Η ανείπωτη χαρά του… αποκλεισμού!
Του Διαμαντή Μπασαντή
“Αποκλεισμένος”: το σούρουπο απλώνει πάνω από την Χώρα και το Αιγαίο. “Αποκλεισμένος”: συζητάς διατρέχοντας τα παρελθόντα και τα μελλούμενα. “Αποκλεισμένος” εδώ, μακριά από τους χαλεπούς καιρούς…
Τετάρτη απόγευμα, παραμονή απεργίας και το SuperFerry καθυστέρησε 40΄λεπτά να φύγει από Άνδρο γιατί το γκαράζ γέμισε με αυτοκίνητα! Το ίδιο απόγευμα το Andros έφυγε από Ραφήνα με σχεδόν πλήρες γκαράζ! Ο φόβος του διήμερου αποκλεισμού. Και μαζί ο φόβος μήπως παραταθεί για άλλες 48 ώρες η απεργία και από Πέμπτη φτάσει μέχρι Κυριακή…
Δεν αντέχουμε πια ούτε 24ώρο χωρίς καράβια. Κι όμως τα περισσότερα νησιά των Κυκλάδων ακόμα και σήμερα δεν έχουν καράβι κάθε μέρα. Και τώρα μας έπιασε τέτοια ανησυχία για δύο μέρες!!! Εδώ βέβαια θα μου πείτε κοντεύουμε να ξεχάσουμε πως πέρσι τέτοια εποχή είχαμε μόνο ένα καράβι τη μέρα!!!
“Αποκλεισμένος” στο Κόρθι να συζητάς αγναντεύοντας την χειμωνιάτικη θάλασσα στη Λιθοδομή…
“Αποκλεισμένος” με τον Ιάκωβο στο Απόρθητο να σου αφηγείται ιστορίες από παλιά μπάρκα…
Μέσα σε αυτό το παράξενα αγωνιώδες κλίμα όσοι με έβλεπαν να βολτάρω με ρωτούσαν:
– – Πότε θα φύγεις για να προλάβεις τον αποκλεισμό;
– – Την άλλη εβδομάδα, απαντούσα αδιάφορα.
Και με κοιτούσαν έκπληκτοι! Όπως έκπληκτος άκουσε κι ένας τύπος από ένα κανάλι τον φίλο μου τον Γιάννη πριν μερικά χρόνια όταν τον ρώτησε σε μια άλλη απεργία:
– – Τρομερό πράγμα ο αποκλεισμός ε;
Κι αυτός απάντησε αδιάφορα:
– – Μα τόσο πολύ δεν αντέχετε χωρίς εμάς στην Αθήνα;
Μέσα, λοιπόν, σε αυτό το παράξενο κλίμα χτες βράδυ ανηφόριζα χαλαρά στην άδεια Αγορά παρέα με έναν φίλο όταν ακούω ξαφνιασμένος έναν μοναχικό τύπο που κατέβαινε να αναφωνεί:
– – Για φαντάσου; Κι εσύ εδώ;
Ήταν ο παλιόφιλος ο Δημήτρης, νεανικός φίλος και γείτονας κάποτε στην Αθήνα. Και σήμερα συνοδοιπόρος στην Άνδρο (αν και Μυτιλινιός αυτός!!!).
– – Δεν σε φόβισε ο αποκλεισμός εσένα, τον ρωτάω.
– – Μόλις πριν λίγο έφτασα με το νυχτερινό καράβι για να… αποκλειστώ, απαντά!
– – Λοιπόν μιας και προλάβαμε να αποκλειστούμε άντε να βγούμε αύριο να θυμηθούμε τα παλιά, προτείνω!
Ιδού που έχει και τα καλά του ο αποκλεισμός! Ιδίως ο εθελοντικός! Το ρίχνεις έξω με παρέα!
Φίλοι μου η ζωή είναι αλλού… Καμιά φορά είναι στις μικρές στιγμές που προσπερνάμε βιαστικά κι αδιάφορα…
Όμως όπως και να το κάνουμε είμαστε και άνθρωποι. Κατανοούμε λοιπόν τις δυσκολίες όλων όσων αποκλειστήκατε… στην Αθήνα! Κατανοούμε το στενάχωρο του πράγματος: να αποκλειστείτε εντός των τειχών κι όχι εδώ μπροστά στο απέραντο και μοναδικό Αιγαίο. Κουράγιο: θα το αντέξετε…
Τελικά αυτά έχει η ζωή και οι απεργίες: μερικές φορές αποκλείεσαι στο λάθος μέρος! Γι’ αυτό την άλλη φορά φροντίστε κι εσείς να προλάβετε να αποκλειστείτε στο σωστό μέρος…
Αναδημοσιύουμε από το facebook το παρακάτω σχόλιο άλλου “αποκλεισμένου”…
George Printzipas: Φίλοι μου ο καλύτερος αποκλεισμός είναι στα χωριά της Β. Άνδρου. Να είσαι στο Φελλό και να παρακολουθείς την αμάχη της θάλασσα από ψηλά, να είσαι στο τζάκι στον Σιδόντα και να ακούς αέρα και θάλασσα να δίνουν το δικό τους κονσέρτο. Κι εσύ να έχεις μπροστά σου ένα πιάτο σίγλινο ή μια φρουτάλια και να κουτσοπίνεις ακούγοντας φοβερές ιστορίες βγαλμένες από τη μυθώδη διάθεση των παλιών ναυτικών. Να πας την άλλη μέρα στο Καλυβάρι κι εκεί να σε κλείνει ο καιρός και να μην μπορείς να γυρίσεις στον Σιδόντα κι οι φίλοι εκεί να οργανωνουν τρομερό τσιμπούσι .Τρομερό πράγμα ο αποκλεισμός