Χαιρετισμός και αποχαιρετισμός: Το ALIKI FORCE πέρασε και συγκίνησε…
Το μακρινό σφύριγμα του πλοίου παραξένεψε. Πλοίο να σφυρίζει στις 10:15 το πρωί της Κυριακής. Μάλλον λάθος νομίσαμε και συνεχίσαμε να διαβάζουμε. Όμως το σφύριγμα ήρθε κοντύτερα και έγινε δυνατότερο. “Πλοίο που χαιρετά την Άνδρο” σκεφτήκαμε. Πήραμε την φωτογραφική μηχανή και βγήκαμε στη βεράντα. Όντως, ήταν πλοίο. Ποιου όμως ήταν το πλοίο που χαιρετούσε; Η σκέψη πήγε στους αδελφούς Στεφάνου ή σε κάποιον από τους άλλους δύο Στενιώτες εφοπλιστές, που περνάνε καμιά φορά πλοία από την Χώρα και τις Στενιές.
Πήραμε τηλέφωνο και ρωτήσαμε. Και η έκπληξη μαζί με την συγκίνηση κυριάρχησαν. Ήταν το αγαπημένο πλοίο του αείμνηστου καπετάν Λευτέρη Πολέμη: το Aliki Force. Στο όνομα της κόρης του. Το πλοίο σύμφωνα με το marine traffic προερχόταν από Αίγυπτο και πήγαινε ξεφόρτωτο προς Δαρδανέλια. Έκανε μια παράκαμψη και πέρασα από Άνδρο. Να χαιρετίσει όπως προηγουμένως το νησί του Αποικιανού πλοιοκτήτη που πέθανε πριν λίγο καιρό. Προφανώς η κόρη του στη μνήμη του πατέρα της πέρασε το πλοίο να χαιρετήσει το νησί και να αποτίσει φόρο τιμής και αποχαιρετισμό στον παλιό καπετάνιο που σάλπαρε για τις θάλασσες του Αχέροντα…
Το πλοίο χαιρετά με παρατεταμένο σφύριγμα την Χώρα της Άνδρου περνώντας σχετικά κοντά στον Τουρλίτη…
Το ωραίο ήταν πως ο καπετάνιος τηρώντας την συνήθεια του καπετάν Λευτέρη έκανε δύο-τρεις περιστροφές χαιρετώντας συνέχεια. Ήταν σα να τον βλέπαμε ψηλά στην Αγία Τριάδα να χαιρετά συγκινημένος τα κόπια μιας ζωής όταν πια δεν μπορούσε να ακολουθήσει…
Το πλοίο σφύριξε επίμονα στην τελευταία στροφή. Ήταν σα να χαιρετούσε κι αυτό κι ο καπετάνιος του την σκιά του παλαίμαχου της θάλασσας, που αξιώθηκε να φτιάξει πλοία, αλλά δεν ξέχασε ποτέ το χωρίο του, την αγάπη του γι’ αυτό, στο οποίο αφιέρωσε το πολιτιστικό κέντρο της Αγίας Ειρήνης…
Μια τελευταία φωτογραφία. Η καταπράσινη ναυτική Άνδρος, που την συμβολίζει η άγκυρα ενός παλιού ιστιοφόρου και η καταπράσινη πλαγιά μέχρι την Χώρα, που απλώνει κάτω από τον εκθαμβωτικό ήλιο του πρωινού. Και το πλοίο να χαιρετά και να αποχαιρετά την Χώρα, τους ανθρώπους και κάτι από τις ψυχές εκείνων που έφυγαν…
“ΕΝ ΑΝΔΡΩ”