σήμερα στον Δήμο Άνδρου φαίνεται να έχει παγιωθεί μια αντίληψη σύμφωνα με την οποία η άποψη της δημοτικής αρχής είναι η μόνη ορθή. Καμία πρόταση της αντιπολίτευσης δεν έχει γίνει αποδεκτή, ενώ και καμία ουσιαστική συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο δεν κατέληξε σε σύνθεση απόψεων. Από την υγεία και το Τοπικό Πολεοδομικό Σχέδιο μέχρι τις ανεμογεννήτριες και τη λειψυδρία, κυριαρχεί η λογική της μίας και μοναδικής άποψης. Το ερώτημα είναι απλό: είναι δυνατόν όλες οι άλλες προτάσεις να είναι λανθασμένες; Είναι δυνατόν σε τόσο σημαντικά ζητήματα να μην υπάρχει ούτε ένα σημείο σύγκλισης;

Ακόμα πιο ανησυχητικό είναι ότι όποιος εκφράζει διαφορετική γνώμη σπάνια λαμβάνει πολιτικές απαντήσεις. Αντί διαλόγου, ακολουθούν προσωπικοί χαρακτηρισμοί και αφορισμοί περί «τοξικότητας»! Ή, και υπαινιγμοί ότι δεν θέλει το καλό του νησιού; Ενώ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης οργανώνονται συχνά επιθέσεις, από την διοίκηση, σε κάθε διαφορετική άποψη, αντί για απαντήσεις επί της ουσίας.

Πρόκειται για μια μοναδική περίπτωση Δήμου, όπου η διοίκηση ασκείται μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης (κυρίως μέσω του Facebook) κι όχι μέσω των θεσμικών οργάνων του Δήμου! Το Δημοτικό Συμβούλιο, που θα έπρεπε να αποτελεί τον βασικό χώρο διαλόγου και σύνθεσης απόψεων, έχει καταντήσει χώρος επικύρωσης προειλημμένων αποφάσεων χωρίς καμία ουσιαστική πολιτική συζήτηση για το μέλλον του τόπου.

Και κατά τις συνεδριάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου συμβαίνουν παράξενα πράγματα: κάμερες κλείνουν όταν δεν υπάρχουν απαντήσεις, κάμερες ανοίγουν όταν βρεθούν κάποιες απαντήσεις! Πρόκειται για μια διαδικασία που εξελίσσεται κυρίως πίσω από τις κάμερες: χωρίς διαφάνεια και χωρίς οι πολίτες να γνωρίζουν τι ακριβώς γίνεται.

Εδώ και 7,5 χρόνια, που διοικεί ο κ. Σουσούδης, η επικοινωνία υποκαθιστά το έργο. Εδώ και 7,5 χρόνια κυριαρχούν οι συνεχείς φωτογραφίες του δημάρχου, η αδιάκοπη προβολή έργων που δεν υπάρχουν ή θα υλοποιηθούν κάποτε μετά από χρόνια. Εδώ και 7,5 χρόνια η παρουσίαση των τρεχουσών και αυτονόητων καθημερινών παρεμβάσεων προβάλλονται σαν σημαντικές, Και επιχειρείται η διαμόρφωση μιας εικόνας που συχνά απέχει παρασάγγας από την πραγματικότητα. Όλα αυτά σε έναν Δήμο που αγκομαχά μπροστά σε οτιδήποτε. Σε έναν Δήμο όπου κυριαρχεί η επικοινωνία, η οποία υποκαθιστά το έργο: η εικόνα τελικά υπερισχύει της ουσίας.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η διοίκηση και κυρίως ο δήμαρχος μοιάζουν να βρίσκονται στο απυρόβλητο. Η διαφορετική άποψη αντιμετωπίζεται συχνά με συντονισμένες διαδικτυακές επιθέσεις, απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς και αμφισβήτηση κινήτρων, αντί με πολιτικά επιχειρήματα. Στην ίδια λογική εντάσσεται και η δημόσια παρέμβαση του ειδικού έμμισθου συνεργάτη του δημάρχου, ο οποίος αντί να περιορίζεται στον θεσμικό του ρόλο συμμετέχει ενεργά στον παραταξιακό διάλογο, λειτουργώντας ως πολιτικός υπερασπιστής της δημοτικής αρχής.

Όμως η δημοκρατία δεν λειτουργεί έτσι. Η διαφωνία δεν είναι απειλή ούτε πράξη εχθρότητας. Είναι βασικό στοιχείο της δημοκρατικής διαδικασίας. Κανείς δεν διαθέτει το αλάθητο και καμία εξουσία δεν πρέπει να θεωρεί ότι κατέχει αποκλειστικά την αλήθεια.

Η αγάπη για τον τόπο δεν αποδεικνύεται με τη σιωπή ούτε με την άκριτη συμφωνία. Αποδεικνύεται με τη συμμετοχή, τον έλεγχο, τις προτάσεις και την ελεύθερη έκφραση των απόψεων. Γιατί τελικά η δημοκρατία δεν απαιτεί ομοφωνία. Απαιτεί διάλογο, σύνθεση και σεβασμό στη διαφορετική άποψη.