ΠΕΡΣΙΚΟΣ: 17η μέρα πολέμου, 17η μέρα αποκλεισμού, ή, όταν ανησυχία και φόβος γίνονται καθημερινότητα!…

Γράφει η ΣΟΦΙΑ ΤΟΥΝΤΑΣΑΚΗ

Την προηγούμενη εβδομάδα οι ενημερωτικές εκπομπές των ελληνικών καναλιών ζήτησαν να μιλήσω, ως σύζυγος ναυτικού αποκλεισμένου στον Περσικό. Και μίλησα για όλους αυτούς που ζουν κι εργάζονται αυτές τις ατέλειωτες μέρες του πολέμου στο πλοίο στον Περσικό. Πως αισθάνονται; Ποια είναι η καθημερινότητα τους; Τι βλέπουν και τι ακούν; Τι κάνουν όλες αυτές τις ατέλειωτες μέρες, που το πλοίο τους είτε μπαίνει σε κάποιο πολιορκημένα λιμάνια είτε βγαίνει αρόδο, μην μπορώντας να βγει από τα Στενά του Ορμούζ.

Μπορεί τις τελευταίες ώρες να καταγράφεται μια σχετική ηρεμία στην θάλασσα, όμως αυτό δεν μας εφησυχάζει. Όπως σε όλες τις κρίσεις, έτσι και σε αυτή η ναυτιλία και οι άνθρωποί, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, φαίνεται πως πληρώνουν το τίμημα. Ναυτικοί εγκλωβισμένοι στη θάλασσα, να εργάζονται μέσα στον φόβο και την αβεβαιότητα, σε μια κατάσταση που πολλές φορές μοιάζει με καθεστώς ομηρίας, αφού ελάχιστα πλοία μπορούν να βγουν από τον Περσικό κόλπο.

Οι ναυτικοί δεν είναι όπως όλοι οι άλλοι εργαζόμενοι, που μπορούν απλώς να κλείσουν το μαγαζί ή να σηκωθούν και να φύγουν από το εργοστάσιο ή το γραφείο και να πάνε στο σπίτι τους. Δεν μπορούν να εγκαταλείψουν το πλοίο κάπου στο πουθενά ή σε κάποιο λιμάνι. Μένουν στις θέσεις τους. Το πλοίο είναι το σπίτι και η ευθύνη τους. Δεν το εγκαταλείπουν, παρά μόνο αν χτυπηθεί. Μένουν και συνεχίζουν.

Βέβαια μετά τα τυφλά χτυπήματα του Ιράν και στα αεροδρόμια των Εμιράτων έκλεισαν κι αυτά και αποκλείστηκαν και οι ταξιδιώτες. Ηρέμησαν κάπως τα χτυπήματα στη θάλασσα κι άρχισαν στα αεροδρόμια. Ο αποκλεισμός μεγάλωσε για όλους. Τώρα μπορεί κάποιοι άλλοι να μιλούν για αγορές και για γεωπολιτικές ισορροπίες. Όμως, εμείς εδώ και 17 μέρες – κι άγνωστο ακόμα για πόσο – μιλάμε για ανθρώπους, για ζωές και για την ασφάλειά τους. Και αντιμετωπίζουμε μαζί με τους ανθρώπους μας την ευθύνη της θάλασσας και των πλοίων, που οι άνθρωποι μας κουβαλούν ακέραια.