“ΕΦΥΓΕ” η ΛΙΛΑ ΠΟΛΕΜΗ. Άδειασαν τα Γυάλια…

“Έφυγε” η Λίλα Πολέμη. Άδειασαν τα Γυάλια. Έμεινα απόψε να κοιτώ το καλοκαιρινό μπουρίνι από το μπαλκόνι μου. Στο βάθος η βρεγμένη Χώρα. Η φίλη μου η Λίλα δεν υπάρχει πια. Το νέο μου το είπε στο τηλέφωνο ο Γιώργος Γιαννίκος. Ξάδελφός της και φίλος μου. Ήταν απόψε με την καλοκαιρινή βροχή στο γλυκύτατο μαγαζί της στα Γυάλια. Εκεί που άπλωσε τα τελευταία χρόνια της ζωής της με τον καπετάν Κωνσταντή, τον άντρα της και τον Νικολό το γιό της. Εκεί γνωρίσαμε και τον άλλο της γιό, τον Δημήτρη…

Με την Λίλα Πολέμη γίναμε φίλοι σιγά-σιγά. Ξεκίνησα να την αποκαλώ κυρία Λίλα ή κυρά Λίλα. Κατέληξα στο Λίλα. Μια διαδρομή η ζωή και τα ονόματα. Στα Γυάλια την γνώρισα και γίναμε φίλοι εδώ και χρόνια. Εκεί φάγαμε, εκεί γλεντήσαμε, εκεί κάναμε παρέα, τα είπαμε και τα ξαναείπαμε. Μέχρι εφέτος την άνοιξη, που αρρώστησε. Και δεν την ξανάδα. Από το μαγαζί στο σπίτι, στο νοσοκομείο. Και τέλος.

Θα θυμάμαι πάντα την έγνοια της. Για την γυναίκα, τα παιδιά, τους φίλους, τους συγγενείς, τους γείτονες.  Για τους ανθρώπους της. Θα θυμάμαι την κατανόηση της. Την καλοσύνη της. Την προθυμία της. Την γεναιοδωρία της. Την παρέα της. Μέχρι απόψε, που έτσι απλά η Λίλα έφυγε. «Μια ροπή καὶ ταῦτα πάντα θάνατος διαδέχεται». Λίγο να γύρει η ζυγαριά. Η μεταφορική έννοια της ροπής, ως “στιγμιαίας κλίσης της ζυγαριάς”. Μια μεταφορά αντλημένη από την εβραϊκή ποιητική παράδοση, την οποία αναδεικνύει ποιητικότατα και ο Ιωάννης Δαμασκηνός…

ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΜΠΑΣΑΝΤΗΣ