ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΓΙΑ ΜΑΘΗΤΕΣ: Ζωντανε...
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ-ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΓΙΑ ΜΑΘΗΤΕΣ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ
World Music: όταν η ελληνική μ...
Πρωινό του Σεπτέμβρη. Αξημέρωτα. Έξω φυσούσε. Καθώς έφτιαχνα καφέ θυμήθηκα το ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη «Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου». Με αυτή την λυρική προδιάθεση και με την μελωδία του Μίκη από το Σέρπικο - με τον Αλ Πατσίνο - άνοιξα το μέηλ που είχε στείλει ο φίλος και μουσικός δάσκαλος Άγγελος Σφακιανάκης από τα Ρέματα της Άνδρου. Κι έμεινα έκπληκτος. Ήμουν μπροστά σε ένα είδος της μουσικής, που δεν γνώριζα κι αποκαλείται διεθνώς «World Music»! Ή, επί το ελληνικότερο «Μουσική του Κόσμου»!!!
Τα αδιακόσμητα πιθάρια των Κυκ...
Προσπερνώντας κονάκι και ξωκλήσι στο μονοπάτι. Στο βάθος αριστερά η Ζαγορά. Το τηλέφωνο από παλιό συμφοιτητή με βρήκε καθιστό απέναντι από την θάλασσα στο Νειμποριό. Ήταν ο Νίκος, συμφοιτητής στο Οικονομικό της Νομικής Αθηνών, που έκανε καριέρα ως φωτογράφος σε αθηναϊκά περιοδικά. Με ρωτούσε αν μπορούσα να βοηθήσω την κόρη του, που έκανε ολοκλήρωσε ένα μήνα ανασκαφές στο Εξώμβουργο της Τήνου. Ερχόταν να δει την αρχαία Ζαγορά της Άνδρου, που ήταν της αντίστοιχης περιόδου με αυτά που ανέσκαπτε στην Τήνο. Είπα με χαρά το ναι και σε 10 λεπτά με πήρε η κόρη του. Θα έμενε Κάτω Άγιο Πέτρο και θα πήγαινε Σάββατο στη Χώρα να δει τις εκθέσεις και τα μουσεία. Την Κυριακή το πρωί κανονίσαμε να πάμε Ζαγορά. Κονάκι και αλωνάκι περασμένων αιώνων δίπλα στο μονοπάτι για την Ζαγορά. Μου μίλησε για το θέμα που είχε στο πτυχίο που τέλειωσε πέρσι: τα αδιακόσμητα πιθάρια. Δεν είχα ποτέ σκεφτεί τα αδιακόσμητα πιθάρια. Ήταν προφανώς αυτά της καθημερινής χρήσης. Ήταν αυτά που οι οικογένειες της αρχαιότητας έβαζαν τα είδη καθημερινής τροφής και τα σόδιαζαν στα κελάρια τους. Ήταν αυτά που δεν διακοσμήθηκαν ποτέ γιατί δεν ανήκαν σε βασιλείς. Ή, κι αν ανήκαν ήταν μόνο για αποθήκευση τροφών. Δεν ήταν σε περίοπτες θέσεις. Αποτύπωναν όμως την καθημερινότητα της ζωής και την τεχνολογία αποθήκευσης και συντήρησης τροφών όπως το στάρι, το λάδι, το κρασί, κλπ. Και από αυτά σήμερα οι αρχαιολόγοι αντλούν πληροφορίες για την τότε ζωή. Το σημείο εναπόθεσης μέσα σε κάθε σπίτι είχε λοιπόν μεγάλη σημασία. Και τέτοια σημεία υπήρχαν και στη Ζαγορά της Άνδρου. Κακοτράχαλο σε αρκετά σημεία το μονοπάτι. Ήταν μια πρόκληση η συζήτηση με τη νεαρή κοπέλα. Ήταν και μια πρόκληση το θέμα της. Ήταν μια πρόκληση το ανώμαλο σε πολλά σημεία μονοπάτι των 1800 μέτρων από το ξωκλήσι της Αγίας Τριάδας του Ζαγανιάρι μέχρι το οροπέδιο της Ζαγοράς. Ανταλλάξαμε εμπειρίες από την Αγγλία. Οι δικές μου προ 35ετίας! Της είπα πως χάθηκα την πρώτη φορά ψάχνοντας να βρω το γραφείο του ελληνιστή καθηγητή Πίτερ Μάκριτζ σε οδούς και πλατείες που άλλαζαν όνομα ξαφνικά... στη μέση του δρόμου!!! Οι δικές ήταν φετινές. Είδε κι έπαθε να βρει άκρη κι αυτή με δρόμους που άλλαζαν ξαφνικά όνομα και σε πλατείες που είχαν δύο ή τρία ονόματα! Οι Άγγλοι αντιμετωπίζουν το μπέρδεμα των άλλων πάντα με αυτοειρωνεία και χιούμορ! Συμπέρασμα: Η Αγγλία έχει ελάχιστα αλλάξει. Η Οξφόρδη καθόλου. Μερικές χώρες και τόποι ακολουθούν την παράδοση και δύσκολα αλλάζουν. Μόνο η επιστήμη είναι που τρέχει ασταμάτητα στα πανεπιστήμια τους. Σε όλα τα πεδία. Ακόμα και στην αρχαιολογία όπου πλέον μελετούν ενδελεχώς και τα αδιακόσμητα πιθάρια των αρχαίων... Διαμαντής Μπασαντής              
Ο Μίκης Θεοδωράκης στην Άνδρο!...
Ήταν Οκτώβριος του 1995. Ο Μίκης Θεοδωράκης ήρθε στην Άνδρο τότε προσκεκλημένος του Σάκη Τόδουλου και της Μίνας Πολέμη-Τόδουλου. Λάτρεις και οι δύο του Μίκη και της μουσικής του. Ο Σάκης μάλιστα υπήρξε πολύ στενός φίλος του επί δεκαετίες, όπως μας είχε εξομολογηθεί το 2016 στην Χώρα. Κάπως έτσι λοιπόν ο Μίκης βρέθηκε στην Άνδρο, από όπου και τα σπάνια φωτογραφικά στιγμιότυπα που δημοσιεύουμε σήμερα. 
Aνάμνηση από την δεκαετία του ...
Του Ι.Π. Άλκη       Ακούγοντας από το πρωί αγαπημένες μελωδίες να πλημυρίζουν το σπίτι μου, όλη την γειτονιά μου, αλλά και όλες τις πόλεις σ' όλη την Ελλάδα μου ήρθε oλοζώντανη  στην μνήμη μια εικόνα...       Την 10ετία του΄60, με τον συμφοιτητή και φίλο μου τον Σπύρο,  πηγαίναμε τακτικά σε συναυλίες στο θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, κάθε Δευτέρα βράδυ και πολύ συχνά σε περίπατους στην παλιά παραλία της Θεσσαλονίκης, στον Λευκό Πύργο .       Ένα απόγευμα βρεθήκαμε περπατώντας μπροστά στον Λευκό Πύργο και μου πρότεινε μια έκπληξη:  να πάμε σε μια δωρεάν υπαίθρια συναυλία που σίγουρα θα μου άρεσε. Ξεκινήσαμε με τα πόδια για το γήπεδο του «ΑΡΗ» στου Χαριλάου.  Στα μισά του δρόμου είχε απαγορευθεί η προσπέλαση αυτοκινήτων προς το γήπεδο, αλλά και των θεατών. Πολύ κόσμος έκανε πως έφευγε και μετά έπαιρνε ένα στενό και συνέχιζε.       Όταν φτάσαμε, αφού περάσαμε πολλά μπλόκα από βλοσυρούς εύσωμους άντρες, μπήκαμε στο γήπεδο. Είδαμε πως είχε κόσμο στην μισή μόνο κερκίδα, αυτή που ήταν προς τον δρόμο. Στις υπόλοιπες κερκίδες ήταν ακροβολισμένοι πολλοί "βλοσυροί εύσωμοι" άνδρες, οπότε κανείς δεν πλησίαζε . . .       Στο κέντρο του γηπέδου ήταν μια «εξέδρα» με παλέτες. Δεν υπήρχαν μεγαφωνικές εγκαταστάσεις. Όλο το γήπεδο ήταν άδειο. Στη εξέδρα στέκονταν 4 μουσικοί και ένας ψηλός.       Ρώτησα τον φίλο μου τι συμβαίνει και αυτός μου εξήγησε, ότι ήταν ένας μουσικός που έχουν απαγορευθεί τα τραγούδια του. Επιτρέπονταν μόνο σε κλειστούς χώρους.       Όταν άρχισε να παίζει μουσική και να τραγουδά ο "Μίκης" όπως τον αποκαλούσαν, όλοι οι παρευρισκόμενοι ακολούθησαν. Γνώριζαν και τα λόγια και την μουσική. Ήταν μουσική άλλοτε γλυκιά, άλλοτε επαναστατική κι άλλοτε ρυθμική.       Σε μια στιγμή ο φίλος μου με πλησίασε και μου ζήτησε να φύγουμε, γιατί οι βλοσυροί και εύσωμοι άντρες είχαν αρχίσει να πλησιάζουν. Και η συνέχεια θα ήταν στις κλούβες, που περίμεναν στα διπλανά στενά...       Πράγματι, δεν πρόλαβα να βγω από το γήπεδο, και από μέσα σταμάτησε η συναυλία και άρχισε ένας πανικός...       Αργότερα έμαθα ότι η συναυλία ήταν ενός μουσικού, που τον έλεγαν Μίκη Θεοδωράκη και τον λάτρευε η νεολαία... 2/9/2021  
ΜΝΗΜΗ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ 1925 - 20...
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΟΣ: ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΜΠΑΣΑΝΤΗΣ Επιτάφιος Γιάννη Ρίτσου σε μουσική Θεοδωράκη. Γρηγόρης Μπιθικώτσης - Μανώλης Χιώτης 1959.
Άνω Σύρος: καλοκαιρινές διαδρο...
Του ΔΙΑΜΑΝΤΗ ΜΠΑΣΑΝΤΗ Ήταν μια διαφορετική επίσκεψη στη Σύρο αυτή τη φορά. Το καλοκαίρι τέλειωνε. Ο χρόνος προχωρούσε προς το φθινόπωρο όταν λάβαμε την απόφαση, μαζί με την πρόκληση/πρόσκληση, για Τήνο και Σύρο. Από τις πολλές ενδιαφέρουσες επισκέψεις στη Σύρο είχαμε κρατήσει στη μνήμη τέσσερις. Με την οικογένεια σε έναν εντυπωσιακό γάμο το 2002 στον Άγιο Νικόλαο, με τον φίλο ευρωβουλευτή των Πρασίνων Νίκο Χρυσόγελο και με την επικεφαλής των Πρασίνων στο Ευρωκοινοβούλιο Ρεμπέκα Χαρμς σε συνέδριο το 2015, με την Αλεξάνδρα σε ακτοπλοϊκό συνέδριο το 2018 και με τον Οδυσσέα στην ορκωμοσία της νέας περιφερειακής αρχής το 2019.
Τήνος: στην πρωτοπορία των γρα...
Του ΔΙΑΜΑΝΤΗ ΜΠΑΣΑΝΤΗ Τον ποιητή και εκδότη Ντίνο Σιώτη τον γνώρισα το 1988 στη Νέα Υόρκη. Ήμουν Visiting Fellow στο διάσημο πανεπιστήμιο Princeton. Ολοκλήρωνα το διδακτορικό μου, αλλά συγχρόνως ήμουν και ανταποκριτής αθηναϊκής εφημερίδας στον ΟΗΕ. Ο Ντίνος ήταν τότε επικεφαλής του γραφείου τύπου της ελληνικής πρεσβείας στη Νέα Υόρκη. Είχε έρθει εκείνες τις μέρες ο τελευταίος ηγέτης της ΕΣΣΔ Μιχαήλ Γκορμπατσώφ για να μιλήσει στον ΟΗΕ. Ένα εκατομμύριο Νεοϋορκέζοι τον επευφημούσαν στους δρόμους. Όταν τέλειωσε την ιστορική ομιλία του στα Ηνωμένα Έθνη ο Ντίνος με προσκάλεσε στο γραφείο του να γράψω την ανταπόκριση. Έτσι ξεκίνησε μια γνωριμία που φτάνει μέχρι σήμερα περνώντας από δύο ηπείρους, δύο πόλεις και σήμερα από δύο διπλανά νησιά! 
ΣΤΟΑ ΤΩΝ ΑΘΑΝΑΤΩΝ: Ιστορίες πα...
Υπάρχει μια λιλιπούτεια ταβερνούλα με φρεσκομαγειρεμένο φαγητό και ψαράκι.  Την θυμόμαστε από προηγούμενη επίσκεψη στη Σύρο και ξαναπήγαμε. Την πρώτη φορά είμαστε βιαστικοί λόγω πλοίου. Αυτή την φορά είχαμε χρόνο εμείς και η κυρά-Γιωργία, ιδιοκτήτρια, μαγείρισσα και σερβιτόρα είχε διάθεση. Είχαμε λοιπόν μια γευστική και πολιτιστική συνάντηση.