ΜΠΑΤΣΙ: στην take-away εποχή!…
Ρωτά συχνά-πυκνά ο φίλος και συνάδελφος Δημήτρης, εραστής της Άνδρου από παιδί και λάτρης Μπατσίου και Γαυρίου από την κούνια του: “Τι γίνεται στο νησί; Πες κανένα νέο;” Λες και ζούμε σε κάποιο πολύβουο μέρος και κάθε μέρα βγαίνουμε έξω και βλέπουμε κόσμο και ντουνιά. ¨Εντάξει κι αυτός έχει μπαφιάσει στα περίχωρα της Αθήνα. Όλο πάει για περπάτημα και κάνει και λίγο “διάδρομο”. Άντε και σε ένα διπλανό σπίτι. Μέχρι εκεί. Ρωτάει λοιπόν ο Δημητράκης και ξαναρωτάει μπαφιασμένος ψάχνοντας μια κάποια “βόλτα” στην Άνδρο. Έστω και τηλεφωνική. Τι να του πεις; Για το έρημο Μπατσί; Του στέλνεις μια φωτογραφία από την μαρίνα: χωρίς σκάφη, χωρίς αυτοκίνητα. Μόνο οι δύο ψαράδικα καΐκια. Αυτό είναι το Μπατσί σήμερα του εξηγείς. Κοινωνική αποστασιοποίηση το λένε. Τουλάχιστον γλυτώσαμε από τον κορονοϊό, καταλήγουμε…
Παθαίνει κατάθλιψη ο Δημητράκης. Το αγαπάει το Μπατσί ο φίλος μας. Είναι όλα τα μεγάλα και ωραία καλοκαίρια της ζωής του. Τον ξέρουν και οι πέτρες και ξέρει τα πάντα γι’ αυτό. Του στέλνουμε και μια φωτογραφία του καΐκιού που ξέμεινε μόνο του στην μαρίνα. Κλειστή η εστίαση σε ποιον να πουλήσει ο ψαράς από την Παλαιόπολη; Στους γειτόνους του; Το έδεσε κι αυτός και περιμένει…
Κάνεις το λάθος όμως και λες στον Δημήτρη: “πήγα Μπατσί σήμερα για φαγητό. Στου Σταμάτη… Τάβλα ο Δημήτρης! “Τι λες ρε αθεόφοβε πήγες για φαγητό στο Σταμάτη;” Μάλιστα κύριε, απαντάς. Τρώω συχνά από τον Σταμάτη. ¨Πως γίνεται αυτό;” ξαναρωτάει. Πολύ απλά. Παίρνεις τρεις διαφορετικές μερίδες. Take away το λένε, του εξηγώ. Στα βάζει σε κουτάκια τυλιγμένα ωραία ο Γιάννης Θωμάς. Και πας σπίτι σου, τα ζεσταίνεις και τρως. Η παραπάνω δύο φωτογραφίες δείχνουν πως τρως φαγητό του Σταμάτη, στην take away εποχή που ζει το Μπατσί και η Άνδρος. Τρως από τον Σταμάτη. Αλλά όχι στου Σταμάτη. Αυτός βρήκε ευκαιρία και ανακαινίζει ένα μέρος του μαγαζιού: κουζίνα, τουαλέτες, σκάλες. Για να μην κάθεται…
Σε αυτή την ωραία take away εποχή περνάς κι από τον φούρνο του Τούντα, δίπλα στον Σταμάτη, ανοικτός κι αυτός. Παίρνεις take away βουτήματα, κουλούρια, παξιμάδια και τραβάς για το σπίτι στην άλλη μεριά του νησιού. Είπαμε φίλε Δημήτρη η εποχή είναι… take away! Του τα εξηγώ. Και νομίζω πως τέλειωσα. Αυτά είναι τα νέα της Άνδρου” και της εσώκλειστης ζωής μας. Καλά που υπάρχουν και οι βόλτες στο βουνό ή δίπλα στη θάλασσα για να ξεσκάμε, καταλήγω.
Όμως ο Δημήτρης επίμονος: “Και γιατί πας στο Μπατσί για φαγητό και για φούρνο; Γιατί κάνεις 35 λεπτά με αυτοκίνητο και 30 χιλιόμετρα δρόμο;” ξαναρωτά. Για να βγω βόλτα βρε αδερφέ. Να δω τον Γιάννη έστω για λίγα λεπτά. Να πω καλημέρα στη φουρνάρισσα. Να δω ένα μισάνοιχτο καφέ-μπαρ που δίνει take away καφέδες. Αυτή είναι η διασκέδαση μας στην take away εποχή μας. Και το Μπατσί, όπως και να το κάνουμε, ήταν και είναι το μέρος που συμβολίζει την τουριστική έξοδο της Άνδρου. Ακόμα και σε αυτή την εποχή που όλα είναι θεόκλειστα: “γιατί τα ‘σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά” της πανδημίας. Θα το αντέξουμε κι αυτό φίλε μου…
“ΕΝ ΑΝΔΡΩ”
Προς Φοίβο
Ότι γράφει ο πρόεδρος και συναιτερος δεν διαγράφονται
Όλοι μια παρέα άλλωστε
Και γιατι του φιλου σας δεν του στελενετε μια βραδυνη φωτογραφια με τα κοκκινα λαμπακια στο καλυβαρι,μια απο το φραγκακι το κατεστραμενο,μια απο τους κατεστραμενους δρομους,μια απο τα κατεστραμενα δενδρα που εκοψε…
ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΕΝ ΑΝΔΡΩ
Έχουμε γράψει πολλές φορές πως εδώ δεν είναι αρένα ξεκαθαρίσματος προσωπικών διαφορών με ψέματα ανωνύμων εναντίον επωνύμων. Και δεν δημοσιεύουμε “κατεστραμμένα” ψέματα. Αν έχετε προσωπικά λύστε τα με αυτούς που τα έχετε. Δεν θα γίνει εδώ αρένα των προσωπικών σας.
ΥΓ Το Φραγκάκι είναι κατεστραμμένο μόνο στο μυαλό σας. Δεκάδες χέρσα και εγκαταλειμμένα επι 40 χρόνια χωράφια. Τι λένε οι ίδιοι οι κάτοικοι. Και τώρα έχουν δρόμο. Εσύ πως πάς σπίτι σου με ελικόπτερο, με τα πόδια ή με βάρκα. Τώρα πάνε κι αυτοί με ΔΡΟΜΟ. Αν σου χάλασε την διάθεση κόψε δρόμο από αλλού…
Γραφω το μήνυμα που μου έστειλε ο Πιου από το πάνω μέρος που πήγε για λιγο:
Είμαι να σκάσω! Προχωράω σε σοβαρή καταγγελία και ελπίζω να μην διαγράψετε το σχόλιο μου: Από το 2010 έως και πριν λίγες μέρες ο δρόμος της Μεσαριας είχε ένα υπέροχο βαθύ χαντάκι από το Βακονι και κάτω. Ολοι οδηγούσαν σαν τα συγκρουόμενα στο λούνα παρκ για να τ αποφύγουν. Είχε γλυκιες λακκούβες που εάν έπεφτες μέσα γινόταν το αυτοκίνητο σου τρίκυκλο. Είχε τέλειες σχάρες για να σου μείνει η εξάτμιση επί τόπου. Είχε τύπου!! αποχέτευση, συνδεδεμένη με το υπερπέραν! Και ξαφνικά Όλα εξαφανιστηκαν. Όλοι είναι έξαλλοι . Ο Γιάννης, ο Λάζαρος, ο Νικολος. Τόσα χρόνια ζούσαν με τις λακκούβες. Ζούσαν με την τάχα μου αποχέτευση και ξαφνικά κάποιος τα έκλεψε και τα έκρυψε ολα αυτά!! Καταγγέλλω, με όσα μου ειμαι η Θεία Χαρίκλεια, ως ηθικό αυτουργό τον Λοτσαρη και Φυσικό τον Κάβουρα που τα έχει κρύψει στου γυαλου τα βοτσαλακια. Όλες οι λακκούβες βρίσκονται εκεί!! Τα είπα. Δεν άντεχα! Ελπίζω να μην κοπεί το σχόλιο μου!