Η Αγία Άννα στο Γαύριο, η ατεκνία και η τεκνογονία στη ζωή…
Αγία Άννα – Γαύριο – φωτογραφία Maria Stefania
ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ…
Σε μια εποχή και σε μια κοινωνία όπως η δική μας συχνά το παιδί θεωρείται από αρκετούς «βάρος» – οικονομικό και κοινωνικό. Και η αναφορά στις αρνητικές απόψεις περί ατεκνίας άλλων εποχών μπορεί να θεωρηθεί και βλαστήμια! Γιατί σήμερα οι άνθρωποι «ζουν τη ζωή τους»! Ταξιδεύουν και περιαυτολογούν. Μάχονται για δόξα και για χρήμα. Νεάζουν, παιδιαρίζουν, φλερτάρουν στα 50 και στα 60 τους! Και δεν έχουν χρόνο για παιδί ή παιδιά γιατί τους αναγκάζουν να μεγαλώσουν. Και τους αποσπούν από τους ατομικούς στόχους τους. Γιατί τα παιδιά – καλώς ή κακώς – ζητούν κάτι από την δική μας ζωή για να υπάρξουν, για να μεγαλώσουν και για να ζήσουν κι αυτά τη ζωή τους!
Όμως, η ύπαρξη παιδιών είναι η ύπαρξη της συνέχειας της ζωής. Είναι η συνέχεια μας μέσα στον χρόνο. Και προϋποθέτει μια πολλαπλή ευθύνη και «επένδυση» – συναισθηματική, κοινωνική, οικονομική – που αρκετοί σήμερα δεν θέλουν να αναλάβουν ή να καταβάλουν. Δεν είναι τυχαίο πως αρκετοί πολιτικολογούντες, ηθικολογούντες ή και οικολογούντες – ακόμα κι όταν δεν έχουν παιδιά ή όταν δεν δίνουν σημασία στα παιδιά – μιλάνε για το μέλλον και τα παιδιά!!! Ενίοτε αυτοί που δεν έχουν ή δεν ενδιαφέρονται μιλάνε πολύ περισσότερο…
Για πολλούς η ατεκνία λογίζεται σαν «ελευθερία», ο ατομικισμός και ο “δικαιωματισμός” σαν «υπέρτατο αγαθό». Οι υποχρεώσεις σαν καταναγκασμός, Η δε άρνηση της μητρότητας και της πατρότητας θεωρείται από ορισμένους «προοδευτικούς» ή “πολιτικώς ορθούς” σαν απαλλαγή από ευθύνες, δεσμεύσεις και συμβάσεις. Οι άνθρωποι τέτοιων κατηγοριών… «ζουν τη ζωή τους»! Και ακολουθούν τις δικές τους δεσμεύσεις και επιλογές πέρα από τα συμβατικά όρια της κοινωνίας. Τα οποία αρνούνται εντελώς. Ή, αποδέχονται μόνο στο μέτρο που τους συμφέρει ή τους αρέσει.
Γαύριο – φωτογραφία Maria Stefania
ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ…
Κι όμως σε πολλές από τις παλαιότερες εποχές και κοινωνίες η ατεκνία θεωρείτο αρνητική. Η στέρφα γυναίκα, όπως και στέρφα γη αντιμετωπίζονταν αρνητικά και οι κοινωνίες ήταν σκληρότερες απέναντι τους. Συχνά δε έφταναν στην απανθρωπία και στην υπερβολή. Η περίπτωση της Αγίας Άννας που γιόρταζε χτες είναι χαρακτηριστική. Η Άννα έζησε σε μια εντελώς διαφορετική εποχή όπου η ατεκνία είχε αρνητικές κοινωνικές συνέπειες. Ο άτεκνος εθεωρείτο περιφρονημένος και ντροπιασμένος από τον Θεό και τους ανθρώπους. Ζήτησε λένε, λοιπόν, η άτεκνη Άννα, που είχε φτάσει σε μεγάλη ηλικία να της δώσει ο Θεός ένα παιδί. Κι αν και σε προχωρημένη ηλικία έγινε το θαύμα και συλλαμβάνει και γεννά κόρη την οποία ονόμασε Μαριάμ. Το όνομα Μαριάμ στα Εβραϊκά σημαίνει Βασίλισσα. Σημαίνει επίσης, δώρο, ελπίδα, κυρία, Ωραία. Η Μαριάμ, υπήρξε μητέρα του Ιησού…
Γαύριο – φωτογραφία Maria Stefania
ΣΚΕΨΕΙΣ…
Τα παραπάνω σκεφτόμουν κοιτώντας την ωραία φωτογραφία του εξωκλησιού της Αγίας Άννας, αλλά και τις άλλες γαλήνιες στιγμές, που έστειλε χτες στο Εν Άνδρω η αναγνώστρια μας Maria Stefania από το Γαύριο. Άλλες κοινωνίες χτες και σήμερα. Άλλες αναφορές αυτές που αποδέχονται ή δεν αποδέχονται τα παιδιά. Άλλες αξίες. Και άλλες απαξίες. Άλλες ελευθερίες, αλλά και άλλες δεσμεύσεις. Συνυπάρχουμε. Συνυπάρχουν και οι διαφορές. Κάποτε το παιδί ήταν αξία από μόνο του. Η νέα ζωή ήταν μια αυθύπαρκτη αξία. Το να δίνεις ζωή από την ζωή σου ήταν μέρος της ζωής. Το να δημιουργείς ζωή, πέρα από κάθε μορφή τέχνης και κάθε είδος γνώσης, αλλά και πέρα από κάθε εξουσία, περιείχε και μια δημιουργία που επεξέτεινε τη ζωή. Σήμερα πολλά έχουν αλλάξει. Αυτά και άλλα σκέφτεται κανείς κοιτάζοντας το όμορφο εξωκλήσι της Αγίας Άννας της προστάτιδας των ατεκνίας και της τεκνοποιίας στο Γαύριο. Αναλογιζόμενος τις κοινωνίες και τις αξίες τους…
«ΕΝ ΑΝΔΡΩ»
Θλιβερή τοποθέτηση περί ατεκνίας. Ή μήπως ολοκληρώνεται ο άνθρωπος σαν γίνεται γονιός; Γονιός και εγώ, αλλά αναγνωρίζω και σέβομαι το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση του σώματος καθεμιάς και καθενός. Μακάρι γονείς να γίνονται όσοι μπορούν και θέλουν να ανηφορίσουν τον δύσκολο δρόμο της γονεικότητας. Οι υπόλοιποι, μακάρι να μπορούν να επιλέξουν την ατεκνία χωρίς να αναγκάζονται να ακούν και να διαβάζουν κάθε βιαστική αποψάρα που τους κρίνει με κριτήρια παρωχημένα και παλιακά.
ΣΧΟΛΙΟ ΕΝ ΑΝΔΡΩ
Ποιος σας είπε επιπόλαιε άνθρωπε πως κρίνουμε; Λέμε τις απόψεις μας. Δεν έχουμε το δικαίωμα να έχουμε απόψεις; Μόνο εσείς οι πολιτικώς ορθοί έχετε δικαιώματα;
Επιπλέον μια άποψη για εσάς που ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΠΑΙΔΙ και προσποιείστε πως έχετε παιδί. Η ατεκνία πέρα από όσα γράφουμε και λέμε αποτελεί το ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ! Κάθε κοινωνίας. Της δικής σας κοινωνίας. Οι άλλοι θα συνεχίσουν να υπάρχουν μέσα από τα παιδιά τους…
Την καλησπέρα μας και μάθετε να διαβάζετε το μέλλον μέσα από την ζωή που συνεχίζει. Όχι από την ζωή που περνά και χάνεται…
Έστω λοιπόν, πως είναι απλά άποψη σας. Καλώς την έχετε, όχι όμως και δικαίως. Και σας ξαναλέω πως αυτά τα λέω ως γονέας δύο παιδιών. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι σε θέση να γίνουν γονείς, κάποιες φορές ακόμα και για παθολογικούς λόγους. Καλό είναι να προσέχουμε πως διατυπώνουμε τις απόψεις μας, λοιπόν, γιατί θαύματα δεν γίνονται και πολλοί άνθρωποι μπορεί να παλεύουν χρόνια για ένα παιδί που δεν ήρθε ποτέ, κουβαλώντας στην πλάτη τους όλη την παθολογία και την τοξική κουλτούρα που τους κοίτα στραβά και τους λυπάται.
ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΕΝ ΑΝΔΡΩ
Στα παραπάνω συμφωνώ κι επαυξάνω. Μόνο που έχω γνωρίσει πολλούς που ο εγωισμός και η αδυναμία οδηγούν σε μια ζωή χωρίς ευθύνες και υποχρεώσεις. Να σας δείξω 52χρονες κυρίες και 54χρονους κυρίους που ζουν σαν 23αρηδες. Μες την περιουσία του μπαμπά, τις “ευαισθησίες” της εφηβείας. Ο Κένεντι ονόμαζε τους 30χρονους της εποχής του που ζούσαν έτσι “καθυστερημένη εφηβεία”. Τους 50χρονους που βλέπετε γύρω σας να ζουν αντίστοιχα μόνο το σήμερα χωρίς υποχρεώσεις και αναφορές στο αύριο πως θα τους ονομάζατε; Μήπως γεροντονέους χωρίς αναφορές ή “δικαιωματιστές” χωρίς πατρίδα;