Η χειμερινή καθημερινότητα σε Άνδρο και Σύρο: Μια εκπαιδευτικός περιγράφει…
(ΣΗΜΕΙΩΜΑ: Ο αναγνώστης Π.Ρ. έστειλε ένα καλογραμμένο ρεπορτάζ του Θεσσαλονικιού ιστότοπου Parallaxi, της νεαρής δημοσιογράφου Μυρτώ Τούλα. Το ρεπορτάζ περιλαμβάνει την αφήγηση νέας εκπαιδευτικού, που υπηρέτησε από έναν χρόνο στη Σύρο και στην Άνδρο. Η κοπέλα περιγράφει την ζωή τον χειμώνα στα δύο νησιά. Μια εντελώς διαφορετική εμπειρία. Η χειμερινή ζωή δύο νησιών δεν έχει τίποτα το κοινό. Άλλη η χειμερινή ζωή της Ερμούπολης, μιας πόλης κοντά 30.000 κατοίκων και άλλη της Άνδρου των τεσσάρων οικισμών και των μόλις 7.000 κατοίκων στο σύνολο της. Διαβάστε τη, έχει ενδιαφέρον η σύγκριση – ΕΝ ΑΝΔΡΩ).
H Mαίρη Καρακότα είναι αναπληρώτρια εκπαιδευτικός, τον περασμένο χρόνο πέρασε τον χειμώνα στην Σύρο και φέτος μένει στην Άνδρο, περιγράφει λοιπόν την ζωή της στο νησί λίγο πριν αρχίσει η τουριστική σεζόν:
“Αρμενίζω θα πει ταξιδεύω με ανοιχτά πανιά, πλέω (κυριολεκτικά) και ονειρεύομαι, αφαιρούμαι (μεταφορικά). Μπορεί να μην πλέω συχνά στη θάλασσα που έχω κοντά μου αλλά σίγουρα ονειρεύομαι πολύ και αφαιρούμαι ακόμη πιο πολύ μιας και έχω μια κάποια διάσπαση προσοχής. Αυτά είναι δύο πολύ βασικά μου χαρακτηριστικά. Άλλα δύο βασικά είναι πως με λένε Μαίρη και είμαι αναπληρώτρια εκπαιδευτικός στην Άνδρο.
Δουλεύοντας ως αναπληρώτρια εκπαιδευτικός στη Σύρο και την Άνδρο μπορώ να πω πως έχω βιώσει δύο αρκετά διαφορετικές πραγματικότητες νησιωτικής ζωής. Η Σύρος είναι ένα νησί που συνδυάζει τα καλά της πόλης με τα καλά του νησιού. Μπορώ να πω πως δεν μου έλειψε τίποτα και πως η εύκολη και γρήγορη πρόσβαση στο κέντρο της Ερμούπολης αλλά και ο ζωντανός παλμός του νησιού με έκανε να είμαι συνέχεια παρούσα σε θέατρα, συναυλίες, προβολές, δράσεις, εκδρομές. Ολόκληρο το νησί είναι σαν ένα πάλκο γεμάτο μουσικές και οι πιο όμορφες για εμένα στιγμές, ήταν αυτές γύρω από τα τραγούδια της παρέας και τους ταλαντούχους και μη μουσικούς.
Στην Άνδρο όπου κατοικώ τώρα, τα πράγματα είναι αρκετά διαφορετικά, καθώς τον χειμώνα η Χώρα κάπως ερημώνει και τα μαγαζιά και οι επιλογές για ψυχαγωγία είναι περιορισμένες. Το γεγονός αυτό με έκανε να αντιληφθώ πως όταν ένας τόπος δεν σου προσφέρει κάποια πράγματα που θέλεις, ίσως να αποτελεί μια ευκαιρία για να δημιουργήσεις κάτι δικό σου. Να αξιοποιήσεις τα ταλέντα σου, τα ενδιαφέροντά σου, το πάθος σου και να φτιάξεις κάτι από την αρχή. Με αυτό τον τρόπο δίνεις εσύ τη ζωή που λείπει από το νησί.
Εγώ προσωπικά αξιοποίησα τον ελεύθερο μου χρόνο δημιουργώντας μία λέσχη ανάγνωσης παιδικού βιβλίου και συντονίζοντας δράσεις για βάψιμο σχολικών αυλών και εκπαιδευτικά προγράμματα. Άλλοι έχουν δημιουργήσει λέσχες κινηματογράφου με εβδομαδιαίες δωρεάν προβολές για τους κατοίκους και άλλοι οργανώνουν πεζοπορίες. Μπορείς πάντα να αξιοποιήσεις την εύκολη πρόσβαση στη φύση, πηγαίνοντας για περπάτημα, τρέξιμο, κολύμπι. Ο καθαρός αέρας και οι τριγύρω εικόνες είναι μεγάλο κίνητρο για κάποιον που θέλει να βάλει τη γυμναστική στο πρόγραμμά του.
Δυστυχώς πολλές δεκαετίες πίσω κάποιος προσπάθησε να κάνει τη Χώρα της Άνδρου Ερμούπολη, όμως αντιλήφθηκε τι μισάνθρωπα ζουλαπια είναι οι Ανδριώτες και αποφάσισε να πάρει τις ιδέες του και να πάει στη Σύρο… Τώρα η Σύρος είναι καβάλα σε άγριο άλογο και εμείς σε ποδήλατο χωρίς σέλα και ροδες…
Η Ανδρος υποβαθμίζεται από τότε που σταμάτησε η ακτοπλοική σύνδεση της με την πρωτεύουσα των Κυκλάδων.
Η Σύρος αντικαταστάθηκε από την Μύκονο(!) την δεκαετία του ’80 σταδιακά σε όλα τα δρομολόγια.
Αυτό μόνο αρνητικά αποτελέσματα έφερε στην Άνδρο (πρόσβαση στις υπηρεσίες, τουρισμός, καλιτεχνικά, ανταλλαγή τοπικών προιόντων, κλπ).
Τώρα το έχουν όλοι καταλάβει.
Σωστά, όπως γνωρίζουν οι λίγο παλαιώτεροι η γραμμή μας ήταν Ραφήνα-Άνδρος-Σύρος-Τήνος ή Ραφήνα-Άνδρος-Τήνος μόνο. Μύκονος δεν υπήρχε, αυτό άρχησε με τα Χρυσή Άμμος, όπως καί το Ραφήνα-Πάρος-Νάξος. Χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία όλα αυτά, με αποτέλεσμα τα βαπόρια αυτά να φύγουν και να πάνε στις γραμμές Ελλάδα-Ιταλία, μετά κάποια να ξαναγυρίσουν γιά λίγο καί τελικά να φύγουν οριστικά. Το Πηνελόπη τα πρώτα χρόνια πήγαινε κάποιες ημέρες καί Σύρο (1΄30 έκανε κατευθείαν έκανε από το Γαύριο).