Καλοκαίρι στο Κόρθι…
Του Διαμαντή Μπασαντή Αργάμιση και βάλε στον πεζόδρομο του Όρμου Αν υπάρχει ένα μέρος στην Άνδρο που είναι η χαρά των παιδιών αυτό είναι το Κόρθι. Συγκεκριμένα ο Όρμος Κορθίου. Ο μικρός πεζόδρομος του φαντάζει ένας τεράστιος παιδικός διάδρομος για ποδηλατοδρομίες. Και η κατάληξη του, η πλατεία μπροστά στο σχολείο, ένας ατέλειωτος παιδότοπος. Βλέπετε οι… Continue reading Καλοκαίρι στο Κόρθι…
Τα διαφορετικά πρόσωπα ενός νησιού…
Του Διαμαντή Μπασαντή Άνδρος δεν είναι μόνο η Χώρα. Άνδρος είναι και το Γαύριο και το Κόρθι. Άνδρος είναι και τα ξεχασμένα χωριά που αυτές τις μέρες έχουν την τιμητική τους με τα τοπικά πανηγύρια. Γίνονται λοιπόν και αλλού εκδηλώσεις. Και θα έπρεπε να επαναλαμβάνονται μερικές και σε άλλα μέρη. Μιλώ εδώ με την εμπειρία… Continue reading Τα διαφορετικά πρόσωπα ενός νησιού…
Ο Ricky, ο καθαριστής
Του καπετάν Δημήτρη Ασλάνογλου Χώρα Άνδρου Κωνσταντινούπολη – πίνακας Χ. Αθανασιάδη, έκθεση Κυδωνιέως Δεν πέρασαν πολλές μέρες από την τελευταία φορά, που είχαμε ταξιδέψει στο Βόσπορο. Όμως κάθε φορά, μοιάζει σαν νάναι πρώτη φορά. Είναι γιατί ποτέ δεν χορταίνεις, ν’ αρμενίζεις τη ματιά σου στο τρούλο της Αγιάς Σοφιάς. Και ποτέ δεν κουράζεσαι με το… Continue reading Ο Ricky, ο καθαριστής
Το τελευταίο ρεμέτζο (βίντεο)
Του Διαμαντή Μπασαντή “Με τα χρόνια καράβια, άνθρωποι και λιμάνια δένονται περίεργα… Κάθε πλοίο έχει τη δική του προσωπικότητα. Του τη δίνουν οι άνθρωποι του. Με τα χρόνια πλοία, πληρώματα και νησιά δένονται μεταξύ τους και αποκτούν μια παράξενη οικειότητ Το τελευταίο ρεμέτζο (βίντεο)α. Και με τον καιρό νοιώθουμε πια τους ανθρώπους των καραβιών δικούς… Continue reading Το τελευταίο ρεμέτζο (βίντεο)
“Το τέλος του ταξιδιού” και “Οι δικοί μας άνθρωποι”. Δύο κείμενα για καράβια που αγαπήσαμε…
(α) Από το αρχείο του Εν Άνδρω. Πρώτη δημοσίευση 20/6/2014. Το τέλος του ταξιδιού Του Διαμ. Μπασαντή Η φωτογραφία δείχνει το πλοίο “Πηνελόπη Α.” να φεύγει με ρυμουλκό από το λιμάνι της Ραφήνας. Ήταν δεμένο και ξεχασμένο εννέα ολόκληρους μήνες στην άκρη του. Κάθε φορά που έφτανα εκεί και το έβλεπα με κυρίευε θλίψη. Πόσα… Continue reading “Το τέλος του ταξιδιού” και “Οι δικοί μας άνθρωποι”. Δύο κείμενα για καράβια που αγαπήσαμε…
Πως δεν φούνταρε το πλοίο στο …Γαύριο!…
Του Διαμαντή Μπασαντή Το Aqua Jewel αναχωρεί από το Γαύριο – Τι μου λες εμένα για φουρτούνες στα πέλαγα; Έχουν δει φουρτούνα στο Γαύριο; Μουρμουρίζει ο καπετάν Τάσος… Κουβεντιάζω στη γέφυρα του SuperFerry ΙΙ με τον καπετάν Τάσο Τρέσσο μια παλιά τρελή περιπέτεια μας με το “Aqua” στο Γαύριο και γελάμε. Νυχτερινή πλεύση για Ραφήνα… Continue reading Πως δεν φούνταρε το πλοίο στο …Γαύριο!…
Τα λιμάνια της ζωής μου
Γιώργος Ρούβαλης Ναύπλιο (Ο Γιώργος Ρούβαλης ήταν καθηγητής Ιστορίας στο Μεξικό, στέλεχος της Κομισιόν στις Βρυξέλες και σήμερα μεταφραστής λογοτεχνίας από τα ισπανικά. Διαβάζοντας μας παρακινήθηκς κι έστειλε τις δικές του διαδρομές στα λιμάνια του κόσμου. Να που δεν φτάνουν σε λιμάνια μόνο οι ναυτικοί, αλλά και οι καθηγητές Ιστορίας με ενδιαφέροντα αποτελέσματα όπως θα… Continue reading Τα λιμάνια της ζωής μου
Μέχρι το πλοίο…
Του Διαμαντή Μπασαντή Με το που φτάνεις στο καταπέλτη έφτασες… Παράξενο, με το που μπαίνω στο Superferry, στη Ραφήνα, είμαι στην Άνδρο. Ή, μάλλον δεν είναι παράξενο, γιατί σε υποδέχονται στον καταπέλτη ο Θανάσης, από την Κατάκοιλο (ρε τι έπαθα είχα γράψει από Γαύριο και με περίμενε στο καταπέλτη) και ο Παλαιοκρασσάς, από τις Στενιές.… Continue reading Μέχρι το πλοίο…
Η ψυχή των καραβιών
Του Διαμαντή Μπασαντή Παροπλισμένα καράβια στην Κυνοσούρα. Πίνακας του ανδριώτη ζωγράφου Μ. Τζανουλίνου Έτσι έζησα. Ανάμεσα σε καράβια που έφευγαν κι επέστρεφαν κουβαλώντας μνήμες, φωτεινές και πολύχρωμες και εικόνες, ξεφτισμένες κι ασπρόμαυρες. Ανάμεσα τους ξεχωρίζω κάποιες στιγμές: λίγο θαμπές από τον χρόνο και την απόσταση.
Σπουδή στο πρωτογενές πλεόνασμα
Του Διαμαντή Μπασαντή Ζήτω το πρωτογενές πλεόνασμα! Αυτό αναφωνούν Βερολίνο και Βρυξέλες! Αυτό αναφωνεί η ελληνική κυβέρνηση! Αυτό αναφωνούν και τα ελληνικά ΜΜΕ. Βέβαια κάποιοι αιρετικοί λένε να περιμένουμε ως τις εκλογές πριν πετάξουμε την σκούφια μας. Αλλά εμείς κάργα ευρωπαϊστές ακούμε μόνο Ντόυτσε Βέλλε, όπως παλιά!