Όλα καλά με την υγεία στην Άνδρο! Αν πείτε κάτι διαφορετικό… θα σας “ΜΗΝΥΣΩΜΕΝ”!!!

Του Κυριάκου Αθ. Θωμά

Νέα δεδομένα εισάγει στην πολιτική και κοινωνική ζωή του νησιού η χθεσινή ανακοίνωση της διοικούσας επιτροπής του Κέντρου Υγείας Άνδρου: η προειδοποίηση πως η διαμαρτυρία «θα υποστεί τα νόμιμα». Μια ευθεία προειδοποίηση που δύσκολα παρερμηνεύεται. Μην μιλάτε.

Μετά τα trolls και τα στοχευμένα δημοσιεύματα κατά πολιτών και συμβούλων, περνάμε σε ένα άλλο επίπεδο: θεσμικά όργανα να απειλούν με νομικές συνέπειες. Αυτό δεν είναι απλώς υπερβολή, είναι μια σαφής προσπάθεια ποινικοποίησης της διαμαρτυρίας και περιορισμού της πολιτικής αντιπαράθεσης.

Κι όμως, στα κείμενα που προηγήθηκαν, κανείς δεν απέδωσε ευθύνη στον Δήμο για την έλλειψη γιατρού στο Κόρθι. Αντίθετα, το αίτημα ήταν κοινό και ξεκάθαρο: να αναδειχθεί το πρόβλημα και να υπάρξει συντονισμένη πίεση από διοίκηση, αντιπολίτευση και πολίτες για μια ουσιαστική λύση. Οτιδήποτε διαφορετικό αποτελεί αυθαίρετη ερμηνεία.

Την ίδια στιγμή, δεν υπήρξε καμία αντίδραση όταν ο δήμαρχος, στην υποτιθέμενη «λογοδοσία», παρουσίασε ως δικό του έργο τις κτιριακές βελτιώσεις του ΚΥ. Εκεί δεν κρίθηκε απαραίτητη καμία διευκρίνιση αρμοδιοτήτων.

Το ερώτημα παραμένει: από πότε μια απόφαση της ΔΥΠΕ ακυρώνει το δικαίωμα πολιτών και θεσμών να διαμαρτύρονται; Από πότε η διεκδίκηση θεωρείται υπέρβαση;

Παράλληλα, παρουσιάζεται μια εικόνα «ικανοποιητικού» επιπέδου υγείας, με το επιχείρημα ότι στο παρελθόν υπήρξαν χειρότερες καταστάσεις. Η σύγκριση προς τα κάτω, όμως, δεν αποτελεί απάντηση, αποτελεί υπεκφυγή.

Και εύλογα προκύπτουν ερωτήματα: τι συμβαίνει με τη λειτουργία του ελικοδρομίου; Τι μεσολάβησε την Πρωτοχρονιά, όταν ασθενής έφτασε στο ΚΥ στις 08:00 και η κλήση για ελικόπτερο έγινε στις 17:00; Και γιατί αυτή έγινε σε ώρα που, σύμφωνα με το Υπουργείο Υγείας, δεν ήταν δυνατή η επιχείρηση από ελικόπτερο του ΕΚΑΒ; Έχει κάτι να μας πει η διοικούσα γι’ αυτά;

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η απορία για το τι είναι «ενεργός πολίτης», όπως τέθηκε από την πρόεδρο του ΔΣ, μόνο αθώα δεν είναι. Υποδηλώνει μια αντίληψη που προτιμά πολίτες σιωπηλούς, χωρίς λόγο και ρόλο, περιορισμένους σε έναν παθητικό σχολιασμό της πραγματικότητας. Όμως οι κοινωνίες δεν προχωρούν έτσι. Προχωρούν με συμμετοχή, με διεκδίκηση, με δημόσιο λόγο. Προχωρούν όταν οι πολίτες δεν σιωπούν.