Το ένδοξο ναρκαλιευτικό Άνδρος...
Του Δημήτρη  Σταυρόπουλου   Οι Ανδριώτες έχουν ένα παράπονο. Πιστεύουν ότι ποτέ μέχρι σήμερα το Πολεμικό Ναυτικό, δεν έδωσε το όνομα του νησιού-με πλούσια ναυτική ιστορία και παράδοση,- σε κάποιο πλοίο του Στόλου! Εν μέρει έχουν δίκιο, αφού τα ονόματα άλλων νησιών, κοσμούν εδώ και χρόνια τις πλώρες πολλών πολεμικών πλοίων. Κι όμως αυτό είναι λάθος…
Η άφιξη του Καποδίστρια κι ο ι...
Επιμέλεια αφιερώματος: Ι.Π. - Άλκης    Ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδος. Ο Καποδίστριας στην Ελλάδα O Καποδίστριας ξεκίνησε από τη Μάλτα στις 2 Ιανουαρίου 1828 με κατεύθυνση την Αίγινα, όπου και η έδρα τότε της Αντικυβερνητικής Επιτροπής.  Το πλοίο «Γουώρσπαϊτ»  όμως, που τον μετέφερε, εμποδίστηκε από αντίθετο άνεμο και στις 6 Ιανουαρίου 1828 κατέφυγε στον Αργολικό Κόλπο.
Η θρυλική υδροφόρα που ξεδίψασ...
Γράφει ο Δημήτρης  Σταυρόπουλος   Το Τριχωνίς στην Τυνησία κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Στην ναυτική ιστορία υπάρχουν πλοία που «έζησαν» μια όμορφη και ήρεμη ζωή. Ταξίδεψαν σε ήρεμες θάλασσες με καλούς καπετάνιους, δεν είχαν ατυχήματα ή μηχανικά προβλήματα, διήνυσαν χιλιάδες μίλια και όταν γέρασαν, ξαπόστασαν σε κάποιο ήσυχο αγκυροβόλιο. Υπάρχουν άλλα όμως, που δεν είχαν την ίδια τύχη. Μπορεί να βρέθηκαν στις φλόγες ενός πολέμου, να βομβαρδιστήκαν, να κάηκαν, να ναυάγησαν, αλλά έμειναν στον αφρό και συνέχισαν να ταξιδεύουν προσφέροντας ανεκτίμητες υπηρεσίες στην κοινωνία! 
Οι δύο ναυμαχίες της Άνδρου, ο...
Γράφει ο Γιάννης Πίππας   Πίνακας για τη ναυμαχία της Άνδρου του 1790 με τον Λάμπρο Κατσώνη Αγαπητέ Διαμαντή, Ανταποκρινόμενος  στο κάλεσμά σου για συμμετοχή στον εορτασμό της επετείου των 200 ετών  από το ’21 σου, στέλνω απόσπασμα από το άρθρο μου που δημοσίευσα στο «Νήσος Άνδρος» το καλοκαίρι του 2017 με τον τίτλο «Ναυμαχίες της Άνδρου». Το απόσπασμα αυτό επιπλέον εμπλουτισμένο  με στοιχεία, αλλά και με φωτογραφίες μπορείς να το αναρτήσεις  στο «Εν Άνδρω». Γιάννης Πίππας
Tα προικοσύμφωνα: ιστορίες μια...
 Γράφει ο Ι.Π. - Άλκης       Εικόνες και "άρωμα" μιας άλλης εποχής αποπνέουν κιτρινισμένα έγγραφα, βγαλμένα από αρχεία συμβολαιογράφων ή φυλαγμένα ευλαβικά από απογόνους ανθρώπων, που έφυγαν από τη ζωή χρόνια πριν. Χαρτιά πολυκαιρισμένα, που άλλοτε προκαλούν γέλιο και άλλοτε σκεπτικισμό.
"ΣΧΕΔΙΟΝ ΓΑΥΡΙΟΥ" του 1849! Μι...
Το σχέδιο της κωμοπόλεως Γαυρίου 1849  Ο φιλοτελιστής αναγνώστης Αριστείδης Μανταδέλης έστειλε άρθρο του επίσης φιλοτελιστή ανδριώτη Γιάννη Νταή από το Μπατσί, που είχε δημοσιευτεί στο περιοδικό "ΓΡΑΜΜΑΤΟΣΗΜΟ". Το άρθρο αναφέρεται στην ιστορία του Γαυρίου και δίδει μια σειρά στοιχεία, αν και οι ορισμένες εξηγήσεις του περιέχουν αναχρονισμούς. Όμως τα ντοκουμέντα που παρατίθενται είναι ενδιαφέροντα και δίδουν στοιχεία για την πληθυσμιακή, οικιστική και κοινωνική κατάσταση του νησιού μεταξύ 1833 και 1861.
ΑΝΔΡΙΩΤΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ: ΤΟ ΝΑΥΤ...
  Το ανδριώτικο μπρίκι «Λεωνίδας», 194 τόνων, ζωγραφισμένο από τον G. Luzze στη Βενετία το 1861. Το πλοίο, που ναυπηγήθηκε το 1845 στην Ερμούπολη από τον Ιωάννη Κουφουδάκη και κόστισε 32.000 δρχ, ήταν αρχικά ιδιοκτησίας του Αντώνιου Μωραΐτη. (Φωτ. Ιστιοφόρα της Άνδρου)
Oταν η Άνδρος και οι Κυκλάδες ...
‘Eρευνα και ανάλυση Ι.Π.-Άλκης   (Μια εντυπωσιακή έρευνα και ανάλυση επιχείρησε ο συνεργάτης μας Ι.Π. - Άλκης για την μεγάλη "αιμορραγία" νέων ανδρών και γυναικών τα χρόνια της πρώτης "μεγάλης φυγής" (1910-1960) από την Άνδρο και τις Κυκλάδες προς την Αθήνα. Νέοι που έφυγαν για δουλειά και ακολούθησαν οι γονείς τους. Νέες που ακολούθησαν την οικογένεια. Κυκλαδίτες που αναζήτησαν σύντροφο και μια νέα ζωή στην Αθήνα. Νησιά με περιορισμένους πόρους που σταδιακά εγκαταλείφθηκαν από τους νέους αρχικά και τις οικογένειες τους στη συνέχεια. Ανάμεσα τους - στις πρώτες θέσεις - η Άνδρος! Κάπως έτσι οι Κυκλαδίτες έφτασαν στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα να αποτελούν το 10% της Αθήνας! Την ίδια εποχή η Άνδρος βλέπει και ένα μέρος των νέων της να μεταναστεύει για την Αμερική. Βοήθησαν τα ταξίδια και τα καράβια ενός κατ' εξοχή ναυτικού νησιού. Έτσι η Άνδρος "αιμορραγεί" διπλά. Ο Ι.Π. - Άλκης μελετά την μετακίνηση των νέων που παντρεύονται στην Αθήνα και στήνουν εκεί το νέο σπιτικό τους κρατώντας τις αναμνήσεις τους από το νησί της γέννησης και της καταγωγής τους. Η έρευνα αυτή εξετάζει και παρουσιάζει με στοιχεία μια από τις "διαδρομές" της Άνδρου στον χρόνο. Διαβάστε την και θα καταλάβετε πολλά για το νησί μας... ΕΝ ΑΝΔΡΩ)
ΝΕΡΑΙΔΑ: Το πλοίο-θρύλος της ε...
  Είναι το παλιότερο - εν ζωή - πλοίο της ακτοπλοΐας. Ανασύρει μνήμες και αναμνήσεις μιας άλλης εποχής, πιο ανέμελης, πιο όμορφης και πιο αγνής! Θύμησες από ξέγνοιαστες καλοκαιρινές διακοπές, σχολικές εκδρομές, φοιτητικές μικρές αποδράσεις, νεανικούς έρωτες… Απλωμένοι στο κατάστρωμα με τον ήλιο να σου καίει το πρόσωπο και την γεύση της αλμύρας στο στόμα από τον αφρό των κυμάτων του Σαρωνικού, όλοι οι ταξιδιώτες μια συντροφιά. Τι πιο όμορφο… Τα χρόνια πέρασαν, και εμείς μεγαλώσαμε. Ακόμα όμως θυμόμαστε την μυρωδιά του και τον ήχο των μηχανών του, όπως και τον ναυτικό πράκτορα στο μουράγιο στον Πειραιά μπροστά στην σκάλα να φωνάζει: Ένα δεκάρικο για Αίγινα και μια μακαρονάδα δώρο!... Η «Νεράιδα» ωστόσο, είναι ακόμα αγκυροβολημένη στο Φάληρο φρεσκοβαμμένη με τα μπρούντζα της να γυαλίζουν, λες και είναι έτοιμη να λύσει ξανά κάβους! Με ιστορία 82 ετών το καλλίγραμμο σκαρί, είναι μέρος της σύγχρονης ναυτικής ιστορίας και παράδοσης. Αγαπήθηκε πολύ και για αυτό δεν κατέληξε σε κάποιο διαλυτήριο με σκουριασμένες λαμαρίνες να το κόβουν σε κομμάτια.  Η οικογένεια του καπετάν Γιάννη Λάτση, το θεωρούσε πάντα ένα αγαπημένο βαπόρι, και το έσωσε. Και όχι μόνο αυτό, αλλά το μετέτρεψε σ ένα μικρό αλλά εμβληματικό πλωτό μουσείο, με πλήθος ιστορικά και φωτογραφικά ντοκουμέντα.  Η ΠΟΛΥΤΑΡΑΧΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Το πλοίο με το όνομα Laurana κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία Cantieri Navali del Quarnaro στο τότε ιταλικό Fiume (σημερινή Rijeka της Κροατίας) μεταξύ των ετών 1938-1939. Αμέσως μετά τη ναυπήγησή του χρησιμοποιήθηκε για την εξυπηρέτηση ακτοπλοϊκών δρομολογίων στα λιμάνια της Αδριατικής.  Με το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το πλοίο συμμετείχε στις πολεμικές επιχειρήσεις ως διασωστικό, καθώς ήταν ένα γρήγορο και ευέλικτο σκαρί, που μπορούσε εύκολα να μεταβαίνει σε ναυάγια και να περισυλλέγει διασωθέντες και τραυματίες, προκειμένου να τους μεταφέρει στα πλωτά νοσοκομεία του ιταλικού ναυτικού. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι στο τέλος του πολέμου είχαν χαθεί τα υπόλοιπα έξι διασωστικά και πλωτά νοσοκομεία και μόνο το Laurana διασώθηκε, παρόλο που καταλήφθηκε από πλοία του βρετανικού στόλου κοντά στη Μάλτα. Για τα επόμενα χρόνια μέχρι το τέλος του 1949, χρησιμοποιήθηκε στην ακτοπλοϊκή σύνδεση Μάλτας-Συρακουσών. «ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΤΟ ΔΕΛΦΙΝΙ» Ο Γιάννης Λάτσης αγόρασε το Laurana τον Δεκέμβριο του 1949 από μαλτέζικη ακτοπλοϊκή εταιρεία και στις αρχές του επόμενου έτους σάλπαρε για πρώτη φορά στον Αργοσαρωνικό με το όνομα που είχε λάβει από τους Ιταλούς ιδιοκτήτες της δέκα περίπου χρόνια πριν. Βαπτίστηκε «Νεράιδα» από τον Νικόλαο Πλαστήρα, σε τελετή που πραγματοποιήθηκε στο λιμάνι της Ύδρας και μετά από ονομαστική ψηφοφορία που πραγματοποιήθηκε εν πλω. Συνηθέστερο δρομολόγιο του πλοίου ήταν Πειραιάς - Αίγινα - Μέθανα - Πόρος - Ύδρα - Ερμιόνη - Σπέτσες, ενώ πολλές φορές έδενε στο Λεωνίδιο και τη Μονεμβασιά, αλλά και στο Ναύπλιο, τη Σαλαμίνα και την Επίδαυρο. Εκτός από τα τακτικά δρομολόγια, στο κατάστρωμα του «Νεράιδα» φιλοξενήθηκαν κοινωνικές εκδηλώσεις, νυχτερινές κρουαζιέρες και χοροεσπερίδες.  Στα 25 περίπου χρόνια των δρομολογίων του στον Αργοσαρωνικό είχε την ευκαιρία να πρωταγωνιστήσει, τις δεκαετίες του 1950 και του 1960, σε πλήθος ελληνικών ταινιών αλλά και το 1957 στη χολιγουντιανή παραγωγή «Το Παιδί και το Δελφίνι» του Jean Negulesco, με πρωταγωνιστές τη Sophia Loren, τον Alan Ladd και τον Clifton Webb. Το «Νεράιδα» παρέμεινε παροπλισμένο στην Ελευσίνα για πάνω από 30 χρόνια. Ο ιδιοκτήτης του, Γιάννης Λάτσης, δεν έστειλε ποτέ το σκαρί στα διαλυτήρια, καθώς είχε μια ιδιαίτερη συναισθηματική σύνδεση με αυτό. Το 2007, τέσσερα χρόνια μετά τον θάνατό του, η οικογένειά του αποφάσισε την ανακατασκευή και μετατροπή του πλοίου σε πλωτό μουσείο.  Τον Σεπτέμβριο του 2007, το πλοίο φορτώθηκε στο φορτηγό πλοίο βαρέων μεταφορών Maria, για να οδηγηθεί στο ναυπηγείο NCP στο Sibenik της Κροατίας, λίγες εκατοντάδες χιλιόμετρα νοτιότερα από την πόλη όπου γεννήθηκε, τη Rijeka. Οι εργασίες διήρκεσαν περίπου 3 χρόνια. Τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό ανέλαβε το γραφείο Patterson Buxton Consultants του Λονδίνου, την κατασκευή των εσωτερικών χώρων η γερμανική εταιρεία Metrica Interior και τη μουσειολογική μελέτη η καθηγήτρια Αλεξάνδρα Μπούνια. Τον Απρίλιο του 2010, οι εργασίες ολοκληρώθηκαν και, μετά από τις απαραίτητες δοκιμές και ελέγχους, το «Νεράιδα» ξεκίνησε το ταξίδι της επιστροφής του στα ελληνικά νερά.  Σ.Δ.