ΑΠΟΦΑΣΗ ΕΦΕΤΕΙΟΥ: Χωρίς κεραίες κινητής τηλεφωνίας οι ζώνες ορνιθοπανίδας και οικολογίας στα νησιά!
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ – ΝΟΤΙΟΑΝΑΤΟΛΙΚΑ
Μια απόφαση που δεν περνά απαρατήρητη – ούτε από την τηλεπικοινωνιακή αγορά, ούτε από τους υπερασπιστές του περιβάλλοντος – εξέδωσε το Διοικητικό Εφετείο Αθηνών. Με τη ρητή αναφορά ότι η κατασκευή κεραίας κινητής τηλεφωνίας απειλεί σοβαρά ένα προστατευόμενο οικοσύστημα, το Εφετείο ανέστειλε την εγκατάσταση του έργου στον Όρμο Ξύλα της Κέας (πολύ κοντά στην παραθεριστική περιοχή Μελισσάκι), εντός Καταφυγίου Άγριας Ζωής.
Πρόκειται για απόφαση-προηγούμενο, καθώς δεν περιορίζεται σε νομικούς τύπους ή πολεοδομικές παραβάσεις, αλλά θέτει στο επίκεντρο της κρίσης της την ίδια την περιβαλλοντική απειλή που συνιστούν τέτοιου είδους υποδομές όταν τοποθετούνται χωρίς επιστημονική αξιολόγηση σε ευαίσθητες περιοχές.
Η υπόθεση αφορά τηλεπικοινωνιακή εγκατάσταση ύψους 64,5 μέτρων – μια κεραία κινητής τηλεφωνίας με δυνατότητα εκπομπής ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας σε μεγάλη ακτίνα. Η ΕΕΤΤ είχε εγκρίνει την εγκατάσταση χωρίς να συνεκτιμήσει ότι η τοποθεσία βρίσκεται εντός ζώνης προστασίας, με πλούσια ορνιθοπανίδα, μικροοικοσυστήματα και άμεση γειτνίαση με αρχαιολογικό χώρο.
Το Δικαστήριο δεν αρκέστηκε στο αν η διαδικασία ήταν τυπικά σύννομη. Πήγε βαθύτερα: αξιολόγησε τους κινδύνους για τη φύση και την άγρια ζωή, μνημονεύοντας ρητά ότι η μη αναστρέψιμη αλλοίωση του τοπίου και των πληθυσμών άγριας πανίδας είναι υπαρκτός και σοβαρός κίνδυνος. Η απόφαση αναγνωρίζει κάτι που σπάνια ενσωματώνεται σε διοικητικές κρίσεις για τεχνολογικές υποδομές: ότι η φύση έχει λόγο – και ότι αυτός ο λόγος πρέπει να ακούγεται. Τα Καταφύγια Άγριας Ζωής δεν είναι απλώς «δασικές εκτάσεις» ή «ζώνες πρασίνου», αλλά χώροι βιοποικιλότητας που υπόκεινται σε αυστηρή προστασία βάσει εθνικού και ευρωπαϊκού δικαίου.
Και το πιο σημαντικό: η δικαιοσύνη επισημαίνει ότι δεν εξετάστηκαν οι επιπτώσεις της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας στην άγρια πανίδα – γεγονός που ανοίγει τον δρόμο για επανεξέταση της περιβαλλοντικής πολιτικής γύρω από τις τηλεπικοινωνιακές εγκαταστάσεις.
Η δικαστική απόφαση δεν αφορά μόνο τους κατοίκους και το τοπίο της Κέας. Θέτει ένα ευρύτερο πλαίσιο: αναγνωρίζει θεσμικά ότι οι κεραίες κινητής τηλεφωνίας δεν είναι «ουδέτερες» κατασκευές, αλλά παρεμβάσεις που οφείλουν να αξιολογούνται για το οικολογικό και οπτικό τους αποτύπωμα. Οι απαντήσεις πλέον δεν μπορούν να είναι τυπικές. Το προηγούμενο που δημιουργείται είναι σαφές: η τεχνολογική ανάπτυξη οφείλει να σέβεται το περιβάλλον – και εκεί όπου το δημόσιο συμφέρον της φύσης δεν έχει αξιολογηθεί σωστά, η Δικαιοσύνη μπορεί και οφείλει να παρεμβαίνει.