Η ανάσα της φθινοπωρινής Άνδρου
Το SupperFerry II μπαίνοντας στο λιμάνι του Γαυρίου αντικαθρεφτίζεται στη νυχτερινή θάλασσα
Ανάμεσα στην ερημιά και στην επιστροφή. Ανάμεσα στη σιωπή και στην γαλήνη. Ανάμεσα στο απόγευμα και στη νύχτα. Τέσσερις φωτογραφίες από αναγνώστες/φίλους του «εν Άνδρω» που μιλάνε για μια άλλη Άνδρο. Μια Άνδρο φευγάτη. Το καλοκαίρι έχει φύγει. Όμως το φθινόπωρο δεν λέει να έρθει.
Η πρώτη φωτογραφία δείχνei το SuperFerryII να δένει στο Γαύριο σ’ ένα τοπικό βραδινό δρομολόγιο στην ακύμαντη θάλασσα. Η δεύτερη δείχνει την Χώρα εντελώς έρημη το απόγευμα. Η τρίτη μερικά σπάνια προϊστορικά κρινάκια σαν αυτά που φύονται μόνο στην παραλία του Αγίου Πέτρου στο Γαύριο.
Η Χώρα το απόγευμα της 9ης Σεπτεμβρίου. Πιο άδεια από ποτέ…
Η Άνδρος το φθινόπωρο μοιάζει απόμακρη και άδεια. Ανάμεσα στην αναμονή και στην εγρήγορση. Αναμονή για το πανηγύρι του Άνω Γαυρίου στις 17 Σεπτεμβρίου που έρχεται τις επόμενες μέρες και εγρήγορση για το σπάνιο προϊστορικό κρινάκι, παγκράτιο το παράλιο (Pancratiummaritimum), που φύεται σε πολύ λίγα μέρη στην Ελλάδα και την Άνδρο μόνο στην παραλία του Αγίου Πέτρου.
Αυτά τα μοναδικά προϊστορικά κρινάκια υπάρχουν μόνο στην παραλία του Αγίου Πέτρου
Ας προσέξουμε λίγο περισσότερο αυτά τα σπάνια κι όμορφα κρίνα που έχει αυτή γη και τα οποία δεν ζητάνε πολλά. Ούτε καν νερό. Μόνο να μην τα πατάμε και να μην τα ξεριζώνουμε…
«εν Άνδρω»
Η τέταρτη και καλύτερη είναι αυτή που είναι τυπωμένη στο μυαλό μας! Της λατρεμένης Άνδρου που έζησε μόλις το δυνατότερο καλοκαίρι των πολλών τελευταίων χρόνων και τώρα ξεκουράζεται απολαμβάνοντας την άπνοια στο Νειμποριό με θέα το Τουρλίτη που αντικατοπτρίζεται στην θάλασσα…ή μήπως πετάει στον ουρανό… αυτή η εικόνα με ¨βασάνιζε¨όλο το απόγευμα και πολύ λυπάμαι που δεν είχα μια φωτογραφική μηχανή μαζί μου.
ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ ΜΎΛΟ-ΚΑΝΤΟΥΝΙ ΚΌΡΘΙ ΟΥ ΥΠΆΡΧΟΥΝ ΑΥΤΆ ΤΑ ΚΡΙΝΑΚΙΑ
Οι αναμνήσεις που μας φέρνετε διαβάζοντας το κείμενο και βλέποντας τις φωτογραφίες μας δίνουν τη δύναμη να κάνουμε υπομονή μέχρι την επόμενη φορά που θα έρθουμε στο νησί μας. Και αν δεν είναι οι στιγμές τέτοιες για γκρίνιες, φοβάμαι μήπως η τελευταία εικόνα την έχουμε σε λίγο καιρό μόνο από τη φωτογραφία.
Αναφέρομαι φυσικά σε όλους αυτούς τους “καραγκιόζηδες” που για να κάνουν το μπάνιο τους πρέπει να πάνε με τα τεράστια τζιπ τους μέχρι όσο πιο κοντά γίνεται στη θάλασσα στον Αγ. Πέτρο, καταστρέφοντας φυσικά ότι βρουν στο δρόμο τους.
Ας κάνουν κάτι όσοι έχουν την ευθύνη της παραλίας κλείνοντας τις 2-3 διόδους προς αυτή με μερικά πασαλάκια, μια μπάρα ή κάτι τέτοιο.
Είναι αμαρτία πραγματικά.
Καλό … υπόλοιπο καλοκαιριού να έχουμε.
Γιάννης Κ.