Πρωτοβρόχια στην Άνδρο…

Γράφει ο Δημήτρης Χαζάπης

Δευτέρα πρωί 12/11 έριξε για περίπου μισή ώρα μια καλή βροχή αρκετή για να ξεπλύνει τη σκόνη από τα φυτά. Λίγη όμως για να δροσίσει τη γη πού την έχει τόσο ανάγκη.  Σχεδόν μέσα Οκτωβρίου κι έφτασαν τα πρωτοβρόχια.

Πρωτοβρόχια λοιπόν κι ήρθαν στο μυαλό μου εικόνες και θύμησες των παιδικών μου χρόνων και πέρασαν σαν όνειρο από τις σκέψεις μου. Θυμάμαι κάποτε πως ήταν στις αρχές Σεπτεμβρίου που ξεκίναγαν τα πρωτοβρόχια. Τότε με τον πατέρα μου ζεύαμε το μουλάρι μας κι όταν είχε βρέξει αρκετά, ώστε να μαλακώσει η γη, πηγαίναμε  κι οργώναμε τα χωράφια για να έχουμε εμείς και τα ζωντανά φαγητό.

 Σήμερα μπορεί αυτού του είδους οι εργασίες να θεωρηθούν από κάποιους και κακοποίηση των ζώων. Γιατί τσιγκλάμε το μουλάρι για να προχωρήσει στον λασπωμένο αγρό. Τώρα κάποιοι αυτό θα το έλεγαν και κακοποίηση, τότε όμως ήταν βιοπορισμός, για να έχουμε αξιοπρεπή διαβίωση εμείς και τα ζώα.

Αλλά μια και άρχισα με τις κοινωνικές διαφορές του τότε και του τώρα  ας αναφερθώ και στην αλλαγή του κλίματος, που μαζί με την αλλαγή του τρόπου ζωής μοιάζει πια σα να έχει πάψει να υπάρχει φθινόπωρο, με αποτέλεσμα να έχουν αλλάξει τα πάντα στον τρόπο διαβίωσης .

Σήμερα μαζί με την αλλαγή του φθινοπώρου έχουν εκλείψει και οι καλλιέργειες. Κοιτώ τον κάμπο και έχουν χαθεί οι λεμονιές. Έχει μείνει λιγότερο από το ένα τρίτο από τις καλλιέργειες των εσπεριδοειδών που υπήρχαν. Ο κόσμος στο νησί έχει αλλάξει ζωή κι έχει αναγκαστικά εγκαταλείψει την γη. Η αγροτική παραγωγή δεν είναι πια ούτε θελκτική ούτε και συμφέρουσα.

 Όλα αυτά με αφορμή την σημερινή βροχή, που ήταν μόνο και μόνο για να κάτσει η σκόνη τόσο στα ξερά χόρτα όσο και για να ξεσκονίσει το μυαλό μου που γυρνά στα χρόνια πού ζήσαμε, όσοι μεγαλώσαμε εκείνες τις τόσο διαφορετικές εποχές.

Καλό φθινόπωρο σε όλους