ΕΠΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΣΤΑ ΥΨΗΛΟΥ ή απλές σκέψεις για πολεοδομικούς σχεδιασμούς σε μικρούς οικισμούς…

 

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

”ΚΟΙΜΗΘΗΚΑΝ ΜΕ ΟΙΚΟΠΕΔΑ ΚΑΙ ΞΥΠΝΗΣΑΝ ΜΕ ΧΩΡΑΦΙΑ”, έτσι αισθάνεται η πλειονότητα των ιδιοκτητών σε οικισμούς κάτω των 2.000 κατοίκων μετά την ασάφεια που επικρατεί μέχρι να εκδοθούν τα Π.Δ. που θα ξεκαθαρίσουν το καθεστώς δόμησης σε αυτούς τους οικισμούς. ΜΗΠΩΣ ΟΜΩΣ ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΤΟΥΣ ΑΝΔΡΙΩΤΕΣ-ΙΔΙΟΚΤΗΤΕΣ ΣΕ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΥΣ
ΟΙΚΙΣΜΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΧΡΥΣΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ;

Πολεοδόμοι, Πολιτικοί Μηχανικοί και Τοπική Αυτοδιοίκηση πρέπει να εξετάσουν σοβαρά στη παρούσα φάση , πέρα από το πότε και ποιος χτίζει και ΠΟΤΕ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΑ Η ΧΑΡΑΞΗ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΔΡΟΜΟΥ ΣΕ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ ΟΙΚΙΣΜΟ.

Το πρώτο που πρέπει να καθορίζει ένας πολεοδομικός σχεδιασμός είναι η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΟΙΚΙΣΜΟΥ. Υπέροχο, αποτελεσματικό, πανέμορφο και πρωτοποριακό για την εποχή του το δίκτυο μονοπατιών που έφτιαξε ο βενετός άρχοντας Μαρίνος Δάνδολος και οι μετά από αυτόν αιώνες πριν. Όμως τώρα εξυπηρετεί (;;;) τις ανάγκες του σύγχρονου κατοίκου, του επισκέπτη, του παραθεριστή ή ακόμη και Βουδιστή μοναχού, που θέλει να απομονωθεί σε κάποιο από τα χωριά της Άνδρου ;;;

Έχετε προσπαθήσει να μεταφέρετε ένα καρπούζι ή μία εξάδα νερά από την Χώρα κατακαλόκαιρο σε 160 κακοτράχαλα σκαλιά από την πάνω Δημοσιά ή 75 σκαλιά από την κάτω Δημοσία ; Δεν συζητώ την πρόσβαση ασθενοφόρου, πυροσβεστικής αντλίας ,απομάκρυνση καύσιμης ύλης, που μας υποχρεώνει η Πολιτεία, ή με την ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΩΝ !!!

Για αυτό πριν ασχοληθούμε με το ποιος χτίζει ή ανακαινίζει ας δούμε την πρόσβαση στη περιουσία μας ( σ.σ. αν και περιουσία θεωρείται ότι έχει αξία )…

Για όσους θέλουν εναλλακτικούς τρόπους να τους θυμίσω ότι το επάγγελμα του αγωγιάτη στην Άνδρο άρχισε να χάνεται από τις αρχές της δεκαετίας του 90…

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΘΩΜΑΚΟΣ
επιμένοντας στα Υψηλού…..