Ο Άγιος Ελευθέριος στα Αποίκια ή πως σβήνονται οι μνήμες
Είχα μήνες να επισκεφθώ το νησί μου. Επιτέλους τα κατάφερα και φτάνοντας στο χωριό μου στα Αποίκια, βγήκα για την καθιερωμένη μου βόλτα. Πέρα από τα συνηθισμένα, είδα κάτι που με ξάφνιασε και με προβλημάτισε έντονα και για τον λόγο αυτό επιθυμώ να το μοιραστώ μαζί σας.
Το γραφικό εκκλησάκι του Αγίου Ελευθερίου στο Τρικόλι που με τόση αγάπη και υπερηφάνεια είχε φτιάξει ο καπετάν-Λευτέρης Πολέμης το 1990 για να τιμήσει τον ιερέα πατέρα του παπά-Γιάννη και τον ιερέα αδερφό του παπά-Ιπποκράτη έχει δεχτεί μία σοβαρή παρέμβαση από την οικογένεια του αείμνηστου καπετάν– Λευτέρη.
Η σημερινή πινακίδα με την αφιέρωση προς εαυτούς!!!
Οι απόγονοι του χωρίς δεύτερη σκέψη και χωρίς να λάβουν υπόψη τα συναισθήματα και τον σεβασμό των κατοίκων του χωριού προς τους δύο ιερείς που πάνω από πενήντα χρόνια υπηρέτησαν το χωριό, λειτούργησαν σαν να είναι η εκκλησία ιδιοκτησία τους. Κατέβασαν την πινακίδα με την αναφορά στα δύο αγαπημένα πρόσωπα του χωριού και προς τους δωρητές του οικοπέδου, και την αντικατέστησαν μετά τον θάνατο του καπετάν-Λευτέρη με άλλη της αρεσκείας τους, αφιερώνοντας τον Ναό στους εαυτούς τους!
Η παλιά πινακίδα με την αναφορά στους δύο ιερείς και στους δωρητές του οικοπέδου η οποία έγραφε: ΑΝΕΓΕΡΘΗ ΔΑΠΑΝΑΙΣ ΟΙΚΟΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΠΟΛΕΜΗ ΕΠΙ ΟΙΚΟΠΕΔΟΥ ΕΥΓΕΝΩΣ ΔΩΡΗΘΕΝΤΟΣ ΥΠΟ ΧΑΡΙΤΩΝΟΣ ΚΑΙ ΛΙΛΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΥ ΕΠΙΒΛΕΠΟΝΤΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ ΙΠ. ΠΟΛΕΜΗ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΚΑΙ ΕΦΗΜΕΡΕΥΟΝΤΟΣ ΙΠΠΟΚΡΑΤΟΥΣ Ι. ΠΟΛΕΜΗ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ 1966. Το 1966 ως έτος ανέγερσης γράφτηκε κατά λάθος στην πινακίδα. Το σωστό ήταν 1996.
Αναρωτιέμαι αν αυτό δεν είναι ασέβεια προς τους αείμνηστους ιερείς, αλλά και προς την μνήμη του καπετάν-Λευτέρη τότε τι είναι; Αναρωτιέμαι αν αυτό δεν είναι ασέβεια και προς τους δωρητές του οικοπέδου τότε τι είναι;
Η πρώτη μου σκέψη ήταν να ενημερωθεί ο Μητροπολίτης Σύρου Δωρόθεος, όπως κι έγινε. Όλο το χωριό αναμένει τις δέουσες ενέργειες για την απομάκρυνση της και την επαναφορά του Ναού στην πρότερη κατάσταση.
Γ.Δ.
Οταν χανεται το σεβας εκλειπουν κα οι δικαιολογιες ! ! Ζουμε σε ενα χωριο μισοπεθαμενο διοτι οι κατεχοντες κληρονομοι αγαπουν τα ερειπια και τα λουκετακαι τσιγγουνευονται να αγορασουν μια ευτελη σκουπα για να καθαρισουν τα πεντε σκαλοπατια που τους αναλογουν εμπρος απο το σπιτι τους και δωσαμε – εμεις οι ιθαγενεις του χεμωνα – και δινομε αγωνα για να λειτουργει το μοναδικο καφενειο των Αποικιων.