Η “παγκόσμια ημέρα της γυναίκας” στο Κόρθι
Της Αριάνας Μασέλου
Υπάρχουν χίλιοι λόγοι για να βρισκόμαστε οι άνθρωποι μεταξύ μας και να επικοινωνούμε δημιουργικά! Τι ποιό όμορφο όμως να υπάρχει μία αφορμή, μια Παγκόσμια Ημέρα αφιερωμένη στη Γυναίκα και μία προβολή ενός ντοκιμαντέρ ένα βροχερό απόγευμα. Να συναντηθούμε στο ζεστά λιτό χώρο της ΑΝΔΡΟΣ ΚΟΙΝΣΕΠ στο Κόρθι> Μια δράση που πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με το Σύλλογο Γυναικών Κορθίου και τον Συνεταιρισμό Γυναικών Κορθίου «Αγρομέλισσα».
Υπάρχουν πολλά για να γιορτάσουν οι γυναίκες την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας: τα δικαιώματα τους έχουν αυξηθεί στην πολιτική ατζέντα τις δύο τελευταίες δεκαετίες, πολλές χώρες έχουν σημειώσει σημαντική πρόοδο στην εξάλειψη της ανισότητας των φύλων, ενώ παράλληλα λαμβάνονται αξιόλογες πρωτοβουλίες για την εξασφάλιση της μεγαλύτερης εκπροσώπησης των γυναικών στα διοικητικά συμβούλια. Η 8η Μαρτίου είναι μία ημέρα υπενθύμισης της προόδου αυτής, καθώς επίσης και των αναρίθμητων παραδειγμάτων κουράγιου και θάρρους που στέλνουν καθημερινά απλές γυναίκες στις χώρες τους.
Το μήνυμα του ΟΗΕ για τη φετινή Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας είναι «η παιδεία και η χειραφέτηση των γυναικών». Το όραμα ενός κόσμου όπου κάθε γυναίκα και κάθε κορίτσι θα μπορεί να κάνει τις επιλογές του, να συμμετέχει στην ενεργό πολιτική δράση, να έχει πρόσβαση σε κάθε βαθμίδα της εκπαίδευσης, να έχει εισόδημα και να ζει σε κοινωνίες χωρίς βία και διακρίσεις, όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση του ΟΗΕ.
Σε αυτό το πλαίσιο της σημασίας της παιδείας κινήθηκε και η ταινία που είδαμε χθες στο Κόρθι, με το κοινό (περίπου 25 άτομα, γυναίκες και άνδρες από όλο το νησί) να την υποδέχεται με ενθουσιασμό και συγκίνηση, συνεχίζοντας και μετά το τέλος της προβολής την όμορφη κουβέντα μας γύρω από αυτήν την ξεχωριστή ταινία. Ξεχωριστή για πολλούς λόγους αφού είναι ένα φιλμ φτιαγμένο από μια Ελληνίδα που έφτασε ως το μακρινό Πακιστάν για να αφηγηθεί τη δύσκολη ζωή των γυναικών της φυλής των Καλάσα αλλά και γιατί η διαδικασία της δημιουργίας του φιλμ πέρασε μέσα από ένα σωρό δυσκολίες μέχρι να ολοκληρωθεί.
Η σκηνοθέτης Αννέτα Παπαθανασίου και η παραγωγός Φωτεινή Οικονομούπουλου μας παραχώρησαν δωρεάν -στο πλαίσιο του εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας για την Γυναίκα- το ντοκιμαντέρ «Οι νύμφες του Hindu Kush». Μια ταινία για τις δυνατές και ελεύθερες γυναίκες της αρχαίας φυλής των Καλάσα που ζουν στις κοιλάδες του Ινδικού Καύκασου στο Πακιστάν και θεωρούν ότι είναι απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου .
Οι γυναίκες Καλάσα είναι δυνατές, αξιαγάπητες και παραδόξως ελεύθερες και προσπαθούν να διατηρήσουν τον ιδιαίτερο πολιτισμό τους μέσα από αντίξοες συνθήκες. Το μόνο που ζητούν είναι να μορφωθούν και η μόνη βοήθεια που έχουν είναι από τον Έλληνα εκπαιδευτικό-ακτιβιστή Θανάση Λερούνη που έχει αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής του, βοηθώντας την φυλή από το 1995 έως και σήμερα, προσφέροντας πολύτιμη βοήθεια σε θέματα εκπαίδευσης και υποδομών. Ο Λερούνης απασχόλησε, όχι μόνο τους Έλληνες, αλλά και την παγκόσμια κοινότητα, όταν απήχθη από τους Ταλιμπάν τον Σεπτεμβριο του 2009 και έμεινε αιχμάλωτος για σχεδόν επτά μήνες. Το γεγονός, βέβαια, ότι απελευθερώθηκε, λέει πολλά για την εκτίμηση που τρέφουν στο πρόσωπό του οι ντόπιοι.
Εύχομαι να συνεχιστούν οι προβολές γιατί είναι ένας καλός λόγος για να βγούμε από τα σπίτια μας και να επικοινωνήσουμε αλλά και γιατί ο κινηματογράφος έχει μια πολυεπίπεδη σχέση με την κοινωνία της οποίας αποτελεί ενεργό παράγοντα….
Ραντεβού για Σινεμά λοιπόν!
Σημ.: Το κείμενο της Αριάνας Μασέλου γράφτηκε με αφορμή προβολή ντοκιμαντέρ της ΚΟΙΝΣΕΠ στον Όρμο Κορθίου για την παγκόσμια ημέρα της γυναίκας (8 Μαρτίου). Η Αριάνα είναι η ιδρύτρια του Trekking Andros και διαθέτει μακρά θητεία στην βιομηχανία του κινηματογράφου.
Ευχαριστούμε θερμά για τη συμμετοχή, την υποστήριξη και τη συνεργατική διάθεση, την Αριάνα Μασέλου, καθώς επίσης το Σύλλογο Γυναικών Κορθίου και το Συνεταιρισμό Γυναικών Κορθίου “η Αγρομέλισσα” και κάθε άνθρωπο που μας τίμησε χθες με την παρουσία του.
Είναι όμορφο να αναζητούμε αφορμές για να έρθουμε κοντά, να προβληματιστούμε και να διαμορφώσουμε συνθήκες για θετικές δράσεις. Να κάνουμε δηλαδή αυτό που λέει ο Ρίτσος:
Κι έτσι που να χαμογελάνε οι άλλοι
και να λένε:
“Τέτοια ποιήματα
σου φτιάχνω εκατό την ώρα”.
Αυτό θέλουμε κι εμείς.
Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε
για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου,
απ’ τον κόσμο.
Εμείς τραγουδάμε
για να σμίξουμε τον κόσμο.